COULD NOT HAVE BEEN WORSE

NEW BLOG

2007-01-24T10:31:00.000+02:00

metafragmenoi2.blogspot.com

amback

2007-01-08T17:10:00.000+02:00

amhot
am a bakhot?

2007-01-08T11:37:00.000+02:00

Eimai ki egw edw!

παιδάκια σας ζητώ συγγνώμη!

2007-01-07T21:58:00.000+02:00

σας πέταξα όλους έξω από το blog μας μετά από υποδείξεις των παλιών καλών bloggers, γιατί λέει πρέπει να γυρίσουμε στη νέα βελτιωμένη έκδοση του blogger. αλλά δεν κατάφερα να κάνω την αλλαγή. κάντε λίγο υπομονή να δούμε τι παίζει και ή κάνουμε την αλλαγή και θα αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας ή σας ξανακαλώ όλους πίσω ή μαζευόμαστε όλοι μαζί να γαμήσουμε τον πάτερ-μπλόγκερ ή μεταφερόμαστε αλλού -για καλύτερα;
και πάλι ζητώ συγγνώμη για τις μαλακίες μου! :-)
σας αγαπώ

ΠΟΡΝΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΔΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

2007-01-06T13:50:00.000+02:00

Αν...

2007-01-05T11:23:00.000+02:00

... ο καθένας μας ζει στον κόσμο του...

Υπάρχει καμία ελπίδα επικοινωνίας;

2007-01-02T00:31:00.000+02:00

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΚΑΙ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΝΙΟΝΙΟΣ,

ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΕΡΟΥΣ,

ΠΑΝΤΑ Ν'ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ

ΝΑ ΞΕΦΑΝΤΩΝΟΥΜΕ, ΒΡΕ!

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ...

ποδαρικό!!!

2007-01-01T23:41:00.000+02:00

καλή χρονιά να 'χουμε!

Και οι εκπλήξεις συνεχίζονται...

2006-12-30T23:23:00.000+02:00

Άγιε μου Βασίλη, δε θέλω να ακουστώ αχάριστη. Χάρηκα πολύ που μου έκανε έκπληξη και το Barbonny στο χωριό μου. Είναι μεγάλη μου χαρά να τον έχω μαζί μου, να μου λέει καλαμπούρια, να μου κάνει τερτίπια, τσαχπινιές, να θάβουμε όλο τον κόσμο, να βγάζει τον Αραφάτ βόλτα, να παιδεύει τον _δολοφόνο με το αγγελικό πρόσωπο_Μήτσο...Αλλά, βρε 'Αγιε Βασίλη μου, επειδή οι άνθρωποι ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι, μπορείς στην επόμενη έκπληξη να μου τους στείλεις όόόόλους μαζί?Και τον divine, και τον kosmo, και το p.r, gonzo, bigger, semaki, και γενικά όλους όσους αγαπώ? Και υπόσχομαι ότι θα είμαι πολύ καλό κορίτσι για τα επόμενα 10 χρόνια...Άντε, τα επόμενα 5....Καλά, θα είμαι ΠΟΛΥ καλή την επόμενη ώρα, το υπόσχομαι!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ 31η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

2006-12-29T05:37:00.000+02:00

please allow me to introduce you to...

2006-12-28T23:27:00.000+02:00

people/άνθρωποι

ένα φωτογραφικό blog με θέμα τους ανθρώποι.
εμπρός λοιπόν καλοί μου φωτογράφοι!!!

υ.γ. για να μη με λέτε γιαπωνέζα για το τίποτα...
υ.γ.2. για να ζείτε με το φόβο πότε θα σας κάνω ρόμπες στο δίκτυο!

2006-12-28T08:55:00.001+02:00

Χαρείτε τη χειμωνιάτικη λιακάδα!

2006-12-28T08:55:00.000+02:00

Αν και καθυστερημένα...

ΜΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΜΕΣΤΑ
γλυκέ μας φίλε P.R.

Χριστούγεννα είναι...

2006-12-28T01:49:00.000+02:00

...να εμφανίζεται στο μαγαζί που δουλεύεις ανήμερα τα Χριστούγεννα (με το αζημίωτο,βέβαια, όπως θυμάστε από προηγούμενο post) η φίλη Φροσούλα και να σου κάνει σουρπράιζ! Ευχαριστώ Άγιε Βασίλη!

T E R I N A

2006-12-27T04:36:00.000+02:00

Την βάφτισαν Κατερίνα, αλλά από μικρή όλοι τη φώναζαν Τερίνα. Όταν η μαμά της ήταν έγκυος διάβαζε ένα μυθιστόρημα με βασική ηρωίδα μια Τερίνα και είχε ενθουσιαστεί. Ήθελε το κοριτσάκι που θα γεννήσει να γίνει σαν την ηρωίδα της. Κι έγινε μάλλον γιατί όλοι την λάτρευαν την Τερίνα από την πρώτη στριγμή που την αντίκρυζαν. Ήταν μελαχροινή, με ένα τεράστιο χαμόγελο και μαλλάκια όλο μπούκλες. Μεγαλώνοντας γινόταν όλο και πιο όμορφη, όλο και καλύτερο παιδί. Ήταν υπεύθυνη, προσεκτική, πρόθυμη και υπάκουη. Οι γονείς της καμάρωναν καθημερινά. Ήταν το καμάρι τους, το καμάρι της οικογένειας όλης. Ακόμη και ο παππούς που ήθελε αγόρι να ήταν η Τερίνα, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του όταν στεκόταν μπροστά του και πιάνοντας τη φούστα της του τραγουδούσε με άπταιστη λημνιακή προφορά τον Κεχαγιά, το παραδισιακό τραγούδι της πατρίδας του. «Ετούτη εδώ είναι γνήσια δικιά μου απόγονος», έλεγε και καμάρωνε. Τα χρόνια περνούσαν και η Τερίνα μεγάλωνε, γινόταν όλο και καλύτερη. Στο σχολείο ήταν πρώτη, στους παραδοσιακούς χορούς πρώτη, ενώ τις ξένες γλώσσες τις ρουφούσε σα σφοθγγάρι. «Μωρέ, ετούτη έχει έφεση στα πάντα;», αναρωτιόταν η γιαγιά και καμάρωνε επίσης σα γύφτικο σκερπάνι. Κάποια μέρα, γυρνώντας από το σχολείο, η Τερίνα σιγοτραγουδούσε ένα σκοπό αλλιώτικο από τους άλλους, ένα σκοπό που δεν είχε ξανακούσει, ένα σκοπό που έμοιαζε με εμβατήριο. Έσκυψε να σηκώσει τις κάλτσες της και σώπασε. Ο σκοπός εξακολουθούσε. Κοίταξε γύρω της, δεν είδε τίποτα. Παραξενεύτηκε. Σηκώθηκε, ίσιωσε τη φούστα της και συνέχισε την επιστροφή στο σπίτι. Στο πατρικό της το τραπέζι ήταν έτοιμο στρωμένο για το μεσημεριανό. Η μαμά, η γιαγιά, ο παππούς κι εκείνη. Είχε μαγειρέψει η γιαγιά. πατάτες γιαχνί με αυγά μάτια. Έπλυνε τα χέρια της και πήρε θέση. «Πώς πήγε το σχολείο; Σε σήκωσε ο δάσκαλος σε κανένα μάθημα;», ρώτησε η γιαγιά. «Είπα ιστορία σήμερα», απάντησε αδιάφορα. Το μυαλό της ήταν αλλού. Το ίδιο βράδυ είδε στον ύπνο της πρίγκηπες και άσπρα άλογα, κάστρα και ποτάμια, πολέμους και εισβολές. Το επόμενο πρωί ξύπνησε μόνη της, πριν να μπει η γιαγιά στο δωμάτιο, να της χαϊδέψει τα μαλλιά και να ανοίξει τα παραθυρόφυλλα. Διάλεξε να φορέσει το μπορντώ φόρεμα. Μπήκε στην κουζίνα και η μητέρα της έμεινε άφωνη. «Τερινάκι μου, είσαι καλά; Γιατί ντύθηκες έτσι; Έτσι θα πας σχολείο, χαρά μου;». Η Τερίνα παραξενεύτηκε. Πήγε στον καθρέφτη του χωλ. Το μπορντώ φόρεμα της νονάς της για τα χριστούγεννα, τα λευκά μποτίνια που της έφερε ο μπαμπάς από το ταξίδι στην Ιταλία, το κόκκινο φτερό από τη στολή σπανιόλας από τις απόκριες, και το καπέλο που φορούσε ως μαρκησία στο θεταρικό που έκαναν στο σχολείο πέρυσι τις γιορτές. Δε θυμόταν να τα διάλεξε εκείνη. Δε θυμόταν πού βρήκε το καπέλο. Το είχε χάσει εδώ και καιρό, μάλλον όταν άλλαξε δωμάτιο και μεταφέρθηκε στο παλιό δωμάτιο του αδελφού της που τώρα σπούδαζε γιατρός στη Ρουμανία. «Έτσι, το έκανα, καλέ μαμά, για να γελάσουμε!» «Πάω να αλλάξω.» Κανένας δε γέλασε, όμως. Η Τερίνα λιγότερο απ’ όλους. Στο δρόμο για το σχολείο, έβλεπε μπροστά της άμαξες και άλογα, ενώ όταν θέλησε να περάσει απέναντι, ένας καλοσυνάτος νάνος με στολή γελωτοποιού της έκλεισε το μάτι, της έπιασε το χέρι και τη συνόδευσε μέχρι την άλλη άκρη του πεζοδρομίου. Την αποχαιρέτισε κάνοντας μια υπόκλιση, και η Τερίνα κοιτούσε γύρω της αποσβολωμένη για να δει αν και κάποιος άλλος είχε δει αυτό που ίδια ζούσε τα τελευταία 3 λεπτά. Κανείς. Μόνη της. Της ήρθε να βάλει τα κλάμματα, αλλά συγκρατήθηκε. Ένιωθε όμορφα, άνετα. Δύο κυρίες πέρασαν και τη χαιρέτισαν κάνοντας υπόκλιση. Η ομπρέλα της ήταν ίδιο χρώμα με το φόρεμά της. Το εμβατήριο που άκουγε την προηγούμενη, το άκουγε τώρα από τα μεγάφωνα της πόλης. Κι εκείνη ήταν ανεβασμένη σε ένα άρμα. Κόσμος πολύς δεξιά αριστερά με σημαιάκια. Και φώναζαν και τη θαύμαζαν. Ήθελε τη μαμά της. Την άκουσε που φώναζε. Από πόνο; Ήταν και ιδρωμένη. Ξαπλωμένη με τα πόδια ανοιχτά. Κι ένα σεντόνι ακουμπησμένο στα πόδια της. «Ήρθε η ώρα», είπε ο κύριος με την άσπρη ρόμπα στη μαμά της. «Έρχεται το κοριτσάκι σας», συμπλήρωσε. «Ήρθε η ώρα», σκέφτηκε κι κείνη. Δύο εργάτες μετέφεραν έναν καθρέφτη και χωρίς να το θέλει είδε το είδωλό της. Εκείνη, η Τερίνα, όχι από το Κατερίνα όμως. Από το Ελευθερία Ειρήνη Ρινάλντι, δούκισσα της Μαντσίτα, κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος «Τερίνα, η δούκισσα της Μαντσίτα».

KRONIA POLLA από τον Hector!

2006-12-24T15:15:00.000+02:00

χρόνια πολλά και καλά παιδάκια!
υγεία, χαρά και ευτυχία!

Γιορτινό μήνυμα

2006-12-23T23:12:00.000+02:00

To
those
who love
to sleep but
always wake up
in a good mood, to those
who still kiss when they say
hello, to those who work hard and
have even more fun, to those who rush to
work, but don't honk at the traffic lights, to
those who arrive late but don't look for excuses,
to those who switch off the t.v. to make conversation,
to happy people when they do twice as much, to those

who wake up early to help a friend, to those who have

the enthusiasm of a child and the thoughts of an adult,

to those who only see black when it is dark, to
those who don't wait
until Christmas time
to be a better
human being
Merry Christmas and A Happy New Year!!!

2006-12-21T14:10:00.000+02:00

to patatras

2006-12-21T13:46:00.000+02:00

2006-12-21T12:17:00.000+02:00

Χρόνια πολλά unapatatras!!! Να σε χαιρόμαστε!!!

2006-12-20T20:33:00.000+02:00

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ 700 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΕΥΡΩ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΑΡΓΙΕΣ, 6 ΜΕΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ. ΤΑ ΑΞΙΖΩ; 31 ΧΡΟΝΩΝ ΚΟΠΕΛΑ, ΜΕ ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ, ΤΑ ΠΙΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΑΛΕΤΑ ΤΗΣ? ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΩ ΛΙΓΟΤΕΡΑ. ΛΕΩ ΝΑ ΤΟΥ ΠΩ 500 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ. ΘΑ ΜΟΥ ΤΑ ΔΩΣΕΙ?

RADIO QUIZ

2006-12-20T18:15:00.000+02:00

HOMO-WISHES

2006-12-20T17:47:00.000+02:00

by kosmogyrismenos

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

2006-12-20T10:24:00.000+02:00

Δεν είναι πολλά τα πρωινά

που σηκώνεσαι από το κρεβάτι

πρόθυμος να υποστείς

την αδιακρισία του νερού

(δεν είναι δικό μου)

ΣΤΙΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

2006-12-19T12:22:00.000+02:00

Στίχοι: Τάκης Σιμώτας
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Στη συμφορά του εικοσιδυό
πρόσφυγας η γιαγιά μου
από την Πάνορμο έφτασε
στη χώρα του Αλεξάνδρου

Τη νύχτα στους καταυλισμούς
φέγγανε τα καντήλια
στα στρώματα οικογένειες
τσαμπιά από σταφύλια

Γλυκιά πατρίδα, σπιτικό
μια ιστορική αρλούμπα
σε εικονοστάσι τα ‘κλεισε
καημένη κάτω Τούμπα

θα πληρωθεί άραγε ποτέ
και από ποιον γιαγιάκα
η θλίψη που σε γιαλαντζή
τύλιγες ντολμαδάκια

I am dreaming of a white christmas

2006-12-19T11:12:00.000+02:00

Μέρες που 'ναι

2006-12-19T05:14:00.000+02:00

Ανάμεσα στα εκατοντάδες γράμματα που λαμβάνω καθημερινά από τους θαυμαστές των μεταφραγμένων, ξεχώρισα σήμερα ένα που με συγκίνησε πραγματικά. Πρόκειται για το γράμμα-χείμαρρο ενός φίλου μας που σιχαίνεται τις μέρες που 'ναι. Επειδή, λοιπόν, βλέπω ότι αυτές οι μέρες χτυπάνε και το δικό μας ιστολόγιο, αποφάσισα να σταχυολογήσω υπό τη μορφή διαπιστώσεων, με τη βοήθεια πάντα της πιστής μου γραμματέως Αϋπνίτσας, μερικά από τα σημεία του πολυσέλιδου γράμματος τα οποία είχαν αρκετό ενδιαφέρον.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΌ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΥ

Διαπίστωση αρ. 1 (Κυριακή βράδυ)

Τα σαββατοκύριακα στα mmgχώρια κρατούν δυστυχώς μόνο δύο μέρες. Την Κυριακή επιστρέφεις στην πραγματικότητα.

Διαπίστωση αρ. 2 (Κυριακή πολύ αργά το βράδυ)

Η πραγματικότητα είναι σκληρή, ειδικότερα μετά την επιστροφή από τα mmgχώρια καθώς δεν υπάρχει πλέον η προσμονή της φυγής.

Διαπίστωση αρ. 3 (Δευτέρα)

Δεν κάνω για γονιός. Το πρωί, ενώ περπατούσα, ένα πιτσιρίκι ερχόταν τρέχοντας προς το μέρος μου και η μανά του φώναζε "καλέ πιάστε το παιδί". Φυσικά, δεν έκανα καμία κίνηση για να πιάσω το παιδί, παρά μόνο σκέφτηκα πόσο υστερικές είναι μερικές μάνες. Ευτυχώς, πίσω μου ήταν μια κυρία η οποία έπιασε το μπόμπιρα πριν γίνει αλοιφή. Τότε, συνειδητοποίησα ότι ο μικρός πήγαινε καρφωτός στο δρόμο. Εξακολουθώ, βέβαια, να πιστεύω ότι το παιδί δεν είναι ηλίθιο, έχει έντονο το αίσθημα αυτοσυντήρησης και φυσικά θα σταμάταγε στην άκρη του πεζοδρομίου. Παρόλ' αυτά, δεν θα ήθελα να είμαι εγώ αυτός που θα αποδείξει ότι έχω δίκιο.

Διαπίστωση αρ. 4 (Τρίτη)

Όταν πηγαίνεις στο καπνιστήριο με τη γραμματική της νεοελληνικής γλώσσας παραμάσχαλα, οι υπόλοιποι πιστεύουν ότι κάνεις μια πολύ σημαντική και δημιουργική δουλειά.

Διαπίστωση αρ. 5 (Τετάρτη)

Δυστυχώς, δεν θα τη γλυτώσουμε. Θα γιορτάσουμε και φέτος Χριστούγεννα. ΣΚΑΤΑ.

Διαπίστωση αρ. 6 (Τετάρτη βράδυ)

Όσο και άγιος να 'ναι ο manager σου, κάποια στιγμή δεν θα αντέξει και θα στην πει. Το χειρότερο με τον δικό μου είναι ότι είναι και διακριτικός. Ενώ θα έπρεπε να έχει φύγει πολύ νωρίτερα, περίμενε πρώτα να φύγουν όλοι οι άλλοι για να μου μιλήσει. Φυσικά, αυτό μου γάμησε τη διάθεση και τη δουλειά γιατί εγώ τόση ώρα θα μπορούσα να είχα ανοίξει τα παράθυρα, να είχα βγάλει τασάκι και να άκουγα μουσική. Έτσι κι αλλιώς, το ξέχεσμα θα ήταν το τελευταίο που θα με απασχολούσε αυτή την περίοδο, ακόμα κι αν γινόταν δημοσίως.

Διαπίστωση αρ. 7 (Πέμπτη)

Σιχαίνομαι τις εκφράσεις "Μέρες που είναι", "Το πνεύμα των ημερών", "Άγιες μέρες" και τα λοιπά.

Διαπίστωση αρ. 8 (Πέμπτη βράδυ)

Εδώ και καιρό βρισκόμασταν σε διάσταση, αλλά μετά τα mmgχώρια, ο ύπνος κι εγώ πήραμε οριστικά διαζύγιο.

Διαπίστωση αρ. 9 (Παρασκευή)

Θα θελα να φύγω, να πάγω σ' άλλη γη, να πάω σ' άλλα μέρη. Μπορώ; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.

Διαπίστωση αρ. 10 (Παρασκευή βράδυ)

"Το πνεύμα των ημερών" είναι πολύ ύπουλο. Έχει τρυπώσει παντού, ακόμα και στα καταγώγια. Πουθενά, δεν μπορείς να μεθύσεις αξιοπρεπώς χωρίς φωτάκια να αναβοσβήνουν μες στη μούρη σου και κακόγουστα πλαστικά αγγελάκια να ίπτανται πάνω απ' το κεφάλι σου.

Διαπίστωση αρ. 11 (Σάββατο αργά το απόγευμα)

Αν ο Θεάνθρωπος φανταζόταν ότι οι άνθρωποι θα έστηναν όλο αυτό το πανηγύρι και το καρακατσουλιό για να γιορτάσουν τη γέννησή του, θα είχε προτιμήσει να γεννηθεί στα ανάκτορα της Ρώμης με όλα τα κομφόρ κι όχι στη φάτνη με τα ζώα. Τζάμπα φασαρία, δηλαδή.

Διαπίστωση αρ. 12 (Σάββατο βράδυ)

Δεν μπορώ πλέον τα πλήθη. Μου προκαλούν άγχος, θλίψη και πανικό. Θα θελα να φύγω, να πάγω σ' άλλη γη, να πάω σ' άλλα μέρη. Μπορώ; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.

Διαπίστωση αρ. 13 (Κυριακή πολύ πρωί)

Ο ύπνος με ξεγέλασε. Ήρθε νωρίς εχθές το βράδυ, αλλά ήταν πολύ βαρύς, σχεδόν θανατερός. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, χτύπησε το τηλέφωνο. Έφυγε η γιαγιά.

Διαπίστωση αρ. 14 (Κυριακή πολύ πρωί)

Οι μεγάλες γυναίκες έχουν μαγικές ικανότητες. Προλαβαίνω τις θείες μου στην πόρτα. Φεύγαν για την εκκλησία. Φοράγανε τα καλά ταγιέρ της Κυριακής. Δεν περνάνε ούτε δέκα λεπτά και μου χτυπάνε το κουδούνι. Ανοίγω και τις βλέπω και τις δύο με στολή κηδείας. Μα πότε πρόλαβαν. Αν δεν τη φοράγανε κάτω από τα ταγιέρ, τότε σίγουρα είναι οι μαγικές θείες-transformers.

Διαπίστωση αρ. 15 (Κυριακή πρωί)

Φτάνουμε στο σπίτι και συνειδητοποιώ ότι μεγάλωσα. Πλέον, τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σαλόνι ή βόλτα στα παιδιά των απέναντι. Παρίστανται, βλέπουν, ακούν. Ευτυχώς, δεν είναι υποχρεωμένα να δουν το δειγματολόγιο με τις ξαπλώστρες της αιωνιότητας.

Διαπίστωση αρ. 16 (Κυριακή πρωί)

Τα φέρετρα δεν μπαίνουν στο ασανσέρ και βρίσκουν στις γωνίες της σκάλας. Ως εκ τούτου, μέχρι να φτάσεις στη λίμο σε ψιλοταλαιπωρούν. Πρέπει να αδυνατίσω, just in case.

Διαπίστωση αρ. 17 (Κυριακή μεσημέρι)

Τελικά, άμα μ' αφήσουν στην ησυχία μου, μπορώ ακόμα να κλάψω.

Διαπίστωση αρ. 18 (Κυριακή απόγευμα)

Θα ήταν καλύτερα οι οικογένειες των εκλιπόντων να τυπώνουν ένα δελτίο τύπου με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια, ώστε να μην είναι ανάγκη να επαναλαμβάνεται η ιστορία κάθε φορά που μπαίνει κάποιος στο σπίτι. Το δελτίο τύπου θα φωτοτυπείται και τα αντίγραφα θα τοποθετούνται σε ένα κομψό τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα.

Διαπίστωση αρ. 19 (Κυριακή απόγευμα)

Λατρεύω το κονιάκ. Ξεκίνησα με ένα το πρωί που έφτασα για να συγχωρεθεί η ψυχούλα της και άνοιξα ήδη δεύτερο δικό μου μπουκάλι.

Διαπίστωση αρ. 20 (Κυριακή βράδυ)

Συνειδητοποιώ ότι ο πραγματικός λόγος που έμεινα στους γονείς μου δεν ήταν για να είμαι κοντά στη μαμά αλλά επειδή δεν ήθελα να κοιμηθώ μόνος μου. Ανησυχητικό αλλά και ανούσιο, βέβαια, αφού δεν κοιμάμαι.

Διαπίστωση αρ. 21 (Δευτέρα μεσημέρι)

Τα νεκροταφεία έχουν ζώνες: Πολυτελείας, Α, Β, Γ, Δ.

Διαπίστωση αρ. 22 (Δευτέρα μεσημέρι)

Μπορείς να επιλέξεις αν θα έχεις κλασικό ψάλτη ή χορωδία. Εμείς πήραμε τη χορωδία. Όταν ρώτησα ποιος είχε αυτή τη φαεινή ιδέα, η μαμά είπε ότι αρχικά ζήτησαν ψάλτη αλλά μετά σκέφτηκε πώς αυτά της άρεσαν της γιαγιάς. Το σκέφτηκα λίγο και αποφάσισα πώς η μαμά έπραξε ορθά. Κηδεία της γιαγιάς ήταν, εμάς τι λόγος μας έπεφτε. Κι εγώ στην κηδεία μου θα προτιμούσα τη Μαντόνα ή έστω την Έλενα Παπαρίζου. Εξάλλου, η χορωδία δεν ήταν κακή. Τουναντίον, ήταν άψογη κι έδινε ένα τόνο πιο ανάλαφρο. Είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσε να περάσει με τόσο ομαλό τρόπο από το "μακαρία η οδός" στο "χριστούγεννα, χριστούγεννα ευτυχισμένα, δεν γίνονται αγάπη μου χωρίς εσένα" που δεν θα προκαλούσε εντύπωση σε κανέναν ή τουλάχιστον σε μας τα τζόβενα της οικογένειας.

Διαπίστωση αρ. 23 (Δευτέρα μεσημέρι)

Σε αυτές τις οικογενειακές στιγμές, ένας 32/χρονος είναι ακόμα αναγκασμένος να ακούει "Καλέ, πόσο μεγάλωσες" και "Κοίτα το, μωρέ, έγινε ολόκληρος άντρας" (Δύο πόδια, δύο χέρια, θώρακας, κοιλιά, κεφάλι. Να σας δείξω και το πιπί μου για να βεβαιωθείτε;). Ωστόσο, όταν έρθει η ώρα της σούπας και του ψαριού (μπλιαξ), ενώ όλα τα πρώτα, δεύτερα, τρίτα, τέταρτα κ.ο.κ. ξαδέλφια που είναι παντρεμένα κάθονται με τους μεγάλους, ο ανύπαντρος 32/χρονος "ολόκληρος άντρας" κάθεται με τα παιδιά ακόμα και αν το μεγαλύτερο από αυτά είναι 14 χρόνια μικρότερό του.

Διαπίστωση αρ. 24 (Δευτέρα μεσήμερι)

Άντε βρε, πέθανε η γιαγιά και δεν σε καμάρωσε γαμπρούλη. Πότε με το καλό θα παντρευτείς και συ, να σε δούμε;
Θα θελα να φύγω, να πάγω σ' άλλη γη, να πάω σ' άλλα μέρη. Μπορώ; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.
Θα θελα να τις δαγκώσω. Μπορώ; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.
Οι μαυροντυμένες θείες-transformers είναι δεκάδες, ξεχύνονται αδυσώπητες από παντού και θα σε φιλήσουν όλες.

Διαπίστωση αρ. 25 (Δευτέρα βράδυ)

Η μέρα τέλειωσε. Σήμερα, ξέκλεψα λίγο χρόνο το μεσημέρι και της είπα και γω το δικό μου καλό ταξίδι. Τώρα, μόνος μου στο σπίτι που εχτές δεν ήθελα να μείνω, μπορώ να στεναχωρηθώ και να κλάψω αν θέλω. Ίσως, και να κοιμηθώ.

Διαπίστωση αρ. 26 (Δευτέρα πολύ αργά το βράδυ)

Είμαι το πνεύμα των Χριστουγέννων και θα σε φάω...

Σας φιλούμε γλυκά,
PR και Αϋπνίτσα

για να αρχισει καλα η χριστουγεννιατικη εβδομαδα!

2006-12-18T01:19:00.000+02:00

http://www.radioblogclub.com/open/63348/cocteau/cocteau%20twins%20-%20blue%20bell%20knoll

Mayda

2006-12-17T18:17:00.000+02:00

οι φωτογραφίες μου την αδικούν.
αν τύχει να περάσετε από το κέντρο, από την οδό Μαντζάρου, πάροδος στη Σόλωνος, λίγο πιο πάνω από τη Νομική, στον αριθμό 6, 1ος όροφος,
στην άσπρη λέξη,
μη χάσετε την έκθεση της
Mayda.
η τεχνική, πουαντιγισμός αν δεν κάνω λάθος,
το αισθητικό αποτέλεσμα ένα όνειρο.
για πληροφορίες, κλικ στον τίτλο.
μέχρι τις 5 Ιανουαρίου.

ΔΩΡΑΚΙ, ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!...

2006-12-17T03:37:00.000+02:00

http://www.amazon.com/gp/music/wma-pop-up/B00000DFII001013/002-7355170-3859207

Η Τζέι, Η Τζόι και η Τζάι

2006-12-15T10:39:00.000+02:00

Ήταν η Τζέι, η Τζόι και η Τζάι. Όλοι τις ταύτιζαν με τους σούπερ ήρωες της μικρής πόλης, αυτούς που πάντα έσωζαν τους κατοίκους από καταστροφές. Είχαν και οι τρεις, ένα τσουλούφι να πετάει, να πέφτει μπροστά στα μάτια τους αλλά δεν τις ενοχλούσε, τους άρεσε. Η μια μελαχρινή, ή άλλη ξανθιά, ή τρίτη κοκκινομάλλα. Ο κόσμος τις φώναζε «τα τσουλοφοκόριτσα». Οι μεγαλύτεροι μπερδεύονταν και τις φώναζαν «τα τσουλοκόριτσα». Το άκουσαν λάθος στην αρχή, το συνέχισαν. Δυνατές δεν τις έκανε ούτε το σπανάκι, ούτε τα φιστίκια. Δυνατές ήταν από μόνες τους. Σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης εμφανιζόταν μια δεσμίδα πορτοκαλί φωτός που κάλυπτε όλη την πόλη και τις μετέτρεπε σε σούπερ, γενικά. Έτσι είχαν αποτρέψει εκείνη τη μεγάλη καταιγίδα το ‘68, τη μεγάλη ληστεία στην κεντρική τράπεζα της πόλης το ‘83, το σεισμό του ’87? Ναι, αλήθεια, δεν ήταν ότι κι ότι. Μεγάλες δουλειές αναλάμβαναν. Θεομηνίες και καταποντισμούς. Παρά τη σούπερ δύναμή τους, ήταν πολύ αδύναμες όταν πλέον έφταναν στο σπίτι τους. Κανένας δεν τις είχε ποτέ επισκεφτεί. Κανένας δεν ήξερε ότι με το που έμπαιναν στο σπίτι μετατρέπονταν σε γριές. Το ένιωθαν, δεν το έβλεπαν. Καθρέφτες δεν είχαν σπίτι τους γιατί την τελευταία φορά που αντίκρισαν το είδωλό τους, έπεσε το τσουλούφι τους. Το μάζεψαν και το άφησαν εκεί. Δίπλα στη μαγική σοκολάτα που είχαν κληρονομήσει από τους γονείς τους. Μια πλάκα σοκολάτα που ποτέ δεν τελείωνε. «Ένα κομμάτι καθημερινά», είχε συμβουλεύσει η μητέρα όταν άρχισαν να καταλαβαίνουν. «Δεν είναι για χόρταση, είναι για σας», συμπλήρωσε. Οι γονείς τους είχαν φύγει εδώ και 20 χρόνια. Σε κανέναν δεν έκανε εντύπωση. Δεν τις επισκέφτηκε η κοινωνική πρόνοια για να προνοήσει. Λες και υπήρχε μια συμφωνία, ανείπωτη. Ούτε και σε κείνες έλειπαν οι γονείς. Λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Ο κόσμος τις αντιμετώπιζε σαν τις Τζέι, Τζόι και Τζάι. Απλά.
Εκείνο το πρωινό, η Παναγιά τους ήρθε και τις βρήκε ενώ ψώνιζαν στο μπακάλικο της κυρίας Μαρίνας, δίπλα στην τράπεζα, στην κεντρική αγορά. Ψωμί, βούτυρο, φακές, λάδι, αλεύρι, σαρδελάκια σε κονσέρβα, χυλοπίτες χωριάτικες, αυγά. Ήταν πολύ χαρούμενες γιατί επιτέλους είχαν βρει μαύρη ζάχαρη για να φτιάξουν μπισκότα σοκολάτας. Σοκολάτα, όμως, δε βρήκαν. Ο προμηθευτής είχε να φέρει σοκολάτα 3 βδομάδες τώρα. Τα τσουλοφοκόριτσα κοιτάχτηκαν, πλήρωσαν, έφυγαν. Στο δρόμο για το σπίτι δεν αντάλλαξαν κουβέντα. Χαμογελούσαν, όμως.
Στο σπίτι χτύπησαν τη μαύρη ζάχαρη με το λιωμένο βούτυρο, προσθέσανε τα αυγά, λίγο αλάτι, το αλεύρι. Με μια κίνηση που έμοιαζε με ιεροτελεστία, άρχισαν να κόβουν τη σοκολάτα σε κομματάκια. Την έκοψαν όλη. Προσέθεσαν τα κομματάκια στη ζύμη και με κινήσεις προσεκτικές άρχισαν να αραδιάζουν με ένα κουταλάκι κομματάκια ζύμης στο ταψί του φούρνου. Ό, τι περίσσεψε το άδειασαν σε ένα δεύτερο ταψί για να φτιάξουν ένα μεγάλο μπισκότο σοκολάτας. Έφτιαξαν τσάι βανίλια και κάθισαν στο καθιστικό, μπροστά στην τηλεόραση να δουν τη Μελωδία της Ευτυχίας, ενώ περίμεναν να ψηθούν τα μπισκότα.
Στο σημείο που οι κουρτίνες γίνονται ρούχα για τα παιδιά, ένιωσαν μια γλυκιά σοκολατένια θαλπωρή να τις τυλίγει, ένιωσαν σοκολατένια γεύση στην άκρη της γλώσσας τους, άκουσαν τη σοκολάτα να λιώνει μέσα στη μπισκοτοζύμη. Σαν υπνωτισμένες και οι τρεις κατευθύνθηκαν προς την κουζίνα. Τα μπισκότα ψήνονταν κανονικά, αλλά η σοκολάτα είχε ξεχειλίσει από το φούρνο και τώρα έτρεχε αργά στο πάτωμα της κουζίνας. Κι έπαιρνε μορφές. Εικόνες από τη ζωή τους, εικόνες από το παρελθόν. Το μεγάλο μπισκότα φούσκωσε. Τόσο που έσπασε την πόρτα του φούρνου. Η καυτή ζύμη έγινε ένα με τη ρευστή σοκολάτα, κι εκείνη με τη σειρά της με τις μορφές, με τη ζωή τους. Γέλαγαν σα χαζές. Ευτυχισμένες. Η ζύμη φούσκωνε, η σοκολάτα ακολουθούσε. Άνοιξαν την πόρτα και βγήκαν στον κήπο. Η ζύμη από πίσω, η σοκολάτα έτρεχε. Ο κήπος έγινε σοκολατένιος, δημιουργήθηκε ρυάκι, κάτι σαν ποτάμι, δεν καταλάβαιναν το μέγεθος. Το ακολούθησαν και τις πήγε έξω από την πόλη. Χύθηκε στη θάλασσα, έκανε σοκολατένια τη θάλασσα. Και βούτηξαν. Και πνίγηκαν. Στη σοκολάτα.
Την άλλη μέρα όλη η πόλη μύριζε βανίλια και σοκολάτα. Η κυρία Μαρίνα ακολούθησε το ένστικτό της, τη μυρωδιά. Και την οδήγησε στο σπίτι τους. Χτύπησε, δεν πήρε απάντηση. Άνοιξε διστακτικά την πόρτα, προχώρησε στο καθιστικό. Στην τηλεόραση έπαιζε η Μελωδία της Ευτυχίας. Στο τραπεζάκι 3 κούπες με τσάι. Κρύο. Τράβηξε την κουρτίνα και μπήκε στην κουζίνα. Μια μεγάλη πιατέλα με ζεστά μπισκότα σοκολάτας. Δίπλα, μια πλάκα σοκολάτας. Χαμογέλασε και την έβαλε στην τσέπη της ρόμπας της. Την πήρε για να τη δώσει στις 3 κόρες της, τη Σούζι, τη Σάζι και τη Σέζι.

kalhmera

2006-12-15T05:02:00.000+02:00

http://www.radioblogclub.com/open/116256/hint/Inlandis-%20Hint

2006-12-14T23:30:00.000+02:00

ΠΩΣ ΣΚ**Α ΒΑΖΕΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑΚΙΑ ΣΑΣ?

ΘΕΛΩ ΚΙ ΕΓΩ, ΓΑ****ΤΗ ΜΟΥ!

ΕΙΜΑΙ ΖΗΛΙΑΡΑ, ΑΦΟΥ!

τσικ-του-τσικ

2006-12-14T22:55:00.000+02:00

Κάλλιο αργά...παρά ποτέ

2006-12-14T20:11:00.000+02:00

Σήμερα είδα τα posts με τα κρεμεζί και λοιπά πουκάμισα, τις διαφημίσεις, τον Όσιο Μπολσάι κλπ. Ένα έχω να πω: Μερσί τον Θεό που σας έχω φίλους. Ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ από κατάθλιψη, παρ'όλο που είμαι μεγάλη κωλοτρυπίδα και οι κωλοτρυπίδες συνήθως παθαίνουν κατάθλιψη (τόσα σκατά που βλέπουν...) Φιλιά σε όλους και ντοντ φοργκέτ: άιλοβγιου!

Η Βλάχα

ΠιΕς: Το μήνυμα της κυρά-Εβίνας ήταν ιδιαίτερα συγκινητικό...

ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ ΦΩΤΙΑ

2006-12-13T15:44:00.000+02:00

2006-12-13T15:40:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=uWLsBHNY8Io&NR

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΡΑΚΑΔΑ?

2006-12-13T15:31:00.000+02:00

Στίχοι: Λευτέρης ΠαπαδόπουλοςΜουσική: Μίκης ΘεοδωράκηςΠρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Το μπαλωμένο μου βρακί
τρελαίνεται για μουσική.
Πιάσ' τη φυσαρμόνικά σου να χαρείς τα γονικά σου
πιάσ' τη φυσαρμόνικά σου κι όλα τα φλουριά δικά σου.

Και τα κουρέλια που φορώ τρελαίνονται για το χορό.
Παίξε κάτι σαν καντρίλια να μας δουν από τη γρίλια
να μας δουν από τη γρίλια και να σκάσουν απ' τη ζήλεια.

Και τώρα πού 'μαι όλο χαρά, ε, ρε και νά 'χα ένα παρά
στο στριφτό να τον γυρίσω και να σε ξανακερδίσω
στο στριφτό να τον γυρίσω δυο φορές να σ' αγαπήσω.

ΠΟΥΚΑΜΙΣΙΑΔΑ

2006-12-13T15:20:00.000+02:00

Στίχοι: Σταμάτης ΚραουνάκηςΜουσική: Σταμάτης ΚραουνάκηςΠρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κραουνάκης
Τέτοια νύχτα μην
τελειώσει ποτέ
κλαίει φεγγάρι βγαίνει η
πυγολαμπίδα
λέει το αηδόνι «τραγουδώ
ερασταί
απ' το χιόνι φεύγω κι όλο
καταφεύγω
σε μιαν αγκαλιά σαν
πατρίδα»

Κι όταν με τυλίγει βαριά
συννεφιά
κάτι με πνίγει το νιώθω
απ' τον πόθο

Κάποια νύχτα στην
τριανταφυλλιά
το πουκάμισο θα σκίσω,
θα ματώσω, θα μεθύσω
αχ, αχ για σένα ομορφιά

Φίλα με όσο αντέχει
ο ουρανός τα φιλιά να
ανάβει
τ' άστρο του να προσέχει
του καθενός που 'χει
μεταλάβει

Φίλα με όσο αντέχει
φως μου η αναπνοή
μια δραχμή κοράλια
σπάγκο και στραγάλια

κάποια νύχτα θα το πω
ξαφνικά
κι αν τυχόν μ' ακούσει
κανένας
στη χρυσή φωτιά μια
καδένας
θα σου ορκιστώ, μυστικά

Δε σερτ

2006-12-13T14:49:00.000+02:00

Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Κάτω απ' το πουκάμισό μου
η καρδιά μου σβήνει
κι αν το σφάλμα είναι δικό μου
δείξε καλοσύνη
----------------------------------------------

Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και μαύρο θα το βάψω
μαύρα είν' τα μάτια που αγαπώ
γι' αυτά κοντεύω να χαθώ
γι' αυτά πολύ θα κλάψω

Μαύρα μου μάτια εγώ για σας
έκλαψα και θα κλάψω
και τ' άσπρο μου πουκάμισο
στα μαύρα θα το βάψω
-----------------------------------------

Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Βραδιάζει πάλι σήμερα βραδιάζει
κι έρχεται η ώρα η δικιά μου
Αυτή που σα πουκάμισο ταιριάζει
με τη μελαγχολία στη καρδιά μου, βραδιάζει
---------------------------------------------

Κι είχε ένα σίδερο μ’ ατμό- Λίνα Νικολακοπούλου
Την ώρα που σιδέρωνε της ήρθε πως ξημέρωνε και σφύριζε καράβι.
Σαν τότε που διαλέγαμε με ποιον μπορεί να φεύγαμε στην πρώτη αγάπη σκλάβοι
Κι είχε ένα σίδερο μ’ ατμό και λίγο ιδρώτα στο λαιμό
Σάββατο απόγευμα στην άκρη της κουζίνας.
Γυρνάει ραντίζει ένα γιακά και λέει στον άντρα ξαφνικά
πως πάει κι αυτός ο μήνας.
Την ώρα που σιδέρωνε της ήρθε πως ημέρωνε στα γόνατα λιοντάρι.
Διπλώνει ένα πουκάμισο κι ο γιος χρονώ ενάμισο στα πόδια της κουβάρι.
Κι είχε ένα σίδερο μ’ ατμό και λίγο ιδρώτα στο λαιμό
Σάββατο απόγευμα στην άκρη της κουζίνας.
------------------------------------------

Πώς περνούν οι ώρες τα μεσημέρια μου? Να, έτσι!

2006-12-13T13:41:00.001+02:00

Λοιπόν αγαπημένοι-μεταφραγμένοι,
μια που πιάσαμε τη Μαρινέλα (με τρέλα κ κορδέλα),
κρίνω σκόπιμο να παραθέσω κ τους - annotated - στίχους από τα "αμερικάνικα" για να μην μπερδεύεται κ ο ντιβάιν (κάραβελ)
Με το ωραίο το κρεμεζί, σημειώνω τους στίχοι-κλειδί του άσματος...

Να παίζει το τρανζίστορ τ'αμερικάνικα (τα σέικ?)
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους (σαν τις θειάδες ή σαν τον Τρίτση?)
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα

Έρημος η αγάπη δίχως όαση (σ.τ.μ.: ναι ρε πούστη μου...)
στην άδεια κάμαρά μου να βλέπω τα όνειρά μου
σαν σήριαλ κομμένο στην τηλεόραση

Να παίζει το τρανζίστορ τ'αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους (από μέσα παίζει να φοράει κ κρεμεζί πουκάμισο)
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα

Άμμος είν'η αγάπη μέσα στα χέρια μου (ανατρίχιασα...)
τ'ανοίγω και τη χάνω, τα κλείνω δεν τη πιάνω
κι έτσι περνούν οι ώρες τα μεσημέρια μου...

ψιτ, έι, εσύ, παιδί με το κρεμ πουκάμισο! σκίστο ΤΩΡΑ!

2006-12-11T17:07:00.000+02:00

Παιδί απ' την Ανάβυσσο

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Μαρινέλλα

Χάλασ' ο κόσμος μια βραδιά
και σβήσανε τα φώτα
και το κλειδί το γύρισα
πέντε φορές στην πόρτα.

Να μη σε δω που θα περνάς
απ' τα στενά της Κοκκινιάς
με κρεμεζί πουκάμισο*
παιδί απ' την Ανάβυσσο.

Πατέρα είχα στο γιαπί
και αδερφό στα τρένα
το τι περνά ο άνθρωπος
μου το 'πανε και μένα.

Γι' αυτό δεν θέλω να περνάς
απ' τα στενά της Κοκκινιάς
με κρεμεζί πουκάμισο*
παιδί απ' την Ανάβυσσο.

Τα γιορτινά σου φόρεσες
κι ένα σακάκι μαύρο
και χτες μου τηλεφώνησες
νά 'ρθω να σε ξανάβρω.

Μα εγώ δεν θέλω να περνάς
απ' τα στενά της Κοκκινιάς
με κρεμεζί πουκάμισο*
παιδί απ' την Ανάβυσσο.

*Κρεμέζι = κόκκινη χρωστική ουσία που παράγεται από ένα είδος εντόμου < ιταλ. chermes και chermisi = ζωηρό κόκκινο, πορφύρα < αραβ. qirmizi κατά το κρεμεζί

ανά(κατα)παύλα

2006-12-08T18:38:00.000+02:00

οι μεταφραγμένοι και πάλι μαζί σας
από δευτέρα

-αποφραγμένοι;- μετά το διάλειμμα!

σμούτσιζ

διαφήμιση

2006-12-07T10:57:00.000+02:00

Έργα & Ημέρες του Οσίου Μπουλζάι

2006-12-05T20:34:00.000+02:00

Ο Όσιος Μπουλζάι πιστεύεται πως έζησε & έδρασε το 134 π.Χ(προ Χαρδαβέλλα),στο δάσος της Βουλώνης,καθώς-σύμφωνα με μαρτυρίες συγχρόνων του-διάβαζε βουλωμένο γράμμα.
Ήτο γόνος ευκατάστατης οικογενείας έως τη στιγμή που,συγκλονισμένος από το όραμα μίας φλεγόμενης γάτου,απαρνήθηκε το γόνο & ασπάσθηκε τη τσιπούρα.
Πριν τη μεταστροφή του & την προσχώρησή του στο Πριαπισμό,ονομάζετο Μπουλσίτ & διήγε βίον ακόλαστον.Λέγεται πως τρομοκρατούσε τους κατοίκους του δάσους της Βουλώνης,με την επιμονή του να τραγουδάει,σε ώρες καινής διαθήκης,το Hoo-babybaby-push it real good,συνοδεία κλακέττας.

Όμως,οι μυστικιστικές εμπειρίες των οραμάτων δεν στάθηκαν επαρκείς,προκειμένου να τον επαναφέρουν στην οδό της Αρετής.
Ώσπου,μία μέρα,καθώς περιφερόταν στο δάσος(της Βουλώνης),αναζητώντας αγρίους βουλώνες για να κορέσει την πείνα του,ενεφανίσθη ενώπιόν του ο Κύριος,& αφού του προσέφερε το καθιερωμένο-τις ημέρες εκείνες-σου,του είπε με φωνή πραεία μεν-αυστηρά δε:
Μπουλσίτ,γιατί με karaokeeς?
Ο Μπουλσίτ τότε,πλυμμηρισμένος από δέος & ειλικρινή μετάνοια,
προσέπεσε γονυπετής ενώπιον του Κυρίου,& αφού έφαγε το καθιερωμένο-τις ημέρες εκείνες-σου,ορκίσθηκε την αιωνίαν αφοσίωσή του στον Μεγαλοdynamo,& ετάχθη στην υπηρεσίαν Αυτού(νού).

Έκτοτε,υπήρξε πρότυπον Ηθικής & Αρετής,αλλά & πηγή έμπνευσης για τους κατοίκους του δάσους της Βουλώνης.
Καθώς διέθετε σπάνια σοφία & εξαίρετον νηφαλιότητα(όταν δεν ήτο τύφλα)στα θέματα δικαίου,πολύ συχνά οι Βουλώνιοι,κατέφευγαν σε αυτόν προκειμένου να επιλύσουν τυχόν διαμάχες τους.
Ένα κείμενο της εποχής,περιγράφει τα ακόλουθα,ενδεικτικά του αλάνθαστου κριτηρίου δικαιοσύνης που τον διέκρινε:
(...)Δύο γυναίκες ισχυρίζονταν πως ήταν μητέρες του ιδίου παιδιού-πράγμα φυσικά αδύνατον.Καμία εκ των δύο δεν έδειχνε πρόθεση υπαναχώρησης.
Τελικά οδηγήθηκαν ενώπιον του Μπουλζάι.
Ο Μπουλζάι άκουσε με προσοχή τα επιχειρήματά τους & μετά σιώπησε.
Έδειχνε να σκέφτεται,αλλά ταυτόχρονα & να προσεύχεται.
Όταν πλέον κατάλαβαν ότι κοιμόταν,πούλησαν το παιδί για όργανα & συμφώνησαν να μοιραστούν τα κέρδη.

Κάποια στιγμή,κατά τας Κεμπάπ,ο Κύριος αποφάσισε να δοκιμάσει τη πίστη του Μπουλζάι,& τον υπέβαλλε στην εξής δοκιμασία:
(...)Αφού του στέρησε όλα τα αγαθά του,ένα βράδυ του είπε να θυσιάσει το πρωτότοκο γιό του στο Όνομά Του.
Ο Μπουλζάι περιέπεσε σε βαθειά θλίψη,καθώς είχε παίξει τον πρωτότοκο γιό του στο μπαρμπούτι & τον είχε χάσει.Απελπισμένος εστράφη στον Κύριο,
όταν-αίφνης-θυμήθηκε πως ΔΕΝ γνώριζε το Όνομά Του,εξ'ού & τον αποκαλόυσε μονίμως Κύριο,ή Αρχηγό,ή ΈλαΡεΜεγάλε,ενίοτε & Τσαμπιόνι.

Ο Μπουλζάι πέθανε σε βαθύ γήρας γιατί κανείς δε μπορούσε να τον ανασύρει από τόσο βάθος.
Έχει αφήσει πλήθος γραπτών,αληθινά κοσμήματα γνώσης & σοφίας.
Δυστυχώς,καθώς ήτο αγράμματος,ουδείς μέχρι τις μέρες μας έχει καταφέρει να τα ερμηνεύσει.

2006-12-05T13:42:00.000+02:00

AX! ΤΙ ΩΡΑΙΑ! ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΜΑΣ, ΤΙΣ ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΜΑΣ, ΤΙΣ ΚΟΡΔΕΛΙΤΣΕΣ ΜΑΣ! ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΕΞΙΤΕ ΠΟΥ ΕΧΩ ΙΝΤΕΡΝΕ!

I' M BACK!

2006-12-03T21:31:00.000+02:00

This is Blaxoula talking from the beautifull village. Friend came and put internet in the house and now I can communicate with you all. All here ok. Kids, dogs, cats, good. The weather is also good. Can't wait to see all you the next psk in another village, to eat, drink, gossip and have fun.

Many kisses to all!

MATMOS

2006-12-02T17:25:00.000+02:00

πρώτο ποστ της fifi στο κουσούρι! να παίξει η μπάντα παρακαλώ!

Φραντζή 63/ Ιπποκράτους 35

2006-12-02T15:36:00.000+02:00

Σα να μην πέρασε μια μέρα...
semaki ευχαριστώ :)

καλό μήνα και καλό σαββατοκύριακο babies :-)

2006-12-02T02:04:00.000+02:00

ελληνική δικαιοσύνη (παρδόν;)

2006-12-01T17:47:00.000+02:00

30 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου

2006-12-01T17:33:00.000+02:00

1η Δεκεμβρίου- Παγκόσμια ημέρα aids

30 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου στην Τεχνόπολη στο Γκάζι

Με το σύνθημα:

"Σταματάμε το aids- κρατάμε την υπόσχεση-αναλαμβάνουμε την ευθύνη"

η ΟΛΚΕ συμμετέχει μαζί με άλλες οργανώσεις στις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν από 30 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου στην Τεχνόπολη στο Γκάζι με αφορμή την 1η Δεκεμβρίου- Παγκόσμια ημέρα aids.

Θα χαρούμε να σας δούμε όλες και όλους ώστε να δηλώσουμε δυναμικά την παρουσία μας και να στηρίξουμε τις διεκδικήσεις μας για να σταματήσουμε το aids. Είναι ευθύνη όλων μας !!!!

ΟΛΚΕ

Η ΟΛΚΕ εισαι εσύ!! στήριξε την με την συμμετοχή σου!

Αναλυτικά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων:

Stop Aids
«Σταματάμε το AIDS- Κρατάμε την υπόσχεση- Αναλαμβάνουμε την ευθύνη ...»

«Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100, Γκάζι - ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2006
15.00- 19.00

15.00 Προσέλευση
16.00 Σεραφείμ Φυντανίδης, Διευθυντής Ελευθεροτυπίας
16.30 Γιώργος Πάνος, MD, Υπεύθυνος ΜΕΛ, 1ο Νοσοκομείο ΙΚΑ
17.00 Παναγιώτης Δαμάσκος, Κοινωνιολόγος, Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Kοινότητα Ελλάδας
17.30 Εκπρόσωπος Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών
Συντονιστής συζήτησης Τζανέτος Αντύπας, πρόεδρος PRAKSIS
Aμφιθέατρο «Αθήνα 9,84» (είσοδος από Πειραιώς),

Παρασκευή, 1η Δεκεμβρίου 2006
13.00- 23.00

13.00- 15.00 πορεία ενημέρωσης από εθελοντές των Οργανώσεων στο κέντρο της Αθήνας με τη συνοδεία μουσικής από Βασίλη Βασιλάτο με την Ομάδα Κρουστών Μουσικού Τμήματος ΕΜΠ
(τόπος συνάντησης πλ Δημαρχείου)

15.00 έναρξη των εκδηλώσεων στο χώρο της «Τεχνόπολις»

20.00 Έκθεση ζωγραφικής ?Drawing Aid(s)? με την ευγενική συμμετοχή των:
Μάντυ Αλμπάνη, Αλέξης Αυλάμης, Βασίλης Βασιλακάκης, Βαγγέλης Γκόκας,
Κατερίνα Διακομή, Χριστίνα Κάλμπαρη, Μαρία Κόντη, Παύλος Νικολακόπουλος, Νίκος Παπαδημητρίου, Νίκος Παπαδόπουλος, Λίλα Πολενάκη, Ράνια Ράγκου, Δημήτρης Τζαμουράνης
Αίθουσα «Τάκης Παπατσώνης» («Φούρνοι»)
Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς»

19.00 Δρώμενα από ζογκλέρ, ξυλοπόδαρους
Συναυλίες
Oμάδα Αφρο-βραζιλιάνικων κρουστών «QUILOMBO»
Party- DJ Nikolas Dales

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2006, 14.00- 23.00

17.00 Έκθεση ζωγραφικής ?Drawing Aid(s)?
Αίθουσα «Τάκης Παπατσώνης» («Φούρνοι»)
Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς»
19.00 Δρώμενα από ζογκλέρ, ξυλοπόδαρους

Συναυλίες
Θοδωρής Λιοντής
Υπόθεση Χ
Απόστολο Ρίζο
Υπόγεια Ρεύματα

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2006, 14.00- 23.00

17.00 Έκθεση ζωγραφικής ?Drawing Aid(s)?
Αίθουσα «Τάκης Παπατσώνης» («Φούρνοι»)
Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς»
19.00 Δρώμενα από ζογκλέρ, ξυλοπόδαρους

Συναυλίες
Sugahgalore
LOCOMONDO
Αίθουσα «Τάκης Παπατσώνης» («Φούρνοι»)

Καθ' όλη τη διάρκεια του τριημέρου διανέμεται ενημερωτικό υλικό,
ενώ γιατροί και ειδικευμένοι επαγγελματίες απαντούν σε απορίες σας.

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
PRAKSIS

Με τη συνεργασία
ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ:

AIDS & MOBILITY

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΚΕΝΤΡΟ ΖΩΗΣ

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗ ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΟΛΚΕ)

ΣΥΝΘΕΣΗ

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:
MEGA
9,84
ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5
ΣΚΑΙ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Actclick

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΔΩΡΕΑ:
Tibotec a Janssen-Cilag division

silence=death

2006-12-01T14:22:00.000+02:00

EMAIL ΣΤΟΝ ΑΗ-.....ΒΑΣΙΛΗ (νομίζω)

2006-11-30T12:17:00.000+02:00

Aγαπητέ Άγιε Bασίλη, πρώτα πρώτα θέλω να σε ευχαριστήσω για το περσινό σου δώρο που ήταν μια ωραιότατη ρυτίδα στο μεσόφρυδο και έχω να σου πω ότι αν φέτος επιχειρήσεις να μπεις απ' την καμινάδα μου θ' ανάψω τζάκι και θα σε κλάψουν οι τάρανδοι.

Kατά τα άλλα, όπως τα ξέρεις. Eτοιμαζόμαστε για γιορτές καπάκι Xριστούγεννα-Πρωτοχρονιά και θα περάσουμε κα-τα-πλη-κτι-κά όπως κάθε χρόνο. Tις ημέρες των παραμονών θα επωφεληθούμε από το συνεχές ωράριο των καταστημάτων για να ξεχυθούμε σύσσωμοι στα μαγαζιά και να ψωνίσουμε ό,τι να' ναι και μετά θα κουβαλάμε τα ό,τι να' ναι μας φορτωμένοι με τις σακουλάρες πάνω κάτω στη Σκουφά, ψάχνοντας δύο ώρες για ταξί. Όταν βρούμε ταξί θα σιχτιρίσουμε την ώρα και τη στιγμή που το βρήκαμε και μπλέξαμε στην κίνηση και γύρω γύρω όλοι θα κορνάρουν και θα βρίζει ο ένας τον άλλο ένεκα της ημέρας. Tο βράδυ της παραμονής των Xριστουγέννων, θα βγούμε έξω για να τιμήσουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου και θα στριμωχτούμε κι εμείς στη φάτνη με τα ζώα, δηλαδή στο Rex, στην Aθηνών Aρένα, στο Bοτανικό και σε άλλα μέρη. Kαι θα φοράμε όοολες το «μικρό μαύρο φόρεμα». Kαι όοοολοι οι άντρες θα καπνίζουν μια τεράστια γιορτινή πουράκλα που θα βρωμάει και θα ζέχνει. Ύστερα, αφού χορέψουμε τσιφτετέλι και πιούμε ό,τι σκατο-ποτό κυκλοφορεί σε μολότοφ στην αγορά, θα γυρίσουμε στο σπίτι για να ξεράσουμε και να περιμένουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Tην παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα ξαναξεχυθούμε στα μαγαζιά να ξαναψωνίσουμε τα ό,τι να 'ναι που περίσσεψαν απ' τα Xριστούγεννα και θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας πτώματα για να ετοιμαστούμε άρον άρον για το ρεβεγιόν. Tο πιο ευχάριστο απ' όλα είναι ότι επιτέλους θα συναντηθούμε όοοοολοι μαζί γιατί θα εγκλωβιστούμε στο Σύνταγμα και στην Kηφισίας πρωτοχρονιάτικα και θα καπνίζουμε μέσα στα αυτοκίνητα με αναμμένο το κλιματιστικό και όλα θα είναι ένα σίχαμα. Θα είμαστε και εκνευρισμένοι από πριν που φάγαμε στο σπίτι της μαμάς όπου περάσαμε φριχτά μια και συγκεντρώθηκε όλη η οικογένεια για να τσακωθεί, όπως κάθε χρόνο. Eπίσης όπως κάθε χρόνο, το φαγητό θα είναι χάλια, γιατί το κρέας της γαλοπούλας είναι απαίσιο και σκληρό και άμα κρυώσει γίνεται σαν βατραχοπέδιλο. Παρ' όλα αυτά, θα καταβροχθίσουμε τον άμπακο με έμφαση στη γέμιση και στη βασιλόπιτα και θα σκάσουμε και μετά θα νυστάζουμε και θα θέλουμε να χωρίσουμε τους γκόμενούς μας, γιατί φυσικά αυτοί φταίνε που τραβιόμαστε στη μέση της νύχτας σαν τους ηλίθιους, και στο μεταξύ όλα τα μαγαζιά θα είναι γεμάτα από κόσμο που καλωσορίζει το νέο χρόνο με ξέφρενο ενθουσιασμό, πράγμα το οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω. Aυτό το στίχο «πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά» πρέπει να τον έχει γράψει ο Φόρεστ Γκαμπ γιατί μόνο αν είσαι ο Φόρεστ Γκαμπ γιορτάζεις που λιγοστεύει κατά ένα χρόνο η ζωή σου και θα σε φάει το μαύρο χώμα μια ώρα αρχύτερα. Aυτά. Όσο για το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν μας θα το περάσουμε κι αυτό φα-ντα-στι-κά ξαναζουλιγμένοι στα μπουζούκια ή στα κουλά κυριλέ κλαμπ με τους πορτιέρηδες Mίστερ Γαμάω και τις πορτιέρησες Mις Tσιμπούκι, όπου θα πιούμε πετρέλαιο και θα πάρουμε και μερικά ναρκωτικά για το καλό. Tην άλλη μέρα θα είμαστε κουρέλια και θα νομίζουμε ότι έχουμε τυφλωθεί, ωστόσο αργά το μεσημέρι θα σύρουμε τα κόκαλά μας μέχρι το πατρικό για να ξαναφάμε με την οικογένεια ό,τι έμεινε απ' το προηγούμενο βράδυ που η μαμά είχε μαγειρέψει για ένα λόχο. Mετά θα κάνουμε φύλο και φτερό τη χτεσινή βασιλόπιτα για να βρούμε το φλουρί που δεν θα βρεθεί ποτέ γιατί θα το έχει καταπιεί ο παππούς με το πρωινό του ρόφημα. Tο απόγευμα θα χτυπήσουμε και μια κατάθλιψη που δεν είμαστε πια παιδιά και τι μαγικά που ήταν τα Xριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά κάποτε. Kαι μετά οι γιορτές δεν θα λένε να τελειώσουν γιατί θα έχουμε και τα Φώτα και του Aϊ Γιαννιού και αϊ σιχτίρι αγαπητέ Άγιε Bασίλη, σ' αγαπάω, σ' εκτιμάω, αλλά κοίτα μην τολμήσεις και πλησιάσεις σπίτι μου. Φέτος θέλω μόνο Kαλικάντζαρους. Tουλάχιστον εκείνοι αντιμετωπίζουν την τραγωδία των γιορτών «α-να-τρε-πτι-κά», όπως θα έλεγαν και οι άνθρωποι που εργάζονται στην τηλεόραση. Kαι τώρα κλείνω γιατί πρέπει να γράψω και σ' άλλο κουλό άγιο. Σε κάνα μήνα έχουμε Bαλεντ

Μου ήρθε με email... και καλά έκανε!

where is my mind? oeo?

2006-11-30T00:30:00.000+02:00

frosoula akous???

2006-11-28T23:48:00.000+02:00

ΑΝΤΙΟ ΚΟΣΜΕ...

2006-11-28T12:46:00.000+02:00

Bookcrossing

2006-11-28T11:20:00.000+02:00

Έτσι απλά το βρίσκεις να στέκεται δίπλα σου στο παγκάκι; Στο ΜΕΤΡΟ; Και αυτούς που τα αφήνουν, δεν τους βλέπει καμιά κυρία να τους πει "Παιδί μου, ξέχασες το βιβλίο σου;"

HOLD ON TO YOUR FRIENDS

2006-11-27T12:07:00.000+02:00

Morrissey - Hold On To Your Friends
A bond of trust Has been abused
Something of value May be lost
Give up your job
Squander your cash - be rash
Just hold on to your friends
There are more than enough To fight and oppose
Why waste good time Fighting the people you like
Who will fall defending your name
Oh, don't feel so ashamed To have friends
But now you only call me When you're feeling depressed
When you feel happy I'm So far from your mind
My patience is stretched
My loyalty vexed
Oh, you're losing all of your friends
Hold on to your friends
Hold on to your friends
Resist - or move on
Be mad, be rash
Smoke and explode
Sell all of your clothes
Just bear in mind : Oh, there just might come a time When you need some friends
-----------------------------------------------------------------------------------
για την αγαπημένη μου φίλη που φεύγει από κοντά μου με ταχύτητα φωτός, χρόνια τώρα, αλλά ακόμα διακρίνω τη μορφή της που γίνεται όλο και μικρότερη, μέχρι να γίνει μια μικρή κουκίδα-αστεράκι
που δεν ήταν εκεί στη συναυλία, κι αυτό ήταν ένα τεράστο χαστούκι-υπενθύμιση, γιατί μπορεί να ήταν εκεί, αλλά δεν ήταν εκεί μαζί μου, και δε θέλω καν να ξέρω πως ήταν στον Μόρισεϊ και αυτόματα δε σκέφτηκε εμένα, αφού εγώ είμαι αυτός που της μιλούσε μέσα από τα τραγούδια του, χρόνια τώρα, χρόνια πριν
νομίζω πως δεν υπάρχει επιστροφή
αλλά εγώ το γράφω

Και μια ερασιτεχνική (ΑΛΛΑ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ!)

2006-11-26T22:12:00.000+02:00

Αφιερωμένη...

AS I LIVE AND BREATHE

2006-11-26T12:28:00.000+02:00

You have killed me
[biggerbro, divine mitsakos, mmg, pink revolution, unapatatras: 25/11/06]

μια σάμπα για το ηλιοβασίλεμα

2006-11-24T17:26:00.000+02:00

"madonna" for ya

2006-11-22T20:24:00.000+02:00

κατευθείαν από το ΛΑΣ ΒΕΓΚΑΣ, μόνο για τους ΜΕΤΑΦΡΑΓΜΕΝΟΥΣ & friends...
ο ένας
ο μοναδικός
ο ανεπανάληπτος...
... RICHARD CHEESE!!!!!!!!!!!!!!
aka the DICK

για να δούμε, θα παίξει;

2006-11-22T19:49:00.000+02:00

Τι έμαθα από τις 4 ώρες που πέρασα με ένα μάτσο μαμάδες

2006-11-22T14:41:00.000+02:00

Τα εκπαιδευτήρια Δούκα έχουν σαν πολιτική τους πάρα πολλά «πρόχειρα τεστ» καθημερινά για να συνηθίζουν τα παιδιά στις εξετάσεις
Τα εκπαιδευτήρια Δούκα έχουν παιδοψυχολόγο in house
Τα εκπαιδευτήρια Δούκα έχουν συνάντηση γονέων κάθε 2 βδομάδες στο δημοτικό, κάθε 3 βδομάδες στο γυμνάσιο
Υπάρχουν πάρα πολλοί παιδότοποι στα βόρεια προάστια
Άλλοι παιδότοποι είναι πιο χλιδάτοι, άλλοι λιγότερο
Υπάρχει κι ένας παιδότοπος που λέγεται 0-6, ο οποίος είναι και κανάλι το οποίο προβάλλει τα πάρτυ που γίνονται εκεί, πέρα από τα παιδικά προγράμματα
Υπάρχουν κάτι εγκαταστάσεις στην Κηφισιά όπου- ειδικά το καλοκαίρι- τα παιδιά πηγαίνουν καθημερινά και ασχολούνται με διάφορες δραστηριότητες, όπως παιχνίδια βιωματικά, τοξοβολία, κολύμβηση κ.α.
Ένα παιδικό πάρτυ σε παιδότοπο στοιχίζει περίπου 1.000 ευρώ
Κατά μέσο όρο τα πάρτυ που πάει ένας γονιός το παιδί του ετησίως είναι 30
Το νέο trend- δάκτυλος των γονιών για να γλυτώσουν τα λεφτά του παιδότοπου για να πάνε εκείνοι διακοπές- είναι τα pyjama party
Τα κοριτσάκια δεν διαφέρουν από τα αγοράκια. Αυνανίζονται κι εκείνα από πάρα πολύ μικρά.
Οι διάσημες μαμάδες είναι κατά βάθος πολύ προσιτές στις συναντήσεις γονέων
Υπάρχουν πάρα πολλά δίδυμα στο δημοτικό
Για να γίνει το παιδί σου κοινωνικό και να μάθει ότι έχει κοινωνικές υποχρεώσεις στη ζωή αυτή, πρέπει να πηγαίνει όπου το καλούν
Οι περισσότερες μαμάδες θέλουν να γνωρίζουν και τις μαμάδες τις άλλες για να καταλαβαίνουν από τι οικογένεια προέρχεται η φίλη/φίλος του σπλάχνου τους.
Αν ταιριάξουν, ακόμη καλύτερα. Μπορούν να πηγαίνουν μαζί για καφέ και τα παιδιά να παίζουν.
Παραμονή πρωτοχρονιάς πρέπει να κάνουν κάπου όλοι μαζί για να έχουν και τα παιδιά, να τα βάλουν όλα σε ένα δωμάτιο να κοιμηθούν. Είναι δύσκολο να πας τα παιδιά σε σπίτι που «δεν ξέρουν από παιδιά»
Το The Mall είναι πολύ καλή φάση γιατί τα «ξαμολάς» και δε σε νοιάζει. (Εμένα πάλι που κάθομαι στο διπλανό τραπέζι με νοιάζει, αλλά δε ζήτησαν την άποψή μου)
Πήγαν όλες στο The Mall το ΣΚ. Είχε stand της Barbie και κομμώτριες Barbie έφτιαχναν τα μαλλιά των κοριτσακίων με «τοστιέρα»
Τα δίδυμα της διπλανής είναι 7,5 μηνών, αλλά δεν περπάτησαν ακόμη, σε αντίθεση με την κόρη της απέναντι που είχε αρχίσει να στέκεται από 6 μηνών
Παιδοψυχολόγος είναι ο θεός τους
Βγαίνουν μόνες τους- γυναίκες για να χαζέψουν γκόμενους

comme on a pas le choix il nous reste le coeur

2006-11-21T17:26:00.000+02:00

είχε τόσο ωραία μέρα έξω, έχω μείνει σπίτι για να δουλέψω ήσυχα δυο μέρες, χτες έπιασε κάπως το κόλπο αν και το αποτέλεσμα δεν ήταν ικανοποιητικό, η αρχή έγινε πάντως, αλλά σήμερα ξύπνησα με πονοκέφαλο. και ο ήλιος μου έβγαζε γλώσσα. κουράστηκα νομίζω. πάλι καλά που τη γουστάρω τη δουλειά μου. αλλά κουράστηκα. δεν την απολαμβάνω τον τελευταίο καιρό. και με όλα αυτά ήρθε και το τραγουδάκι αυτό που πολύ με αρέσει (και δέκα φορές να τ΄άκουσα;) και σας το χαρίζω.

Sous la lumiere en plein
et dans l'ombre en silence
si tu cherches un abri
Inaccessible
Dis toi qu'il n'est pas loin et qu'on y brille

A ton etoile

Petite soeur de mes nuits
ca m'a manque tout ca
quand tu sauvais la face
a bien d'autre que moi
sache que je n'oublie rien mais qu'on efface

A ton etoile

Toujours a l'horizon
Des soleils qui s'inclinent
comme on a pas le choix il nous reste le coeur
tu peux cracher meme rire, et tu le dois

A ton etoile

A Marcos
A la joie
A la beaute des reves
A la melancolie
A l'espoir qui nous tient
A la sante du feu
Et de la flamme
A ton etoile

Yann Tiersen - Bertrand Cantat (Noir Desir)
άλμπουμ Black Session (1999)

(και το πιο "άγριο" πρωτότυπο δε με χαλάει,
αλλά αυτό το βιολί...)

Μεγαλείο!!!!

2006-11-21T13:27:00.000+02:00

του Βασίλη Σταματίου

Ύστερα απο 5 χρόνια συνεχούς παρουσίας μου στο πρόγραμμα του Kosmos 93,6 ως παραγωγού της μακροβιότερης περί latin εκπομπής στο ντόπιο ραδιόφωνο, νιώθω πως είναι πρέπον να σας ενημερώσω για τους λόγους διακοπής της, μια και αυτοί οι λόγοι παρουσιάζουν, κατά τη γνώμη μου, αυτόνομο ενδιαφέρον και παρέχουν μια καλή ευκαιρία για να εντρυφήσει κανείς στα τεκταινόμενα στην κρατική ραδιοτηλεόραση. Το λοιπόν : ελόγου μου, παρέα με αρκετές εκατοντάδες συμβασιούχους εργαζόμενους στην ΕΡΤ, βρέθηκα μια ωραία πρωία του 2004 να πληρώ, ξάφνου, τα κριτήρια περί μονιμοποίησης που έθετε το περίφημο «νομοσχέδιο Παυλόπουλου», ήτοι τουλάχιστον δύο χρόνια συνεχών συμβάσεων στο ίδιο αντικείμενο, όπερ σήμαινε, σύμφωνα με τις επιταγές του νομοσχεδίου, πώς κάλυπτα «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» της ΕΡΤ, στον τομέα του latin επί το πλείστον. Αμ΄έπος, αμ’ έργον, έκανα τα χαρτιά μου όπως όλος ο κόσμος, τα κατέθεσα, το υπηρεσιακό συμβούλιο της εταιρείας γνωμοδότησε θετικώς (αναγκαστικά, μια και το νομοσχέδιο έθετε σαφείς όρους), το ΑΣΕΠ επικύρωσε την απόφαση και ούτως, ετοιμάστηκα για να εισέλθω στην τεράστια αγκαλιά του ελληνικού δημοσίου τομέα. (Παρένθεση : προσωπικά, είμαι κατά της μονιμότητας ως έννοιας που περιβάλλει επαγγελματικά συγκεκριμένες ομάδες εργαζομένων και, κατ΄αυτό τον τρόπο, τις καθιστά προνομιούχες απέναντι σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο που δουλεύει με τις συνθήκες που όλοι ξέρουμε. Ωστόσο, το καθεστώς των συμβάσεων πάει στο άλλο άκρο και αδικεί κατάφωρα χιλιάδες ανθρώπων, οι οποίοι εργάζονται επί χρόνια χωρίς συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις, δώρα, υπερωρίες, επιδόματα και με τη μή ανανέωση της σύμβασης, δηλαδή την απόλυση χωρίς αποζημίωση, να επικρέμεται ανά πάσα στιγμή πάνω απ΄το κεφάλι τους. Υπό αυτό το πρίσμα, αντιλαμβάνομαι την τυχόν δική μου «μονιμοποίηση» ως απλό πέρασμα σε φυσιολογικές εργασιακές συνθήκες, σ΄ένα κανονικό μισθολόγιο αν προτιμάτε, και ως τέτοιο δεν έχω λόγο να μην το επιδιώξω, εφ΄όσον η ευκαιρία μου παρουσιάζεται με σκανδαλωδώς ευνοϊκό τρόπο ? χωρίς ρουσφέτια, διαγωνισμούς και αναρίθμητα χρόνια αποικιακού τύπου προϋπηρεσίας. Ομως, σε καμμία περίπτωση δεν θεωρώ τη «μονιμοποίηση» μονόδρομο ή αναγκαστική κατάληξη της δικής μου σχέσης με την ΕΡΤ, καθώς, όπως θα διαβάσετε πιο κάτω, φαίνεται πως η κρατική ραδιοφωνία έχει για εμένα, και άλλους σαν κι εμένα, ορισμένες πολύ δημιουργικές ιδέες περί αξιοποίησης μας...). ‘Ολα πρίμα λοιπόν, με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες να πηγαίνουν με ρυθμούς χελώνας επί δύο και κάτι χρόνια, ώσπου εν τέλει, ειδοποιηθήκαμε αρμοδίως πώς εντός του Νοεμβρίου θα υπογράφαμε τις περιλάλητες «συμβάσεις αορίστου χρόνου». Μια μέρα, που λέτε, απο τις πρόσφατες, λαμβάνω ένα τηλέφωνημα απο μια ευγενέστατη κυρία που με πληροφορεί πως οφείλω την επόμενη ημέρα να παρουσιαστώ στην Διεύθυνση Προμηθειών της ΕΡΤ, για να αναλάβω τα νέα μου καθήκοντα, δεδομένου πως η υπηρεσία μού έχει αποδώσει την ειδικότητα του «αρχειοθέτη-ταξινομητή», προφανώς κρίνοντας ότι δεν διαθέτω τα δέοντα προσόντα για ειδικευθώ ως «μουσικός παραγωγός».

διαβάστε τη συνέχεια στο γεμάτο πλήρως ενημερωμένες πληροφορίες για το χώρο της λάτιν μουσικής διαδικτυακό τόπο του Βασίλη εδώ (και διαβιβάστε τους χαιρετισμούς σας στην ΕΡΤ -πληροφορίες στο άρθρο του Βασίλη "El Jefe" Σταματίου. Υπογραφές διαμαρτυρίας εδώ)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΕ ΜΑΣ!!!!!!!!!!

2006-11-21T11:56:00.000+02:00

μου έλειψες

πολυτεχνείο και ραδιόφωνο

2006-11-17T19:07:00.000+02:00

ΝΕΑ ΗΘΗ

2006-11-17T15:53:00.000+02:00

Οι εξελίξεις είναι σημαντικές και φαίνεται ότι βρίσκεται κάθε φορά η χρυσή τομή στα σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν χρόνια τώρα τους πολίτες της ευνομούμενης δημοκρατίας μας! Έτσι λοιπόν από το 2007 (40 χρόνια από το χουντικό πραξικόπημα-κάτι σαν χτες, άντε σήμερα) και πιό συγκεκριμένα σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου θα κάνουν τη καθιερωμένη πορεία μόνο οι συμβασιούχοι του Δημοσίου και καθώς οι σχέσεις με τη ¨φίλη-όπως-πάντα" χώρα είναι από χρόνια κάτι σαν κώλος με βρακί -θα σας γελάσω ποιός είναι τι- στη πορεια θα παίρνουν μέρος και οι Αμερικάνοι συμβασιούχοι. Οι ντόπιοι θα ξεκινούν από την Αμερικάνικη Πρεσβεία απ΄όπου θα παίρνουν και το ΟΚ και οι φίλτατοι Αμερικάνοι θα καταλήγουν εκεί. Το ρόλο των αστυνομικών, ντυμένων στα λευκά, (νίπτω τας χείρας μου το λένε) θα τον καθορίζει η συνομωσιολογική ένωση Ελλήνων Χριστιανών. Τα φυσιολογικά και καθιερωμένα ρούχα των οργάνων της τάξης (μπατσοστολές στην κυβερνητική αργκώ) θα τα δανείζονται οι συνήθεις (ωχ πώς μπήκαν πάλι) ύποπτοι οι οποίοι θα επωμίζονται το θεάρεστο έργο της διαφημιστικής εκστρατείας της κυβέρνησης! Και τώρα raus!!!!

φύγε εσύ, έλα εσύ

2006-11-16T14:37:00.000+02:00

η ΕΡΤ και η διοίκησή της, ο μπάρμαν που χτυπάει παλαμάκια τραγουδώντας σκυλάδικα ενώ ακούγεται Piazzola, ο ίδιος που "καβλατίζει", ο ίδιος που δείχνει τους κοιλιακούς του, το αφεντικό του χαμογελάει βλέποντας τα κατορθώματά του, ο ιδιοκτήτης που στενοχωριέται που το μαγαζί δεν έχει κόσμο και μήπως να έβαζε και καμιά Κοκκίνου να μαζέψει λίγο από τους δίπλα, οι ανθρωποι που νομίζουν πως η μετάφραση γίνεται με ένα μηχάνημα, οι άνθρωποι που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα, οι άνθρωποι με κλειστά αυτιά, οι κοντόφθαλμοι, αυτοί που νομίζουν ότι σωστός επαγγελματίας είσαι αν καπνίζεις πούρο, τα λεφτά και η εξουσία σε λάθος χέρια, τα λεφτά και η εξουσία, τα τζιπ (πάλι), οι κλήσεις της τροχαίας, η εφορία, ο χαμένος φορτιστής, το χαλασμένο φαγητό, το συκώτι μου, το περιέ, οι χωρισμοί φίλων
-------------------------------------------------------------------------------------
ο kosmo μου όταν ξυπνάει και ανοίγει τα μάτια του, ο ήλιος, η σομόν βίλα στο κάστρο, η παρέα μέσα στη βίλα, το ουίστ με την παρέα μέσα στη βίλα, η παρέα, η siouxsie, η βότκα καραμέλα (συγγνώμη συκώτι), το παγωτό movenpick με γεύση creme brulee, εμείς όλοι, εσείς όλοι, η μουσική, τα μπαρ, ο κινηματογράφος, η κυρία με τα μαλλιά σφουγγαρίστρα που περιμένει το παιδάκι της, το παιδάκι της (χωρίς σφουγγαρίστρα)

ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ!!

2006-11-16T12:51:00.000+02:00

έλεος!

Ισλαμαμπάντ

2006-11-16T11:10:00.000+02:00

Ένα σημαντικό βήμα για την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών έκανε η Βουλή του Πακιστάν, διαχωρίζοντας τις υποθέσεις μοιχείας και βιασμού από το νόμο της σαρίας. Κατά της νομοθεσίας τάχθηκαν τα θρησκευτικά κόμματα.
«Είναι ένα ιστορικό νομοσχέδιο γιατί δίνει στις γυναίκες περισσότερα δικαιώματα και βάζει φραγμό στις καταχρήσεις εναντίον τους» δήλωσε ο πρωθυπουργός Σαουκάτ Αζίζ.
Κατά του νόμου τάχθηκαν τα θρησκευτικά κόμματα, υποστηρίζοντας ότι ο νόμος θα ενθαρρύνει το ελεύθερο σεξ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, κάθε δύο ώρες μία γυναίκα βιάζεται στο Πακιστάν, ενώ κάθε οκτώ ώρες μία γυναίκα υφίσταται ομαδικό βιασμό.
Οι νόμοι που ισχύουν αυτή τη στιγμή καθιστούν σχεδόν αδύνατη την προσαγωγή υπόπτων για βιασμό σε δίκη.
Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση της χώρας είχε επιχειρήσει και παλαιότερα να αλλάξει τη νομοθεσία, χωρίς αποτέλεσμα. Ο νόμος που είχε κατατεθεί τότε προέβλεπε ένα «μικτό» μοντέλο αστικής και ισλαμικής νομοθεσίας.
Ωστόσο, μέλη οργανώσεων για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχαν τότε πει ότι το «μικτό» μοντέλο θα προκαλούσε σύγχυση.
Πάντως, ακόμα και ο σημερινός νόμος αντιμετωπίζεται με οργή από τα μουσουλμανικά κόμματα, τα οποία προειδοποιούν ότι θα αντιδράσουν δυναμικά.
«Το Πακιστάν θα γίνει μια ζώνη ελεύθερου σεξ» είπε στη Βουλή ο επικεφαλής της ισλαμικής συμμαχίας MMA.
Σήμερα ο βιασμός και η μοιχεία τιμωρούνται από ένα πλέγμα αντιφατικών νόμων που εισήγαγε στη χώρα ο στρατηγός Ζία Ουλ Χακ.
news.in.gr

ΣΗΜΕΡΟΝ

2006-11-14T19:47:00.000+02:00

Εορτάζουμε
τον δικό μας
Fellipe Gonzolez
(εύκολη ρίμα με το gorgonzolες)
Να σε χαιρόμαστε Gonzo
:))))

Μπορεί κάτι τυχαίο να έχει ουσία μετά από χρόνια;

2006-11-14T16:51:00.000+02:00

Τρίτη φορά φέτος - η μια είναι σήμερα- δέχομαι τηλεφώνημα όπου μαθαίνω ότι δύο άνθρωποι αποφασίζουν να κρατήσουν ένα παιδί, χωρίς να το μεγαλώσουν μαζί. Γιατί το κάνετε αυτό;

Όλα μας τα πήρατε πια

2006-11-12T23:17:00.000+02:00

Απόψε συζητούσαμε για τους ταξιτζήδες. Ιστορίες πολλές, από τα θέματα που όταν τα πετάξεις πάνω στο τραπέζι, αρχίζουν και ανοίγουν τα κουτάκια με τις διηγήσεις. Και όλοι έχουν τουλάχιστον από μια. Η εμένα, η τελευταία, συνέβη πριν από λίγο καιρό, διαδρομή Κέντρο- Ψυχικό. Στο ύψος του Φάρου χτυπάει το κινητό μου. Μια φίλη μου, για καφέ. Μιλούσαμε και προσπαθούσαμε επί 10 λεπτά να βρούμε μια ώρα που θα βολεύει και τις δύο την επόμενη βδομάδα. «Κατάντια», σχολιάζαμε, ενώ κατά βάθος το διασκεδάζαμε κιόλας. Με το απότομο φρενάρισμα παραλίγο να αγκαλιάσω το μπροστινό κάθισμα. Σιγή και η φωνή του ταξιτζή: «Μαλακισμένη, γαμημένη κωλόγρια, σε είχα δει, καλά που σε πρόσεχα? Που θα μου το έκλεινες το σπίτι στα καλά καθούμενα, γαμημένη!». Παύση, ροδάκινο, καλοριφέρ. Φίλη μου στην άλλη άκρη της γραμμής, τρομοκρατημένη: «Ο κύριος που μόλις άκουσα σε συνοδεύει;». «Όχι», της λέω, σε ταξί είμαι. «Και τρόμαξα», μου λέει. Κανονίσαμε τον καφέ, έκλεισα το τηλέφωνο. Και ζω το ακόλουθο:
- Είδατε δεσποινίς τη γαμημένη την κωλόγρια;
- Ναι
- Εγώ την είχα πάρει χαμπάρι από τα φανάρια ότι θα μας την έκανε τη ζημιά. Τη γαμημένη! Την κωλόγρια, που να πάει να γαμηθεί η ψώλα.
- Μμ..
- Εσείς, δεσποινίς, οδηγείτε;
- Ναι
- Αααα? είστε και σεις δηλαδή δημόσιος κίνδυνος
- Όπως το πάρει κανείς.
- Ήθελα να’ξερα? όλα θα μας τα πάρετε; Όλα θέλετε να τα κάνετε;
- Τι εννοείτε;
- Όλα τα κάνετε πια. Δουλεύετε, ψηφίζετε, και τώρα οδηγείτε κιόλας! Αυτό τουλάχιστον, δε μπορούσατε να το αφήσετε στους άντρες μόνο;
- Εγώ οδηγώ γιατί πρέπει. Δεν έχω άλλη επιλογή. Για να εξυπηρετηθώ.
- Ναι, το βρήκαμε τώρα. Το «οδήγημα» είναι αντρική δουλειά.
- Άρα, κάνω μια αντρική δουλειά, θέλετε να πείτε
- Εμ! Βέβαια!
- Άρα, είμαι από τις άτυχες γυναίκες. Και σας ζητώ συγγνώμη. Απλά, δεν έχω βρει ακόμη τον άντρα εκείνο που είτε θα με πηγαινοφένει οπουδήποτε θέλω να πάω, είτε θα μου πληρώνει σωφέρ & αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις μου.
- Α? Μόνο έτσι, δηλαδή;
- Πώς αλλιώς;
- Να κάτσεις σπίτι, κοπελιά.
- Επίσης δεν έχω βρει ακόμη αυτόν τον άντρα. Που θα έχουμε τη δυνατότητα να δουλεύει μόνο εκείνος.
- Για τα λούσα σου, βέβαια..
- Για το φαγητό μας, βέβαια..
- Πες μας κιόλας ότι κουράζεσαι! (άσχετο!)
- Κουράζομαι. Γι’ αυτό θα προτιμούσα να μείνω σπίτι να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Αλλά, δε γίνεται.
- Όλα έτοιμα τα θέλετε. Έτσι είναι. Σηκώσατε κεφάλι. (άσχετο)
- Όπου μπορείτε θα με αφήσετε
- Γειά σου, κοπελιά.
- Καλό βράδυ

ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ

2006-11-11T20:55:00.000+02:00

Δρόμος
Ό,τι ονειρεύτηκα
Και αν κρατήσει λίγο παραπάνω
Δε πειράζει
Ας κιτρινίσουν
Τα δάχτυλά μου

suavemente, besame...

2006-11-10T22:25:00.000+02:00

latinοειδές "χιτ" της "εποχής". συμπαθές τραγουδάκι -δεν ξέρω ποιος το λέει, πιασάρικο όμως το ρεφρενάκι. κατά τις 5 άρχισε να το τραγουδάει όξω φωνή ο τραγουδιστής. ο τραγουδιστής μένει στη διπλανή πολυκατοικία από το γραφείο, το μπαλκόνι του είναι στο ύψος του παραθύρου μας. είναι ένας πιτσιρικάς που από την περασμένη άνοιξη χώνει μουσικές ό,τι να 'ναι και γκαρίζει μέσα και έξω από το ρυθμό. πολύ πλάκα ο νέος. μια φορά ήταν στο μπαλκόνι, πήγαμε με μια φίλη στο παράθυρο και τον χειροκροτήσαμε! χεχε! γέλασε ο πιτσιρικάς και κρύφτηκε. σήμερα τραγουδούσε το suavemente ξανά και ξανά, βγήκε και στο μπαλκόνι, βγήκα κι εγώ στο παραθύρι τον χαιρέτησα με χαιρέτησε και κρύφτηκε πάλι. μετά από λίγο η φωνή του ακουγόταν από το δρόμο. τραγούδησε διάφορα, μέχρι και ολίγον από κάποια γνωστή όπερα (όχι στα ιταλικά, με 'λαλαλα' το ρυθμό), ο απόηχος ερχόταν στ' αφτιά μας, γελούσαμε εμείς μέσα στο γραφείο. ανοίγουμε παράθυρο (α' όροφος) και ο μικρός είναι από κάτω, στο παρτέρι μας στο πεζοδρόμιο. παραγγελιές δέχεσαι; τον ρωτάμε. καντάδα μας κάνεις; γελούσε. ισπανικά πού έμαθες; τον ρωτάω. μα δεν ξέρω, απαντάει. και πώς το τραγουδάς τόσο ωραία το τραγούδι; από το cd. απαντά. πάντως, του λέω, άμα πας στο dream show θα σε ψηφίσουμε. μα πηγαίνω ακόμα β' γυμνασίου. καλά του λέω. τώρα εμείς έχουμε δουλίτσα. γεια χαρά. κλείνουμε παράθυρο. σε ένα λεπτό, πετραδάκι στο παράθυρο.
άμα θέλετε πάντως να σας βάλω κάποιο τραγούδι, να μου το πείτε!
γελάσαμε με τον πιτσιρικά, αλλά ξαφνικά έφαγα φρίκη. αυτό το παιδί ήταν μόνο στο σπίτι (υποθέτω) και είχε τόση ανάγκη για επικοινωνία που βγήκε από το σπίτι του στο δρόμο για να τραγουδήσει στις γειτόνισσες. προτιμώ την εκδοχή ότι "γκομενίζει" με τις υπαλλήλους του διπλανού γραφείου για να κοκορεύεται στους φίλους του αύριο, αλλά φοβάμαι ότι υπερισχύει η πρώτη εκδοχή...

αφιερωμένο στους μεταφραγμένους

2006-11-10T03:42:00.000+02:00

όσες κι αν χτίζουν φυλακές

κι αν ο κλοιός στενεύει

ο νους μας είναι αληταριό

που όλο θα δραπετεύει

υ.γ. γεια σου ρε θανάση!

πάντα τέτοια!

ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

2006-11-09T13:50:00.000+02:00

ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗΝ ΣΑΣ ΕΟΡΤΗΝ

2006-11-08T14:04:00.000+02:00

Γιορτάζει ο kosmo.
Ε,γιορτάζουμε &εμείς.
Να τον χαίρεσαι divine
:)))))))))))))

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

2006-11-08T10:00:00.000+02:00

ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ!

το βιολί της αυτή...

2006-11-05T02:58:00.000+02:00

σάββατο βράδυ. είπαμε δεν κάνει για έξοδο. αλλά το πράμα αλλάζει αν σκάσουν δωρεάν εισιτήρια για συναυλία. oi va voi αγάπησα μόλις άκουσα το δίσκο, λάτρεψα όταν είδα σε ανοιχτό -σούπερ- χώρο στην Ιστανμπούλ (not Constantinople) κι αυτό το βιολί τους, φοβερό πράμα! ο σόλο δίσκος της βιολίστριας καλός, αλλά δεν έπαθα έρωτα, αλλά δε με χαλάει και να τη δω (πόσο μάλλον τζάμπα!)
γκάζια, τσίτα η τύπισσα, ένα καρτούν, ψηλόλιγνη, θεά, δεκάδες μορφασμοί η μούρη της, μυστήριοι, αστείοι, σοβαροί, παιχνιδιάρικοι, ειρωνικοί, χαμόγελα. έκρυβαν και πόνο τελικά, μας το εκμυστηρεύτηκε, έφαγε σούπα με τη μηχανή πριν μερικές μέρες κι ίσως δε θα 'πρεπε να παίζει, αλλά δε γαμείς, όσο ρέει το ουίσκι είμαστε οκέι, το πολύ πολύ το ξημέρωμα να τη βρει στο νοσοκομείο στο Λονδίνο.
ακορντεόν, κοντραμπάσο, κιθάρα, πλήκτρα, ντραμς
και το βιολί. αυτή και το βιολί της. όσο θέατρο και να κρύβει η παράσταση της, μαγκιά της. δεν παίζεται. φεύγει και σε παίρνει μαζί της. από το λονδίνο στην αθήνα με ενδιάμεσες στάσεις στους τσιγγάνους της Ουγγαρίας, στη Ρωσία, στο Παρίσι. ο Django θα χαιρόταν πολύ αν την είχε γνωρίσει -λέω εγώ. το 'χει το κορίτσι. δεν ξέρω πόσες αλογότριχες έχει ένα δοξάρι, αλλά το κορίτσι έσπασε τουλάχιστον καμιά τριανταριά! το βιολί της είναι προέκτασή της. ο ρυθμός μέσα της (και το ουίσκι;) την κάνει νευρόσπαστη. ένα νευρόσπαστο ξωτικό. συμπαθέστατο και απλό και φιλικό στο κοινό της -κι ας μη γέμισε το gagarin. κι αν όταν ακούς βιολί το μυαλό σου πάει σε συμφωνική ορχήστρα, ξέχασέ το. το βιολί γίνεται βαλς και τανγκό, γίνεται γύφτικος κι εβραϊκός χορός, γίνεται μπαλάντα και γίνεται ροκ.
συμπέρασμα: την επόμενη φορά θα πληρώσω όσο-όσο να δω τη Sophie Solomon. μου κάνει καλό η ενέργειά της.

παρόλ' αυτά, από το gagarin έφυγα τραγουδώντας Morrissey, δε φταίω εγώ (καλά, φταίω κι εγώ) η διαφήμιση φταίει. (για κάτω να βγάλω εισιτήριο ε; πρώτη θέση, όχι στις κερκίδες). παγερό κρύο έξω. τραμ από το σύνταγμα. (κόρνες στο σύνταγμα, κακός χαμός, πανικός, ώρα... να 'ταν μία; και κάτι;) μπαίνω στο τραμ και διαβάζω athens voice που τη μάζεψα από το δρόμο νωρίτερα. μπήκα στον πειρασμό να αγοράσω εφημερίδα, αλλά αφού δε θα τη διαβάσω... ο ψαριανός (δημοτικός σύμβουλος! το 'χασα το επεισόδιο) προτείνει να κάνει όλη η αθήνα πάρτυ στις ταράτσες, να γνωρίσουμε και τους γειτόνοι βρε αδερφέ! δεν 'ν κακό! στη στροφή στην παραλιακή συνειδητοποιώ ότι έχω μπει στο λάθος τραμ. δε βαριέσαι. κάθε διαδρομή με το τραμ είναι ταξίδι-περιπέτεια το 'χω πάρει απόφαση, απλώς αυτή τη φορά έφταιγα εγώ και όχι αυτό :-) κατεβαίνω και το παίρνω αλλιώς, προς την επόμενη στάση προς τη σωστή κατεύθυνση αυτή τη φορά. κρύο. και θάλασσα. και το φεγγάρι να στραφταλίζει μέσα. τρελή φεγγαράδα (και ψωλόκρυο, το 'παμε αυτό). και θυμήθηκα το νησί των τρελλών και της βροχής, να τελειώνει το μάθημα νύχτα και να κατεβαίνουμε από κάτω στα βραχάκια (π.ε.π. = προ εν πλω) και να χαζεύουμε το φεγγάρι να ασημίζει τα κυματάκια, σα να χαν πέσει όλα τ' αστέρια στην επιφάνεια της θάλασσας. όνειρο. όνειρο στο κύμα. κι έβλεπα την παραλία του φαλήρου άδεια. κανένας δεν έκανε βόλτα εκεί. και σκέφτηκα τον PR. αφού κάνουμε τη βόλτα που μου υποσχέθηκε στην αθήνα θα τον φέρω παραλία. και μετά σκέφτηκα και τότε που με πήγαινες σπίτι και σου είπα να στρίψεις λίγο νωρίτερα και σταματήσαμε να χαζέψουμε τη σαλασσίτσα (πού έλεγε κι η βαφτιστήκα πριν μάθει καλά-καλά να μιλάει) και σου είχε κάνει εντύπωση και αισθάνθηκα μαλάκας. (κι εσύ το ίδιο παραδέχτηκες μετά από μήνες) λίγος αυθορμητισμός δεν βλάπτει. προσπάθησα να σου δείξω. δεν το κατάλαβες. δεν πειράζει. δε λειτουργούμε όλοι το ίδιο και δεν έχουμε όλοι ανάγκη τα ίδια πράγματα και καμιά φορά δεν καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο.

το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής έγινε με ταξί. ο ταριφέιρο (ετών 26 έμαθα) με είπε "μεγάλη γυναίκα". άσε μας ήσυχους πουλάκι μου!

καλημέρες σας :-)

ΕΝΑ ΝΕΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

2006-11-04T21:43:00.000+02:00

κάντε κλικ

divine: θλίψη, kosmogyrismenos: άκου τότε ένα τραγούδι

2006-11-04T18:45:00.000+02:00

απέχεια #2 - brain dead

2006-11-03T20:30:00.000+02:00

έχουμε περάσει πολλά μαζί.
αλλά πια δεν επικοινωνούμε.
το περίμενα, η καθημερινή τριβή εκεί καταλήγει.
και ξέρεις ότι σαν έρθει εκείνη η ώρα που τα κοιτάς στα μάτια σε κοιτάνε κι αυτά και δεν καταλαβαίνεις πια τίποτα, ξέρεις ότι πρέπει να φύγεις. μακριά.
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΩΛΟΓΡΑΦΕΙΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΩΛΟΑΜΟΙΒΑΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΩΛΟΓΑΛΛΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΥ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗΣ ΜΑΚΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
αλλά τώρα δε φταίνε μόνο τα γαμοαμοιβαία και τα γαμογαλλικά,
φταίει και που το αφεντικούλι μου απέλυσε μια συνάδελφο, μόνο και μόνο επειδή είχε το "θράσος" να πει στους συναδέλφους της ότι δεν της έκανε την αύξηση που της είχε τάξει. κι έμαθα κι άλλα. κι έχω φρίξει. και του την είπα. και τ' αφεντικά είναι αφεντικά, δεν 'πα να χτυπιέσαι εσύ κοριτσάκι μου; έπρεπε λέει να φύγει, για λόγους ηθικής (ΧΑ!), δεν υπήρχε άλλος τρόπος. μα, πριν από λίγους μήνες άφησε μια άλλη δουλειά (οκ, μια όχι και τόσο καλή δουλειά) για να έρθει εδώ κι εσύ τη δοκίμασες, σουέκανε και την πήρες. κι εκείνη ήρθε. γιατί δεν ήταν ευχαριστημένη από την άλλη δουλειά, αλλά εδώ της άρεσε. και γιατί της έταξες άλλα. ε, και; στα παπάρια μου. αφεντικό είμαι, ό,τι γουστάρω κάνω. και τα τσουτσέκια εδώ μέσα ό,τι γουστάρουν κάνουν, όποιον θέλουν θάβουν από πίσω και σου πουλάνε αγιοσύνη μετά.
βρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι εδώ μέσα, μαλακισμένα και κομπλεξικά.
ουφ! ξεθύμανα. λίγο. κάτι μπύρες μου λείπουν κι ένα πακέτο τσιγάρα. και να γκρινιάξω και σε μερικούς φίλους. (και αύριο πάλι εδώ γαμώ το κέρατό μου)
καλό σουκού.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

2006-11-02T23:26:00.000+02:00

-Να σου πώ τη κοκκινοσκουφίτσα?
-Όχι
-Δε σ'αρέσει?
-Μούκου
-Πώς έτσι?
-Πεθαίνει ο λύκος
-ναιμάλιστα.
Χάνσελ & Γκραίτελ?
-μμμόχι
-?
-Πεθαίνει η μάγισσα
-α.
(...)
Τί θα'λεγες για μία σταχτοπούτα?
-τσου
-because...?
-Παντρεύονται.Πάλι.Σώνει
-μμμναι.
(...)Α!Ξέρω!Τζακ & η φασολιά!
-(μούτρα)
-Τί πάλι?
- ---
-ΤΙ???
-δεμαρεσουνταφασόλια
-(*&%^%#$@^%*#&)
ok.παρταλλιώς.
Πες μου εσύ ποιό θες ν'ακούσεις.
-(μούμπλε)
-Ναί?
-Πες μου Τη Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου
-?!
-Πεθαίνουν όλοι,
-?????!!!!!
-αλλά δε με νοιάζει

ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

2006-11-02T21:04:00.000+02:00

...ειδικά στα γαλλικά

πι. ες. πρώτο ποστ απόγνωσης από το γραφείο. έπεται συνέχεια...

σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, να 'ταν κι άλλοι σαν εμάς

2006-11-01T19:00:00.000+02:00

για να πούμε και του στραβού το δίκιο...

ΚΥΝΟΚΟΜΕΙΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

2006-10-31T20:07:00.000+02:00

www.dagmars-ideen.net/gnadenhof/index.html
επειδή η βαρβαρότητα δεν έχει σύνορα.
επειδή χρειάζεται να καίγονται ζώα για να διαμαρτυρόμαστε για τα pet shops που πουλάνε ζώα.
επειδή ό,τι δεν φαίνεται και δεν προβάλλεται δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.
επειδή καταντάει κουραστικό το "μάθημα πολιτισμού" των δυτικών χωρών
επειδή πολλοί "άνθρωποι" με προσωπείο φιλοζωίας βγάζουν χρήματα.
επειδή πολλές αλλοδαπές εκμεταλλεύονται το ξέφραγο αμπέλι της ψωροκώσταινας για να βγάζουν χρήματα στις πλάτες των δύσμοιρων ζώων (θα το λέω συνέχεια).
επειδή δεν ξέρω τελικά αν είναι καλύτερο για τον Αζώρ να πεθάνει κάποτε ελεύθερος ή φυλακισμένος σε ένα κλουβί πατώντας τα σκατά του.
γι' αυτό.

Οι παραξενιές ενός κομπλεξικού

2006-10-31T12:36:00.000+02:00

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο παράξενος γίνομαι. Νομίζω ότι τείνω να γίνω εντελώς αντικοινωνικός. Ενώ ξύπνησα μες την τρελή χαρά όταν κατάλαβα πόσο υπέροχος είναι ο καιρός, με το που βγήκα από το σπίτι άρχισα να σιχτιρίζω. Περπάτησα λίγα μέτρα κι έφτασα στη γωνία. Πρόβλημα. Στη γωνία είχε σχηματιστεί μια μεγάλη λιμνούλα χωρίς κανένα χρυσόψαρο δυστυχώς. ΟΚ, λέω, δεν πειράζει, θα πάω λίγο πιο κει για να περάσω. Αυτοκίνητο, αυτοκίνητο, αυτοκίνητο, αυτοκίνητο. Αχ, καλέ, να ένα κενό! Από δω θα περάσω. Περνάω λοιπόν στο απέναντι τετράγωνο και συνεχίζω το ίδιο παιχνίδι για πολλά τετράγωνα μέχρι να φτάσω στο σταθμό του τρένου. Περιμένοντας το τρένο, αισθανόμουν πραγματικά περήφανος που δεν είχα ακόμα βρέξει τα ποδαράκια μου. Είχα, βλέπετε, και δρόμο μπροστά μου αφού έπρεπε να πάω στο Μαρούσι πριν το γραφείο για κάτι δουλειές. Όλα ωραία και καλά, βρήκα και θέση, κάθισα και χώθηκα στην εφημερίδα μου. Ούτε που το κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου, το τρένο είχε ήδη φτάσει στη Νεραντζιώτισσα όπου δέσποζε περήφανο και μεγαλόπρεπο, εκεί που άλλοτε υπήρχαν κάτι καχεκτικά κυπαρισσάκια, το τσιμεντένιο κληροδότημα της ολυμπιακής εποχής. Το κοίταξα με δέος και θαύμασα ξανά ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά-οικονομικά-πολιτικά-πολιτιστικά επιτεύγματα της σύγχρονης Αθήνας. Ευτυχώς, φτάσαμε στο Μαρούσι. Άραξα κάτω από το σταθμό για να μη βρέχομαι, έκανα ένα τσιγάρο, οπλίστηκα με θάρρος και ξεκίνησα. Όσο περπατούσα στους πεζόδρομους ήταν καλά: πηδηματάκι - περπάτημα, πηδηματάκι - περπάτημα, πηδηματάκι - περπάτημα. Δυστυχώς όμως κάποια στιγμή οι πεζόδρομοι τέλειωσαν. Στάθηκα σε μια γωνιά κρατώντας με δύναμη την ομπρέλα για να μην τη γυρίσει ο αέρας και περίμενα στωικά, αφού δεν υπήρχε φανάρι, να περάσουν πρώτα τα αυτοκίνητα που έχουν προτεραιότητα και μετά εγώ. Τελικά, πέρασα απέναντι αλλά δεν είχα που να πάω. Ο δρόμος ποτάμι, το πεζοδρόμιο πάρκινγκ. Αχ, ρε μάνα, αναφώνησα σκεφτόμενος πόσο εγκληματική αμέλεια ήταν από την πλευρά της μαμάς να μην με έχει γράψει ως παιδάκι στο μπαλέτο για να μπορώ να κυκλοφορώ με pointes-γαλότσες στην Αθήνα. Τελοσπάντων, προσπάθησα και τα κατάφερα να προχωρήσω και πάλι κάμποσο χωρίς να βραχώ μέχρι που μια κυρία, ο θεός να την έχει καλά, φρόντισε να πλυθεί το παντελόνι από τη δεξία μεριά. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή εξοργίστηκα. Τη διαολόστειλα και εξεστόμισα λόγους ανάρμοστους για blog. Μετά όμως κάθησα και σκέφτηκα. Δεν έφταιγε αυτή. Αυτή η καημένη ήθελε να με πλύνει ή απλά βιαζόταν να φτάσει στην άρρωστη μανούλα της. Εγώ ήμουν αυτός που παραφέρθηκε. Έχασα την ψυχραιμία μου γιατί βλέπετε έχω κι αυτό το σύνδρομο της μειονότητας. Ναι, ναι, της μειονότητας, γιατί ακόμα και στο θέμα της καθημερινής μετακίνησης ανήκω σε αυτό το υπό εξαφάνιση στην Ελλάδα είδος των πεζών. Αλλά και γω δεν είμαι άνθρωπος. Δεν φτάνει που έχω αυτό το κουσούρι και δεν οδηγώ, εξεγείρομαι κιόλας με το παραμικρό. Αντί να δώσω χρόνο στην κυρία για να τη γνωρίσω και να καταλάβω ποια πραγματικά είναι και πόσο παραπλανητική μπορεί να είναι μια ατυχής στιγμή, εγώ τη στόλισα με ό,τι adjectif qualificatif διαθέτει η πλούσια ελληνική γλώσσα. Θύμωσα με τον εαυτό μου και τον όρκισα ότι από εδώ και στο εξής θα είναι συγκρατημένος και λογικός. Μέχρι να φτάσω στην τράπεζα, δεν γκρίνιαξα ούτε στιγμή. Κάθε φορά που αναγκαζόμουν να κατέβω από το πεζοδρόμιο γιατί κάποιος είχε παρκάρει εξ ανάγκης το αμάξι του εκεί που σύμφωνα με το λεξικό πρέπει να περπατάω εγώ, δεν έβριζα αλλά σκεφτόμουν πόσο καλός άνθρωπος μπορεί να είναι, πόσα παιδικά τραύματα μπορεί να κουβαλά, πόσο μπορεί να τον πνίγει το άγχος της καθημερινότητας και πόσους ανθρώπους που παρκάρουν στα πεζοδρόμια μπορεί να έχω πληγώσει κι εγώ με τις κακές μου σκέψεις. Τέλειωσα τις δουλειές μου. Πήρα το λεωφορείο, κατέβηκα στο Χαλάνδρι, έκανα μούσκεμα τα πόδια μου πηγαίνοντας στο μαγαζάκι που παίρνω καφέ γιατί αυτός ο δρόμος μοιάζει με κανάλι της Βενετίας. Κι όλα αυτά χωρίς να βγάλω τσιμουδιά. Γυρνώντας με τον καφέ προς το γραφείο, ένα κοκκινο αστραφτερό τζιπ φρόντισε να πλυθεί το παντελόνι μου κι από την αριστερή πλευρά. Κι εγώ έχασα την ψυχραιμία μου. Σε κατάσταση αμόκ του φώναζα ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό, σιχτίριζα αυτόν, τη μαμά, το μπαμπά και όλο του το σόι, τα μούλικα που είχε μαζί του στο τζιπ. Τελικά, έχω μεγάλο πρόβλημα. Δεν ξέρω τι φταίει. Ίσως είναι τα κουσούρια μου, ίσως τα παιδικά μου χρόνια και η σχέση με τους γονείς μου, ίσως η αδυναμία μου να προσαρμοστώ. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρέπει να αναζητήσω σύντομα τη βοήθεια ενός ειδικού.

ΚΑΠΟΤΕ

2006-10-31T01:46:00.000+02:00

Κάποιες τανίες
σου κλέβουν
τη μία διάσταση.
Κάποτε
κάποιες τανίες
σου αφαιρούν την ύλη.
Με μία φυσαρμόνικα.
Και γίνεσαι
διάφανος.
Κάποτε
στη Δύση.
Κάποτε
κάποιες ταινίες
σε αδειάζουν.
Για να σε
ξαναγεμίσουν.
Με μία φυσαρμόνικα.
Με μουσική
από ένα κουτάλι.
Σε ένα φλυτζάνι.
Κάποτε
κάποιες τανίες
σε αποσυνθέτουν.
Κάποτε
στην Αμερική.
Την είδα.
Πάλι.
Με σκόρπισε.
Πάλι.
Πάντα.

Oaxaca

2006-10-31T00:25:00.000+02:00

θυμάστε τις φωτό από το Μεξικό...
ε, αγρίεψαν τα πράματα...
(κλικ στον τίτλο)

ΚΟΣΜΟ-ΣΥΧΤΙΡΙΣΜΕΝΟΣ

2006-10-30T03:51:00.000+02:00

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο pitsirikos.blogapot.com.
Το σχόλιο στο τέλος με τα κεφαλαία είναι δικό μου.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Το Τρίτο, ο Κόσμος & ο Τρίτος Κόσμος... (updated)

update! Χάθηκε η μπάλα από mail γι’ αυτό το post. Πάμε παιδιά να τους φάμε όλους! «Ανεβάζω» στο τέλος του κειμένου δυο mail από δυο κυρίους. Τα ονόματά τους είναι στη διάθεσή μου. Ο πρώτος κύριος δουλεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο δεύτερος κύριος σε μεγάλη ιδιωτική εταιρία. Mail με προσωπικές καταγγελίες και βρισιές δεν μπορώ να δημοσιεύσω. Όποιος αναγνώστης θέλει να καταγγείλει κάποιον, ας κάνει δικό του blog και ας με ειδοποιήσει να του κάνω link. Ευχαριστώ.
2nd update! Δημοσιεύω και το γράμμα ενός αναγνώστη που είναι δημοσιογράφος. Το όνομά του είναι στη διάθεσή μου.

Έλαβα το κάτωθι mail και το δημοσιεύω ως έχει, χωρίς την εισαγωγή και τις ευχαριστίες. Το όνομα του αποστολέα δεν το δημοσιεύω μετά από δική του επιθυμία. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ο τίτλος του post είναι δικός μου.

Με αφορμή τα πρόσφατα δημοσιεύματα του έντυπου τύπου, μερικές σκέψεις που αφορούν τους συμβασιούχους του ελληνικού δημοσίου και ειδικότερα της ΕΡΤ.

Τι είναι ο συμβασιούχος; Συμβασιούχος είναι αυτός, που καλείται να υπηρετήσει σε κάποια υπηρεσία του δημόσιου τομέα και αφού παρέλθει η ανάγκη της υπηρεσίας, οφείλει να σηκωθεί και να φύγει. Προκύπτει το ερώτημα: πότε φεύγει ο συμβασιούχος; Όταν λήξει το έργο ή όταν λήξει η ανάγκη να είναι ο ίδιος που κάνει τη δουλειά; Τι γίνεται σε περίπτωση που η δουλειά για την οποία προσλήφθηκε δεν έχει ολοκληρωθεί;

Στα ΚΕΠ, στους Δήμους, στα Υπουργεία, στην ΕΡΤ, ανάγκες σε ανθρώπινο δυναμικό υπάρχουν, η δουλειά είναι εκεί. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ανέλαβαν μια εργασία (π.χ. το «σήκωμα» μιας οικοδομής), την τελείωσαν και άρα «χαίρετε». Άρα, γιατί απολύονται, εφόσον η δουλειά πρέπει να συνεχιστεί;

Απολύονται διότι επενέβη στο υπέροχο ελληνικό εργασιακό τοπίο η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οποία τι είπε; Είπε ότι, δεν είναι δυνατόν να απασχολείς έναν εργαζόμενο με τα λιγότερα δυνατά δικαιώματα, για όσο χρονικό διάστημα σου καπνίσει, εφόσον αυτός καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες και μετά να τον απολύεις, χωρίς μάλιστα να τον αποζημιώνεις. Λογικό. Πρέπει κάποτε αυτός ο εργαζόμενος να αποκτήσει μια σύμβαση αορίστου χρόνου. Έλα όμως που στο ελληνικό δημόσιο αυτό ισοδυναμεί με μονιμοποίηση! Έτσι αποφασίστηκε ότι θα είναι περιορισμένος ο αριθμός των συμβάσεων που μπορεί να υπογράψει ο εργαζόμενος σε υπηρεσίες του δημοσίου και περιορισμένο το διάστημα για το οποίο μπορεί να απασχοληθεί. (Εως τρεις συμβάσεις και έως 24 μήνες). Με τη λογική όργανο-μπουζούκι, όργανο-αστυνομικός, άρα αστυνομικός-μπουζούκι, ο συμβασιούχος είναι κάτι σαν σερβιέτα...

Που σημαίνει τι; Ότι επειδή το κλήμα στην Ελλάδα είναι στραβό, θα το φάει για ακόμη μια φορά ο γάιδαρος.

Δεν έχει σημασία δηλαδή εάν ο εργαζόμενος κάνει καλά τη δουλειά του (και πότε είχε άλλωστε). Δεν έχει σημασία εάν η όποια υπηρεσία έχει ανάγκη από τον εργαζόμενο. Δεν έχει σημασία ότι η περίφημη οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μάλλον στόχο είχε να προστατέψει τον εργαζόμενο και όχι να προκαλέσει την απόλυσή του.

Παράδειγμα: Δημοσιογράφοι, εργαζόμενοι στη ΝΕΤ. Δουλεύουν πίσω από τις κάμερες δυο χρόνια. Οι παρουσιαστές των εκπομπών συνεργάζονται θαυμάσια μαζί τους, παράπονο κανένα, ίσα-ίσα μάλιστα. Η ανάγκη να συνεχίσουν το έργο τους προφανής για όλους. Προς το παρόν εργάζονται χάρη σε προσωρινές εντολές ασφαλιστικών μέτρων και εάν χάσουν στα δικαστήρια, θα απολυθούν. Αντίθετα, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί στο Kosmos 93,6 και στο Τρίτο Πρόγραμμα, παρόλο το ότι επίσης κέρδισαν προσωρινές εντολές ασφαλιστικών μέτρων έχουν εξαφανιστεί από τον «αέρα». Ίδιος εργοδότης, διαφορετική μεταχείριση.

Όσον αφορά στo Kosmos 93,6, διαβάσαμε και δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ορθώς δεν βρίσκονται στις θέσεις τους οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που κατέφυγαν στα Δικαστήρια, διότι «πώς είναι δυνατόν ένας ραδιοφωνικός παραγωγός να είναι μόνιμος υπάλληλος»; (Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι χιονάνθρωπος). Ενώ ας πούμε το να εργάζεται ένας ραδιοφωνικός παραγωγός, χωρίς να έχει δικαίωμα να πάρει άδεια άρα και το αντίστοιχο επίδομα, χωρίς να παίρνει 14 μισθούς και φυσικά χωρίς αποζημίωση εφόσον απολυθεί, είναι δυνατόν.

Ας σημειωθεί εδώ ότι η ακροαματικότητα του Kosmos 93,6 έχει υπερδιπλασιαστεί, προφανώς δε και τα έσοδά του. Αλλά αυτό φαίνεται δεν έχει να κάνει με τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, αλλά με το πέταγμα της πεταλούδας στο Χονγκ-Κονγκ.
Αυτό που κανείς δεν διευκρινίζει είναι ότι οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί διεκδικούν συμβάσεις αορίστου χρόνου.

Είναι άνθρωποι που εργάζονταν για 2, 3 χρόνια, στο Τρίτο Πρόγραμμα δε ακόμη περισσότερα και είχαν λάβει διαβεβαιώσεις και για την ποιότητα της εργασίας που προσέφεραν και για την επιθυμία της Διοίκησης να συνεχιστεί η συνεργασία τους με την ΕΡΤ. Μόλις όμως διεκδίκησαν συμβάσεις αορίστου χρόνου, βρέθηκαν εκτός.

Ενώ δηλαδή, όταν έληξαν οι συμβάσεις τους (στις 30 Ιουνίου 2006) όλοι ήταν ικανοποιημένοι, τώρα κανένας δεν τους θέλει.

Το πρόβλημα είναι προφανές και είναι η μονιμότητα. Η οποία ατυχώς στο δημόσιο είναι συνυφασμένη με τις συμβάσεις αορίστου χρόνου. Αυτό όμως είναι πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου και το Ελληνικό Δημόσιο οφείλει να βρει μια λύση και όχι να στρέφεται κατά των εργαζόμενων, στερώντας τους ? σαδιστικά ας μου επιτραπεί να πω ? το δικαίωμα στην εργασία.

Η εικόνα που παρουσιάζεται μέχρι στιγμής είναι απολύτως στρεβλή.

Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί δεν είναι εργαζόμενοι που επιθυμούν μια σίγουρη καρέκλα για τα επόμενα 20 χρόνια. Προφανώς και δέχονται τη λογική που λέει ότι ένας ραδιοφωνικός σταθμός μπορεί να θέλει να αλλάξει παραγωγούς. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, επιθυμούν να έχουν τα δικαιώματα που έχουν και οι άλλοι εργαζόμενοι. Επίσης, εάν ο εργοδότης τους αποφασίσει να τους απολύσει, επιθυμούν να πάρουν την αποζημίωση που δικαιούνται. Απλό.

Ήδη πολλοί συμβασιούχοι που εργάζονται χάρη στις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, παραμένουν απλήρωτοι επί μήνες. Το πώς τα βγάζουν πέρα θα πρέπει να είναι μια αληθινά θλιβερή και «πληγωτική» ιστορία.

Προσφάτως προέκυψαν και άλλου τύπου παρεμβάσεις. Παρεμβάσεις που αποσκοπούν ? είναι προφανές αυτό - στον επηρεασμό ανθρώπων που εμπλέκονται στο θέμα των συμβασιούχων, αλλά και της κοινής γνώμης, οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ υπονοούν πως όσοι παίρνουν θέση υπέρ των εργαζομένων είναι «ύποπτα στοιχεία».

Σε λίγο όσοι αρθρώνουν λόγο υπέρ των εργαζομένων και δη συμβασιούχων θα ανήκουν και στον «Άξονα του Κακού».

Αγαπητοί αναγνώστες, όπως βλέπετε, έχω περάσει σε θέματα εργασιακών διαφορών. Έχω λάβει αρκετά mail για το συγκεκριμένο θέμα το τελευταίο διάστημα. Λοιπόν, επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, καλά θα κάνει η διοίκηση της ΕΡΤ να αφήσει αυτά τα Τριτο-Κοσμικά και να αποκαταστήσει τους εξαιρετικούς παραγωγούς ραδιοφώνου που διαθέτει. Τα παιχνίδια με την ηγεσία της Δικαιοσύνης στον αγώνα των συμβασιούχων είναι απαράδεκτα και θα τα πληρώσει πολύ ακριβά η κυβέρνηση.

Ακούω τόσο το «Τρίτο Πρόγραμμα» όσο και το «Κόσμος 93,6». Ο «Κόσμος 93,6» είναι ο αγαπημένος μου σταθμός - το έχω γράψει επανειλημμένως. Τελευταία, δεν πάει καθόλου καλά και αυτό φαίνεται τόσο από τα ποσοστά ακροαματικότητας που είναι απογοητευτικά, όσο και από το ύφος των παραγωγών του ? δεν άλλαζα σταθμό, τώρα αλλάζω.

Είναι κρίμα γιατί ο συγκεκριμένος ραδιοφωνικός σταθμός έχει προοπτικές να είναι ανάμεσα στους πρώτους της χώρας ? συνδυάζει ποιότητα και ψυχαγωγία. Όπως πάει όμως, τον βλέπω να κλείνει. Έφτιαξαν super site το οποίο δεν πρέπει να επισκέπτονται ούτε οι παραγωγοί του - ο τελευταίος blogger μεγαλύτερη επισκεψιμότητα έχει.

Δικτυακοί τόποι και κείμενα για το θέμα των συμβασιούχων τόσο του ραδιοφώνου αλλά και γενικότερα:

Για το Τρίτο ρε γαμώτο!
Ντροπή για το Τρίτο! - Νίκος Δήμου
Το Τρίτο Πρόγραμμα σε αποσύνθεση ? Δημήτρης Κανελλόπουλος (Ελευθεροτυπία)
Δικαστές - «υπάλληλοι» δικηγορικών γραφείων ? Σίλα Αλεξίου & Κώστας Καντούρης (ΤΑ ΝΕΑ)
Στο πλευρό των συμβασιούχων η ΓΣΕΕ, εξαπολύει πυρά κατά της ηγεσίας της Δικαιοσύνης - in.gr

πρώτο mail

Σε ό,τι αφορά το θέμα των συμβασιούχων, έχω να πω ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι πατέντα του ελληνικού δημοσίου, αλλά είναι κοπιαρισμένη από τα λοιπά ευρω-ξεφτέρια. Είναι η απάντηση όλων των ευρωπαϊκών κρατών στην κατά τα άλλα σωστή αυτή κοινοτική νομοθεσία.

Η μεγάλη πλάκα όμως είναι ότι και οι ίδιες οι υπηρεσίες της ΕΕ εξασκούν την ίδια ακριβώς πρακτική, ντριμπλάροντας τη νομοθεσία που οι ίδιες επέβαλαν. Και η συνέχεια: αφού εξαντληθεί το νόμιμο διάστημα και επειδή δεν επιτρέπεται να καλυφθούν οι ανάγκες από άλλον συμβασιούχο, αφού αυτό θα σήμαινε ότι η ανάγκη είναι πάγια άσχετα με το ποιος είναι ο συμβασιούχος, οι πάγιες ανάγκες καλύπτονται από τα ιδιωτικά γραφεία ευρέσεως εργασίας (= πολυεθνικοί νταβατζήδες τύπου Manpower, Adecco κ.λπ.). Αυτά τα ευαγή ιδρύματα προσλαμβάνουν τους ίδιους τους απολυμένους συμβασιούχους (προτιμώνται, αφού γνωρίζουν και τη δουλειά), αλλά σε αυτήν την περίπτωση το ευρωπαϊκό δημόσιο πληρώνει τα ίδια ή και περισσότερα ενώ ο πρώην συμβασιούχος και νυν σκλάβος παίρνει λιγότερα. Τη διαφορά την παίρνει ο νταβάς φυσικά.

Αυτά είναι ωραία συστήματα, ευρωπαϊκά. Οι άνθρωποι εφηύραν τον καπιταλισμό, είναι λογικό να έχουν γίνει και επιστήμονες στην κλοπή. Πήγε να τα αντιγράψει και ο Σημίτης και κόντεψαν να τον φάνε οι αχάριστοι ιθαγενείς. Το ωραίο είναι ότι τότε πήγε να το σερβίρει ως ένα πολύ αποτελεσματικό μέτρο ενάντια στην ανεργία, λες και το πρόβλημα έγκειται στον αναποτελεσματικό ΟΑΕΔ. Οι θέσεις εργασίας υπάρχουν! Πρέπει κάποιος να μας βοηθήσει να τις δούμε βρε παιδιά, με το αζημίωτο φυσικά!

δεύτερο mail

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Με αφορμή το email που ανέβασες στον αέρα, ως πρώην εποχικός υπάλληλος στην Ολυμπιακή Αεροπορία επί σειρά ετών (8) , και έχοντας βιώσει στο πετσί μου πολλά από αυτά που διάβασα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την άποψη μου.

Καταρχήν ο φίλος δεν διευκρινίζει πουθενά γιατί είναι πρόβλημα για το κράτος ή το Ελληνικό δημόσιο όπως αναφέρει, η μονιμοποίηση των εποχικών υπαλλήλων.

Η επίσημη δικαιολογία που θα ακούσεις από το στόμα ενός πολιτικού είναι ότι το κράτος δεν αντέχει να πληρώνει άλλους μόνιμους υπαλλήλους , οι οποίοι μισθολογικά έχουν πολύ καλύτερες απολαβές από τους εποχικούς και άλλα προνόμια. Στα πλαίσια της δημοσιονομικής εξυγίανσης λοιπόν η οποία έχει ξεκινήσει με την είσοδο μας στην Ε.Ε,
το κράτος υποστηρίζει ότι πρέπει να περιορίσει τις δαπάνες του και να φέρει σε πέρας οποιοδήποτε έργο με το μικρότερο δυνατό κόστος. Τώρα αν τον ρωτήσεις για τα άσκοπα χρήματα που δαπανούν οι εκάστοτε κυβερνώντες από δω και από κει , αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν για τον αν εξυπηρετεί ο εποχικός πάγιες και διαρκείς ανάγκες στην υπηρεσία του .Φυσικά και το κάνει . Είτε αυτή είναι δημόσιο είτε δεν είναι. (Η ΕΡΤ π.χ είναι δημόσιο η Ανώνυμη εταιρεία τελικά ; Η Ολυμπιακή τι είναι; Νέα ερωτήματα που υποτίθεται ότι έχουν απαντηθεί αλλά επί του πρακτέου παραμένουν αναπάντητα. )

Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που μας κυβερνούν (Μπλιάχ) παίζουν παιχνίδια στην πλάτη μας και μας καλούν να συμμετέχουμε, πράγμα που κάνουμε τελικά .

Κάνω copy paste μία μικρή παράγραφο του φίλου.

«Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί δεν είναι εργαζόμενοι που επιθυμούν μια σίγουρη καρέκλα για τα επόμενα 20 χρόνια. Προφανώς και δέχονται τη λογική που λέει ότι ένας ραδιοφωνικός σταθμός μπορεί να θέλει να αλλάξει παραγωγούς. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, επιθυμούν να έχουν τα δικαιώματα που έχουν και οι άλλοι εργαζόμενοι. Επίσης, εάν ο εργοδότης τους αποφασίσει να τους απολύσει, επιθυμούν να πάρουν την αποζημίωση που δικαιούνται. Απλό.»

Πρόταση πρώτη. Λάθος. Δείξε μου έναν Έλληνα που θα του πεις « μπες στο δημόσιο για τα επόμενα χρόνια της ζωής σου» και θα πει όχι. Μπορεί και να βρεις κάποιον αλλά δεν ξέρω ποια χρονιά θα γίνει αυτό. Αυτό είναι το Νο 1 πρόβλημα. Η αγάπη μας για μια θέση στο δημόσιο. Το όνειρο όλων των Ελλήνων και η αγωνία που οι προηγούμενες γενιές γαλούχησαν τις νέες.

Πρόταση δεύτερη . Εφόσον δέχονται αυτή τη λογική τότε γιατί είναι λάθος να ξέρει και να θέλει εξαρχής ο εργοδότης σου να αλλάξει παραγωγό π.χ σε 8 μήνες που λήγει η σύμβαση σου. Λέτε να είναι ηλίθιος και να μη γνωρίζει ότι το έργο που αφήνει κάποιος φεύγοντας σε 8 μήνες θα πρέπει με κάποιον τρόπο να ολοκληρωθεί;

Πρόταση τρίτη. Σωστή. Απόλυτα . Την ίδια δουλειά κάνουν. Για το λόγο που δεν συμβαίνει αυτό έχω ήδη γράψει. Δείτε την 2η παράγραφο.

Πρόταση τέταρτη: Σωστή. Ισχύει το παραπάνω.

Γιατί λοιπόν κάποιος επιλέγει να γίνει εποχικός σε μία υπηρεσία υπό αυτό το φασιστικό καθεστώς , που και η ίδια .Ε.Ε δεν αποδέχεται επί της ουσίας;

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΙΜΟΣ και θεωρεί ότι η εποχικότητα είναι η Κερκοπόρτα που θα τον βάλει στην μονιμότητα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος.

Υπάρχουν φυσικά και κάποιοι που πραγματικά έχουν τόσο πολύ ανάγκη από εργασία ,που αυτό που τους ενδιαφέρει πρωτίστως είναι το μεροκάματο από όπου και αν προέρχεται αυτό. Γιατί όμως ένας καλός παραγωγός δεν αναζητά εργασία και σε έναν Ιδιωτικό σταθμό; Υπάρχει πληθώρα από δαύτους.

Γιατί συμμετέχει σε μία διαδικασία που εκ προοιμίου γνωρίζει που θα καταλήξει;

Δεν ζούμε σε μία χώρα με δίκαιο κράτος ούτε με κοινωνικές ευαισθησίες. Δεν ζούμε σε μία χώρα με παιδεία ούτε σε κράτος με οικονομική ευμάρεια.

Για να αλλάξει αυτό πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι να αποδεχτούμε ότι συμβαίνει και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε. Είτε μέσω της ψήφου μας είτε μέσω της καθημερινότητας μας επηρεάζοντας τον κοινωνικό μας περίγυρο με θετικούς προβληματισμούς που ενίοτε είναι και επώδυνοι.

Το πρόβλημα πάντα είναι πολιτικό λέει ένας καλός φίλος. Αυτό πρέπει να λύσουμε. Ό,τι χρώμα και αν έχει.

Ο γράφων άφησε την Ο.Α πριν 5 έτη και πήγε σε μία μεγάλη ιδιωτική εταιρεία εξυπηρέτησης αεροσκαφών με καλά λεφτά και προοπτικές. Υπήρχε χώρος και για άλλους αξιόλογους συναδέλφους οι οποίοι δεν ακολούθησαν . Αποδείχτηκαν αρκετά τυχεροί διότι λίγο καιρό μετά ο γράφων με αφορμή τα γεγονότα τις 9/11 έχασε τη δουλειά του μαζί με άλλους 200. Δεν διανοήθηκε όμως ούτε για μια στιγμή να ξαναγυρίσει στην Ο.Α . Αποφάσισε να ψάξει αλλού. Και βρήκε εργασία ως πωλητής υπηρεσιών σε μία μεγάλη εταιρεία. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Απεναντίας. Αλλά τουλάχιστον πληρώνεται πολύ καλύτερα και κάποιο λίγοι αναγνωρίζουν το έργο του εμπράκτως. Τις προοπτικές του ο γράφων μπορεί πλέον σε μεγάλο βαθμό να τις επηρεάσει θετικά ή και αρνητικά. Την ευτυχία πάντως ακόμη την ψάχνει αλλά με καλύτερα εφόδια στο ταξίδι.

Πολλοί φίλοι μου στην Ο.Α έχουν ήδη 14 και 15 συμβάσεις. Η ηλικία τους πια δεν τους επιτρέπει να είναι ανταγωνιστικοί στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά δεν γνωρίζουν να κάνουν και κάποια άλλη εργασία έτσι και αλλιώς. Κάποιοι κοντεύουν τα 40. Κάποιοι χώρισαν , κάποιοι έπαθαν κατάθλιψη, κάποιοι έφυγαν, κάποιοι άλλοι περιμένουν την μονιμότητα. Οι τελευταίοι πιστέψτε με είναι οι περισσότεροι.

Καλή τύχη σε όλους. Και καλά μυαλά.

τρίτο mail

Καλημέρα, ευχές και συγχαρητήρια. Πάω απευθείας στο λόγο της επικοινωνίας: Το ακόμη πιο σκανδαλώδες της υπόθεσης με τους συμβασιούχους του Τρίτου έγκειται στο γεγονός ότι η διοίκηση εξακολουθεί να μεταδίδει ?σε επανάληψη- τις εκπομπές τους και μάλιστα την ίδια ώρα που μεταδίδονταν κανονικά. Και αυτό μπορεί μεν να ικανοποιεί όσους γινόμαστε ευτυχείς ακούγοντας, λ.χ. τον Ιλάν το πρωί αλλά ταυτόχρονα είναι εξοργιστικό καθώς επιβεβαιώνει κατά τον πανηγυρικότερο τρόπο ότι οι άνθρωποι όχι μόνο καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες αλλά προσφέρουν και κάτι ακόμη σημαντικότερο: Το πρόσωπο που ο σταθμός θέλει (και καλά κάνει) να βγάλει προς τα έξω ?γιατί, τι άλλο από τους παραγωγούς του, μπορεί να είναι ένας σταθμός;

Μιας και σου γράφω, μια παρατήρηση για το μήνυμα του φίλου που ήταν στην Ολυμπιακή: «Γιατί όμως ένας καλός παραγωγός δεν αναζητά εργασία και σε έναν Ιδιωτικό σταθμό; Υπάρχει πληθώρα από δαύτους». Ενδιαφέρον. Μήπως θα μπορούσε να μας γράψει τους σταθμούς που παίζουν τις μουσικές του Τρίτου να τους ακούμε και εμείς; Χωρίς διάθεση πολεμικής, σταματώ σε αυτή την απορία ?επί του μουσικού- για να μην μακρηγορήσω αναφερόμενος στα θέματα λειτουργίας του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα που θίγει ο φίλος ή σε θέματα εργασιακών σχέσεων. Κάποια άλλη φορά, κάποια άλλη ώρα, ίσως.

Ευχαριστώ και καλή δύναμη

.......

(Δημοσιογράφος που, ακριβώς λόγω επαγγέλματος, ποτέ δεν είχε ούτε θα έχει μονιμότητα αλλά πάντα είχε ?και ελπίζει να έχει και στο μέλλον- συμβάσεις που τους διασφαλίζουν άδειες, δώρα εορτών και αποζημίωση ?άλλο που πάντα φεύγω παραιτούμενος)
---------------------------------------------------------------------------------------
THN TRITH 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ 5 ΣΤΙΣ 9.30 ΤΟ ΠΡΩΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΤΗς ΕΡΤ. ΑΠΟΦΑΣΗ ΘΑ ΒΓΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 1-2 ΜΗΝΕΣ. ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕΙ ΑΝ ΟΙ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΒΑΣΕΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ! ΤΟ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΣΟΧΑ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ. ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΣΑΣ.
ΚΟΣΜΟ-ΣΥΧΤΙΡΙΣΜΕΝΟΣ

a big fat F-word 4 u

2006-10-29T14:38:00.000+02:00

Fχαριστούμε για τη τέλεια νύχτα στο ΜnΜσπιτο.
Fχαριστούμε που αυξήσατε τα amperes
(& τη κάβα),
όλοι-σχεδόν-όσοι αγαπάμε.

Everybody I love is in this room!! :)))
Where's Joy?.. :(

Phoebe Buffay
Friends

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

2006-10-29T12:44:00.000+02:00

συναισθήματα λόγω των ημερών

I am the man unburied
who CANNOT sleep
IN FORTY PIECES!!!!!

I am the girl,
dismembered
and unblessed,

I am th open mouth
that drags your flesh
and that can never rest

until

MY DEATH IS WRITTEN
IN A ROCK THAT CAN
NOT BE
BROKEN!

And these are the orders
from the Dead.

(words Diamanda Galas)

[γιαγιά - παππού, γειά]

28η Οκτωβρίου

2006-10-28T18:11:00.000+03:00

Πάει κι ο Οκτώβριος. Φέτος, μετά από πολλά χρόνια, αισθάνθηκα ότι είχαμε Φθινόπωρο. Λίγο οι βροχές, λίγο η ψύχρα της προηγούμενης εβδομάδας, λίγο το καλοκαιράκι του Άι Δημητριού, θυμήθηκα παλιότερες εποχές που τα πράγματα ήταν κάπως πιο ξεκάθαρα. Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη και ξανά απ' την αρχή. Θυμήθηκα επίσης τον παππού μου. Τέτοιες μέρες έβγαζε από το ντουλάπι τη σημαία, την ξεδίπλωνε με προσοχή, την ίσιαζε και την κρεμάγαμε στο μπαλκόνι μας. Κάθε χρόνο, την ημέρα του Αγίου Δημητρίου. Την αγάπαγε ο παππούς τη σημαία. Ήταν σύμβολο, έλεγε, και 'γω δεν πολυκαταλάβαινα αλλά χαιρέμουν γιατί ένιωθα ότι κάναμε κάτι σημαντικό όταν κρεμάγαμε αυτό το κομμάτι πανί. Μου έλεγε ιστορίες για το 40, το μέτωπο και την κατοχή. Εγώ τον ρώταγα αν οι Ιταλοί ήταν οι κακοί και εμείς οι καλοί και εκείνος μου απάνταγε ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Οι Ιταλοί, μου έλεγε, είχαν έναν τρελό που τους έβαλε να πολεμήσουν και μεις έπρεπε να πολεμήσουμε γιατί δεν μπορούσαμε να έχουμε στη χώρα μας κάποιους άλλους να μας διατάζουν. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να αποφασίζει και να ζει όπως θέλει, μου έλεγε. Μετά, σαν σήμερα ήταν η παρέλαση. Πριν πάω σχολείο, μου αγόραζε μια σημαιούλα και πηγαίναμε μαζί να την παρακολουθήσουμε στη Δαβάκη. Όταν πήγα στο Δημοτικό και άρχισα και γω να κάνω παρέλαση, εκείνος ήταν πάντα εκεί και με παρακολουθούσε περήφανος. Ήμουν το πρώτο του εγγόνι βλέπεις. Και μετά την παρέλαση, με περίμενε και πηγαίναμε βόλτα στον Εθνικό Κήπο. Τελοσπάντων, αυτά δεν έχουν πολύ σημασία, τα χρόνια πέρασαν, ο παππούς έχει πεθάνει, εγώ δεν πηγαίνω πια σε παρελάσεις εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αυτό το κομμάτι πανί το πέταξα στα σκουπίδια όταν καθάριζα το σπίτι, συχνά αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς που ζει πραγματικά ελευθερος και αν ο παππούς το εννοούσε αυτό που έλεγε. Απλά, χτες γυρίζοντας αργά το βράδυ στο σπίτι, είδα μερικές σημαίες κρεμασμένες σε μπαλκόνια και τον θυμήθηκα τον παππού και κάπως μελαγχόλησα.

ΝΥΧΤΑ ΓΙΑ ΠΟΣΤ

2006-10-26T15:16:00.000+03:00

μουσικές διαμάντια του μαυροντυμένου kosmogyrismenoy μου, σωστή σύνθεση πίσω από την μπάρα (ο καλός ο μπάρμαν + το καλό αφεντικό, ξέρω τι πίνεις, κερνάω τα πάντα από το δεύτερο και πέρα), σωστή σύνθεση έξω από την μπάρα (χρόνια πολλά Μητσάκο έλεγαν τα κορίτσια μετά τις 12 κι έφερναν τα σφηνάκια), κι εγώ κι ο Κ. σε μεγάλα κέφια, εκ βαθέων εξομολογήσεις, αναλύσεις, φιλοσοφικά θέματα, τάλαντα-ταλέντα, μπλα-μπλα, Μητσάκο οφείλεις να μιλάς, Κ. υπερβάλλεις όπως πάντα, είναι το δράμα μέσα σου, γι' αυτό είσαι θεϊκός στο σανίδι. (πώς πέρασαν έτσι 6 ώρες; κλείνουμε. πάμε kosmogyrismene μου;)

2006-10-25T12:51:00.000+03:00

ας σηκώσει κάποιος το τηλέφωνο!!!

ΚΙ'ΕΓΩ

2006-10-25T00:08:00.000+03:00

ΛΑΜΠΩ
ΝΤΑΜΠΟ