The ultimate place to be, publish, comment...

31 Οκτωβρίου 2006

ΚΥΝΟΚΟΜΕΙΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

www.dagmars-ideen.net/gnadenhof/index.html
επειδή η βαρβαρότητα δεν έχει σύνορα.
επειδή χρειάζεται να καίγονται ζώα για να διαμαρτυρόμαστε για τα pet shops που πουλάνε ζώα.
επειδή ό,τι δεν φαίνεται και δεν προβάλλεται δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.
επειδή καταντάει κουραστικό το "μάθημα πολιτισμού" των δυτικών χωρών
επειδή πολλοί "άνθρωποι" με προσωπείο φιλοζωίας βγάζουν χρήματα.
επειδή πολλές αλλοδαπές εκμεταλλεύονται το ξέφραγο αμπέλι της ψωροκώσταινας για να βγάζουν χρήματα στις πλάτες των δύσμοιρων ζώων (θα το λέω συνέχεια).
επειδή δεν ξέρω τελικά αν είναι καλύτερο για τον Αζώρ να πεθάνει κάποτε ελεύθερος ή φυλακισμένος σε ένα κλουβί πατώντας τα σκατά του.
γι' αυτό.

Οι παραξενιές ενός κομπλεξικού

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο παράξενος γίνομαι. Νομίζω ότι τείνω να γίνω εντελώς αντικοινωνικός. Ενώ ξύπνησα μες την τρελή χαρά όταν κατάλαβα πόσο υπέροχος είναι ο καιρός, με το που βγήκα από το σπίτι άρχισα να σιχτιρίζω. Περπάτησα λίγα μέτρα κι έφτασα στη γωνία. Πρόβλημα. Στη γωνία είχε σχηματιστεί μια μεγάλη λιμνούλα χωρίς κανένα χρυσόψαρο δυστυχώς. ΟΚ, λέω, δεν πειράζει, θα πάω λίγο πιο κει για να περάσω. Αυτοκίνητο, αυτοκίνητο, αυτοκίνητο, αυτοκίνητο. Αχ, καλέ, να ένα κενό! Από δω θα περάσω. Περνάω λοιπόν στο απέναντι τετράγωνο και συνεχίζω το ίδιο παιχνίδι για πολλά τετράγωνα μέχρι να φτάσω στο σταθμό του τρένου. Περιμένοντας το τρένο, αισθανόμουν πραγματικά περήφανος που δεν είχα ακόμα βρέξει τα ποδαράκια μου. Είχα, βλέπετε, και δρόμο μπροστά μου αφού έπρεπε να πάω στο Μαρούσι πριν το γραφείο για κάτι δουλειές. Όλα ωραία και καλά, βρήκα και θέση, κάθισα και χώθηκα στην εφημερίδα μου. Ούτε που το κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου, το τρένο είχε ήδη φτάσει στη Νεραντζιώτισσα όπου δέσποζε περήφανο και μεγαλόπρεπο, εκεί που άλλοτε υπήρχαν κάτι καχεκτικά κυπαρισσάκια, το τσιμεντένιο κληροδότημα της ολυμπιακής εποχής. Το κοίταξα με δέος και θαύμασα ξανά ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά-οικονομικά-πολιτικά-πολιτιστικά επιτεύγματα της σύγχρονης Αθήνας. Ευτυχώς, φτάσαμε στο Μαρούσι. Άραξα κάτω από το σταθμό για να μη βρέχομαι, έκανα ένα τσιγάρο, οπλίστηκα με θάρρος και ξεκίνησα. Όσο περπατούσα στους πεζόδρομους ήταν καλά: πηδηματάκι - περπάτημα, πηδηματάκι - περπάτημα, πηδηματάκι - περπάτημα. Δυστυχώς όμως κάποια στιγμή οι πεζόδρομοι τέλειωσαν. Στάθηκα σε μια γωνιά κρατώντας με δύναμη την ομπρέλα για να μην τη γυρίσει ο αέρας και περίμενα στωικά, αφού δεν υπήρχε φανάρι, να περάσουν πρώτα τα αυτοκίνητα που έχουν προτεραιότητα και μετά εγώ. Τελικά, πέρασα απέναντι αλλά δεν είχα που να πάω. Ο δρόμος ποτάμι, το πεζοδρόμιο πάρκινγκ. Αχ, ρε μάνα, αναφώνησα σκεφτόμενος πόσο εγκληματική αμέλεια ήταν από την πλευρά της μαμάς να μην με έχει γράψει ως παιδάκι στο μπαλέτο για να μπορώ να κυκλοφορώ με pointes-γαλότσες στην Αθήνα. Τελοσπάντων, προσπάθησα και τα κατάφερα να προχωρήσω και πάλι κάμποσο χωρίς να βραχώ μέχρι που μια κυρία, ο θεός να την έχει καλά, φρόντισε να πλυθεί το παντελόνι από τη δεξία μεριά. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή εξοργίστηκα. Τη διαολόστειλα και εξεστόμισα λόγους ανάρμοστους για blog. Μετά όμως κάθησα και σκέφτηκα. Δεν έφταιγε αυτή. Αυτή η καημένη ήθελε να με πλύνει ή απλά βιαζόταν να φτάσει στην άρρωστη μανούλα της. Εγώ ήμουν αυτός που παραφέρθηκε. Έχασα την ψυχραιμία μου γιατί βλέπετε έχω κι αυτό το σύνδρομο της μειονότητας. Ναι, ναι, της μειονότητας, γιατί ακόμα και στο θέμα της καθημερινής μετακίνησης ανήκω σε αυτό το υπό εξαφάνιση στην Ελλάδα είδος των πεζών. Αλλά και γω δεν είμαι άνθρωπος. Δεν φτάνει που έχω αυτό το κουσούρι και δεν οδηγώ, εξεγείρομαι κιόλας με το παραμικρό. Αντί να δώσω χρόνο στην κυρία για να τη γνωρίσω και να καταλάβω ποια πραγματικά είναι και πόσο παραπλανητική μπορεί να είναι μια ατυχής στιγμή, εγώ τη στόλισα με ό,τι adjectif qualificatif διαθέτει η πλούσια ελληνική γλώσσα. Θύμωσα με τον εαυτό μου και τον όρκισα ότι από εδώ και στο εξής θα είναι συγκρατημένος και λογικός. Μέχρι να φτάσω στην τράπεζα, δεν γκρίνιαξα ούτε στιγμή. Κάθε φορά που αναγκαζόμουν να κατέβω από το πεζοδρόμιο γιατί κάποιος είχε παρκάρει εξ ανάγκης το αμάξι του εκεί που σύμφωνα με το λεξικό πρέπει να περπατάω εγώ, δεν έβριζα αλλά σκεφτόμουν πόσο καλός άνθρωπος μπορεί να είναι, πόσα παιδικά τραύματα μπορεί να κουβαλά, πόσο μπορεί να τον πνίγει το άγχος της καθημερινότητας και πόσους ανθρώπους που παρκάρουν στα πεζοδρόμια μπορεί να έχω πληγώσει κι εγώ με τις κακές μου σκέψεις. Τέλειωσα τις δουλειές μου. Πήρα το λεωφορείο, κατέβηκα στο Χαλάνδρι, έκανα μούσκεμα τα πόδια μου πηγαίνοντας στο μαγαζάκι που παίρνω καφέ γιατί αυτός ο δρόμος μοιάζει με κανάλι της Βενετίας. Κι όλα αυτά χωρίς να βγάλω τσιμουδιά. Γυρνώντας με τον καφέ προς το γραφείο, ένα κοκκινο αστραφτερό τζιπ φρόντισε να πλυθεί το παντελόνι μου κι από την αριστερή πλευρά. Κι εγώ έχασα την ψυχραιμία μου. Σε κατάσταση αμόκ του φώναζα ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό, σιχτίριζα αυτόν, τη μαμά, το μπαμπά και όλο του το σόι, τα μούλικα που είχε μαζί του στο τζιπ. Τελικά, έχω μεγάλο πρόβλημα. Δεν ξέρω τι φταίει. Ίσως είναι τα κουσούρια μου, ίσως τα παιδικά μου χρόνια και η σχέση με τους γονείς μου, ίσως η αδυναμία μου να προσαρμοστώ. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρέπει να αναζητήσω σύντομα τη βοήθεια ενός ειδικού.

ΚΑΠΟΤΕ

Κάποιες τανίες
σου κλέβουν
τη μία διάσταση.
Κάποτε
κάποιες τανίες
σου αφαιρούν την ύλη.
Με μία φυσαρμόνικα.
Και γίνεσαι
διάφανος.
Κάποτε
στη Δύση.
Κάποτε
κάποιες ταινίες
σε αδειάζουν.
Για να σε
ξαναγεμίσουν.
Με μία φυσαρμόνικα.
Με μουσική
από ένα κουτάλι.
Σε ένα φλυτζάνι.
Κάποτε
κάποιες τανίες
σε αποσυνθέτουν.
Κάποτε
στην Αμερική.
Την είδα.
Πάλι.
Με σκόρπισε.
Πάλι.
Πάντα.

Oaxaca

θυμάστε τις φωτό από το Μεξικό...
ε, αγρίεψαν τα πράματα...
(κλικ στον τίτλο)

30 Οκτωβρίου 2006

ΚΟΣΜΟ-ΣΥΧΤΙΡΙΣΜΕΝΟΣ

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο pitsirikos.blogapot.com.
Το σχόλιο στο τέλος με τα κεφαλαία είναι δικό μου.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Το Τρίτο, ο Κόσμος & ο Τρίτος Κόσμος... (updated)

update! Χάθηκε η μπάλα από mail γι’ αυτό το post. Πάμε παιδιά να τους φάμε όλους! «Ανεβάζω» στο τέλος του κειμένου δυο mail από δυο κυρίους. Τα ονόματά τους είναι στη διάθεσή μου. Ο πρώτος κύριος δουλεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο δεύτερος κύριος σε μεγάλη ιδιωτική εταιρία. Mail με προσωπικές καταγγελίες και βρισιές δεν μπορώ να δημοσιεύσω. Όποιος αναγνώστης θέλει να καταγγείλει κάποιον, ας κάνει δικό του blog και ας με ειδοποιήσει να του κάνω link. Ευχαριστώ.
2nd update! Δημοσιεύω και το γράμμα ενός αναγνώστη που είναι δημοσιογράφος. Το όνομά του είναι στη διάθεσή μου.

Έλαβα το κάτωθι mail και το δημοσιεύω ως έχει, χωρίς την εισαγωγή και τις ευχαριστίες. Το όνομα του αποστολέα δεν το δημοσιεύω μετά από δική του επιθυμία. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ο τίτλος του post είναι δικός μου.


Με αφορμή τα πρόσφατα δημοσιεύματα του έντυπου τύπου, μερικές σκέψεις που αφορούν τους συμβασιούχους του ελληνικού δημοσίου και ειδικότερα της ΕΡΤ.

Τι είναι ο συμβασιούχος; Συμβασιούχος είναι αυτός, που καλείται να υπηρετήσει σε κάποια υπηρεσία του δημόσιου τομέα και αφού παρέλθει η ανάγκη της υπηρεσίας, οφείλει να σηκωθεί και να φύγει. Προκύπτει το ερώτημα: πότε φεύγει ο συμβασιούχος; Όταν λήξει το έργο ή όταν λήξει η ανάγκη να είναι ο ίδιος που κάνει τη δουλειά; Τι γίνεται σε περίπτωση που η δουλειά για την οποία προσλήφθηκε δεν έχει ολοκληρωθεί;

Στα ΚΕΠ, στους Δήμους, στα Υπουργεία, στην ΕΡΤ, ανάγκες σε ανθρώπινο δυναμικό υπάρχουν, η δουλειά είναι εκεί. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ανέλαβαν μια εργασία (π.χ. το «σήκωμα» μιας οικοδομής), την τελείωσαν και άρα «χαίρετε». Άρα, γιατί απολύονται, εφόσον η δουλειά πρέπει να συνεχιστεί;

Απολύονται διότι επενέβη στο υπέροχο ελληνικό εργασιακό τοπίο η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οποία τι είπε; Είπε ότι, δεν είναι δυνατόν να απασχολείς έναν εργαζόμενο με τα λιγότερα δυνατά δικαιώματα, για όσο χρονικό διάστημα σου καπνίσει, εφόσον αυτός καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες και μετά να τον απολύεις, χωρίς μάλιστα να τον αποζημιώνεις. Λογικό. Πρέπει κάποτε αυτός ο εργαζόμενος να αποκτήσει μια σύμβαση αορίστου χρόνου. Έλα όμως που στο ελληνικό δημόσιο αυτό ισοδυναμεί με μονιμοποίηση! Έτσι αποφασίστηκε ότι θα είναι περιορισμένος ο αριθμός των συμβάσεων που μπορεί να υπογράψει ο εργαζόμενος σε υπηρεσίες του δημοσίου και περιορισμένο το διάστημα για το οποίο μπορεί να απασχοληθεί. (Εως τρεις συμβάσεις και έως 24 μήνες). Με τη λογική όργανο-μπουζούκι, όργανο-αστυνομικός, άρα αστυνομικός-μπουζούκι, ο συμβασιούχος είναι κάτι σαν σερβιέτα...

Που σημαίνει τι; Ότι επειδή το κλήμα στην Ελλάδα είναι στραβό, θα το φάει για ακόμη μια φορά ο γάιδαρος.

Δεν έχει σημασία δηλαδή εάν ο εργαζόμενος κάνει καλά τη δουλειά του (και πότε είχε άλλωστε). Δεν έχει σημασία εάν η όποια υπηρεσία έχει ανάγκη από τον εργαζόμενο. Δεν έχει σημασία ότι η περίφημη οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μάλλον στόχο είχε να προστατέψει τον εργαζόμενο και όχι να προκαλέσει την απόλυσή του.

Παράδειγμα: Δημοσιογράφοι, εργαζόμενοι στη ΝΕΤ. Δουλεύουν πίσω από τις κάμερες δυο χρόνια. Οι παρουσιαστές των εκπομπών συνεργάζονται θαυμάσια μαζί τους, παράπονο κανένα, ίσα-ίσα μάλιστα. Η ανάγκη να συνεχίσουν το έργο τους προφανής για όλους. Προς το παρόν εργάζονται χάρη σε προσωρινές εντολές ασφαλιστικών μέτρων και εάν χάσουν στα δικαστήρια, θα απολυθούν. Αντίθετα, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί στο Kosmos 93,6 και στο Τρίτο Πρόγραμμα, παρόλο το ότι επίσης κέρδισαν προσωρινές εντολές ασφαλιστικών μέτρων έχουν εξαφανιστεί από τον «αέρα». Ίδιος εργοδότης, διαφορετική μεταχείριση.

Όσον αφορά στo Kosmos 93,6, διαβάσαμε και δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ορθώς δεν βρίσκονται στις θέσεις τους οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που κατέφυγαν στα Δικαστήρια, διότι «πώς είναι δυνατόν ένας ραδιοφωνικός παραγωγός να είναι μόνιμος υπάλληλος»; (Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι χιονάνθρωπος). Ενώ ας πούμε το να εργάζεται ένας ραδιοφωνικός παραγωγός, χωρίς να έχει δικαίωμα να πάρει άδεια άρα και το αντίστοιχο επίδομα, χωρίς να παίρνει 14 μισθούς και φυσικά χωρίς αποζημίωση εφόσον απολυθεί, είναι δυνατόν.

Ας σημειωθεί εδώ ότι η ακροαματικότητα του Kosmos 93,6 έχει υπερδιπλασιαστεί, προφανώς δε και τα έσοδά του. Αλλά αυτό φαίνεται δεν έχει να κάνει με τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, αλλά με το πέταγμα της πεταλούδας στο Χονγκ-Κονγκ.
Αυτό που κανείς δεν διευκρινίζει είναι ότι οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί διεκδικούν συμβάσεις αορίστου χρόνου.

Είναι άνθρωποι που εργάζονταν για 2, 3 χρόνια, στο Τρίτο Πρόγραμμα δε ακόμη περισσότερα και είχαν λάβει διαβεβαιώσεις και για την ποιότητα της εργασίας που προσέφεραν και για την επιθυμία της Διοίκησης να συνεχιστεί η συνεργασία τους με την ΕΡΤ. Μόλις όμως διεκδίκησαν συμβάσεις αορίστου χρόνου, βρέθηκαν εκτός.

Ενώ δηλαδή, όταν έληξαν οι συμβάσεις τους (στις 30 Ιουνίου 2006) όλοι ήταν ικανοποιημένοι, τώρα κανένας δεν τους θέλει.

Το πρόβλημα είναι προφανές και είναι η μονιμότητα. Η οποία ατυχώς στο δημόσιο είναι συνυφασμένη με τις συμβάσεις αορίστου χρόνου. Αυτό όμως είναι πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου και το Ελληνικό Δημόσιο οφείλει να βρει μια λύση και όχι να στρέφεται κατά των εργαζόμενων, στερώντας τους ? σαδιστικά ας μου επιτραπεί να πω ? το δικαίωμα στην εργασία.

Η εικόνα που παρουσιάζεται μέχρι στιγμής είναι απολύτως στρεβλή.

Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί δεν είναι εργαζόμενοι που επιθυμούν μια σίγουρη καρέκλα για τα επόμενα 20 χρόνια. Προφανώς και δέχονται τη λογική που λέει ότι ένας ραδιοφωνικός σταθμός μπορεί να θέλει να αλλάξει παραγωγούς. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, επιθυμούν να έχουν τα δικαιώματα που έχουν και οι άλλοι εργαζόμενοι. Επίσης, εάν ο εργοδότης τους αποφασίσει να τους απολύσει, επιθυμούν να πάρουν την αποζημίωση που δικαιούνται. Απλό.

Ήδη πολλοί συμβασιούχοι που εργάζονται χάρη στις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, παραμένουν απλήρωτοι επί μήνες. Το πώς τα βγάζουν πέρα θα πρέπει να είναι μια αληθινά θλιβερή και «πληγωτική» ιστορία.

Προσφάτως προέκυψαν και άλλου τύπου παρεμβάσεις. Παρεμβάσεις που αποσκοπούν ? είναι προφανές αυτό - στον επηρεασμό ανθρώπων που εμπλέκονται στο θέμα των συμβασιούχων, αλλά και της κοινής γνώμης, οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ υπονοούν πως όσοι παίρνουν θέση υπέρ των εργαζομένων είναι «ύποπτα στοιχεία».

Σε λίγο όσοι αρθρώνουν λόγο υπέρ των εργαζομένων και δη συμβασιούχων θα ανήκουν και στον «Άξονα του Κακού».




Αγαπητοί αναγνώστες, όπως βλέπετε, έχω περάσει σε θέματα εργασιακών διαφορών. Έχω λάβει αρκετά mail για το συγκεκριμένο θέμα το τελευταίο διάστημα. Λοιπόν, επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, καλά θα κάνει η διοίκηση της ΕΡΤ να αφήσει αυτά τα Τριτο-Κοσμικά και να αποκαταστήσει τους εξαιρετικούς παραγωγούς ραδιοφώνου που διαθέτει. Τα παιχνίδια με την ηγεσία της Δικαιοσύνης στον αγώνα των συμβασιούχων είναι απαράδεκτα και θα τα πληρώσει πολύ ακριβά η κυβέρνηση.

Ακούω τόσο το «Τρίτο Πρόγραμμα» όσο και το «Κόσμος 93,6». Ο «Κόσμος 93,6» είναι ο αγαπημένος μου σταθμός - το έχω γράψει επανειλημμένως. Τελευταία, δεν πάει καθόλου καλά και αυτό φαίνεται τόσο από τα ποσοστά ακροαματικότητας που είναι απογοητευτικά, όσο και από το ύφος των παραγωγών του ? δεν άλλαζα σταθμό, τώρα αλλάζω.

Είναι κρίμα γιατί ο συγκεκριμένος ραδιοφωνικός σταθμός έχει προοπτικές να είναι ανάμεσα στους πρώτους της χώρας ? συνδυάζει ποιότητα και ψυχαγωγία. Όπως πάει όμως, τον βλέπω να κλείνει. Έφτιαξαν super site το οποίο δεν πρέπει να επισκέπτονται ούτε οι παραγωγοί του - ο τελευταίος blogger μεγαλύτερη επισκεψιμότητα έχει.



Δικτυακοί τόποι και κείμενα για το θέμα των συμβασιούχων τόσο του ραδιοφώνου αλλά και γενικότερα:

Για το Τρίτο ρε γαμώτο!
Ντροπή για το Τρίτο! - Νίκος Δήμου
Το Τρίτο Πρόγραμμα σε αποσύνθεση ? Δημήτρης Κανελλόπουλος (Ελευθεροτυπία)
Δικαστές - «υπάλληλοι» δικηγορικών γραφείων ? Σίλα Αλεξίου & Κώστας Καντούρης (ΤΑ ΝΕΑ)
Στο πλευρό των συμβασιούχων η ΓΣΕΕ, εξαπολύει πυρά κατά της ηγεσίας της Δικαιοσύνης - in.gr


πρώτο mail

Σε ό,τι αφορά το θέμα των συμβασιούχων, έχω να πω ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι πατέντα του ελληνικού δημοσίου, αλλά είναι κοπιαρισμένη από τα λοιπά ευρω-ξεφτέρια. Είναι η απάντηση όλων των ευρωπαϊκών κρατών στην κατά τα άλλα σωστή αυτή κοινοτική νομοθεσία.

Η μεγάλη πλάκα όμως είναι ότι και οι ίδιες οι υπηρεσίες της ΕΕ εξασκούν την ίδια ακριβώς πρακτική, ντριμπλάροντας τη νομοθεσία που οι ίδιες επέβαλαν. Και η συνέχεια: αφού εξαντληθεί το νόμιμο διάστημα και επειδή δεν επιτρέπεται να καλυφθούν οι ανάγκες από άλλον συμβασιούχο, αφού αυτό θα σήμαινε ότι η ανάγκη είναι πάγια άσχετα με το ποιος είναι ο συμβασιούχος, οι πάγιες ανάγκες καλύπτονται από τα ιδιωτικά γραφεία ευρέσεως εργασίας (= πολυεθνικοί νταβατζήδες τύπου Manpower, Adecco κ.λπ.). Αυτά τα ευαγή ιδρύματα προσλαμβάνουν τους ίδιους τους απολυμένους συμβασιούχους (προτιμώνται, αφού γνωρίζουν και τη δουλειά), αλλά σε αυτήν την περίπτωση το ευρωπαϊκό δημόσιο πληρώνει τα ίδια ή και περισσότερα ενώ ο πρώην συμβασιούχος και νυν σκλάβος παίρνει λιγότερα. Τη διαφορά την παίρνει ο νταβάς φυσικά.

Αυτά είναι ωραία συστήματα, ευρωπαϊκά. Οι άνθρωποι εφηύραν τον καπιταλισμό, είναι λογικό να έχουν γίνει και επιστήμονες στην κλοπή. Πήγε να τα αντιγράψει και ο Σημίτης και κόντεψαν να τον φάνε οι αχάριστοι ιθαγενείς. Το ωραίο είναι ότι τότε πήγε να το σερβίρει ως ένα πολύ αποτελεσματικό μέτρο ενάντια στην ανεργία, λες και το πρόβλημα έγκειται στον αναποτελεσματικό ΟΑΕΔ. Οι θέσεις εργασίας υπάρχουν! Πρέπει κάποιος να μας βοηθήσει να τις δούμε βρε παιδιά, με το αζημίωτο φυσικά!


δεύτερο mail

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Με αφορμή το email που ανέβασες στον αέρα, ως πρώην εποχικός υπάλληλος στην Ολυμπιακή Αεροπορία επί σειρά ετών (8) , και έχοντας βιώσει στο πετσί μου πολλά από αυτά που διάβασα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την άποψη μου.

Καταρχήν ο φίλος δεν διευκρινίζει πουθενά γιατί είναι πρόβλημα για το κράτος ή το Ελληνικό δημόσιο όπως αναφέρει, η μονιμοποίηση των εποχικών υπαλλήλων.

Η επίσημη δικαιολογία που θα ακούσεις από το στόμα ενός πολιτικού είναι ότι το κράτος δεν αντέχει να πληρώνει άλλους μόνιμους υπαλλήλους , οι οποίοι μισθολογικά έχουν πολύ καλύτερες απολαβές από τους εποχικούς και άλλα προνόμια. Στα πλαίσια της δημοσιονομικής εξυγίανσης λοιπόν η οποία έχει ξεκινήσει με την είσοδο μας στην Ε.Ε,
το κράτος υποστηρίζει ότι πρέπει να περιορίσει τις δαπάνες του και να φέρει σε πέρας οποιοδήποτε έργο με το μικρότερο δυνατό κόστος. Τώρα αν τον ρωτήσεις για τα άσκοπα χρήματα που δαπανούν οι εκάστοτε κυβερνώντες από δω και από κει , αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν για τον αν εξυπηρετεί ο εποχικός πάγιες και διαρκείς ανάγκες στην υπηρεσία του .Φυσικά και το κάνει . Είτε αυτή είναι δημόσιο είτε δεν είναι. (Η ΕΡΤ π.χ είναι δημόσιο η Ανώνυμη εταιρεία τελικά ; Η Ολυμπιακή τι είναι; Νέα ερωτήματα που υποτίθεται ότι έχουν απαντηθεί αλλά επί του πρακτέου παραμένουν αναπάντητα. )

Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που μας κυβερνούν (Μπλιάχ) παίζουν παιχνίδια στην πλάτη μας και μας καλούν να συμμετέχουμε, πράγμα που κάνουμε τελικά .

Κάνω copy paste μία μικρή παράγραφο του φίλου.

«Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί δεν είναι εργαζόμενοι που επιθυμούν μια σίγουρη καρέκλα για τα επόμενα 20 χρόνια. Προφανώς και δέχονται τη λογική που λέει ότι ένας ραδιοφωνικός σταθμός μπορεί να θέλει να αλλάξει παραγωγούς. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό, επιθυμούν να έχουν τα δικαιώματα που έχουν και οι άλλοι εργαζόμενοι. Επίσης, εάν ο εργοδότης τους αποφασίσει να τους απολύσει, επιθυμούν να πάρουν την αποζημίωση που δικαιούνται. Απλό.»

Πρόταση πρώτη. Λάθος. Δείξε μου έναν Έλληνα που θα του πεις « μπες στο δημόσιο για τα επόμενα χρόνια της ζωής σου» και θα πει όχι. Μπορεί και να βρεις κάποιον αλλά δεν ξέρω ποια χρονιά θα γίνει αυτό. Αυτό είναι το Νο 1 πρόβλημα. Η αγάπη μας για μια θέση στο δημόσιο. Το όνειρο όλων των Ελλήνων και η αγωνία που οι προηγούμενες γενιές γαλούχησαν τις νέες.

Πρόταση δεύτερη . Εφόσον δέχονται αυτή τη λογική τότε γιατί είναι λάθος να ξέρει και να θέλει εξαρχής ο εργοδότης σου να αλλάξει παραγωγό π.χ σε 8 μήνες που λήγει η σύμβαση σου. Λέτε να είναι ηλίθιος και να μη γνωρίζει ότι το έργο που αφήνει κάποιος φεύγοντας σε 8 μήνες θα πρέπει με κάποιον τρόπο να ολοκληρωθεί;

Πρόταση τρίτη. Σωστή. Απόλυτα . Την ίδια δουλειά κάνουν. Για το λόγο που δεν συμβαίνει αυτό έχω ήδη γράψει. Δείτε την 2η παράγραφο.

Πρόταση τέταρτη: Σωστή. Ισχύει το παραπάνω.

Γιατί λοιπόν κάποιος επιλέγει να γίνει εποχικός σε μία υπηρεσία υπό αυτό το φασιστικό καθεστώς , που και η ίδια .Ε.Ε δεν αποδέχεται επί της ουσίας;

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΙΜΟΣ και θεωρεί ότι η εποχικότητα είναι η Κερκοπόρτα που θα τον βάλει στην μονιμότητα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος.

Υπάρχουν φυσικά και κάποιοι που πραγματικά έχουν τόσο πολύ ανάγκη από εργασία ,που αυτό που τους ενδιαφέρει πρωτίστως είναι το μεροκάματο από όπου και αν προέρχεται αυτό. Γιατί όμως ένας καλός παραγωγός δεν αναζητά εργασία και σε έναν Ιδιωτικό σταθμό; Υπάρχει πληθώρα από δαύτους.

Γιατί συμμετέχει σε μία διαδικασία που εκ προοιμίου γνωρίζει που θα καταλήξει;

Δεν ζούμε σε μία χώρα με δίκαιο κράτος ούτε με κοινωνικές ευαισθησίες. Δεν ζούμε σε μία χώρα με παιδεία ούτε σε κράτος με οικονομική ευμάρεια.

Για να αλλάξει αυτό πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι να αποδεχτούμε ότι συμβαίνει και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε. Είτε μέσω της ψήφου μας είτε μέσω της καθημερινότητας μας επηρεάζοντας τον κοινωνικό μας περίγυρο με θετικούς προβληματισμούς που ενίοτε είναι και επώδυνοι.

Το πρόβλημα πάντα είναι πολιτικό λέει ένας καλός φίλος. Αυτό πρέπει να λύσουμε. Ό,τι χρώμα και αν έχει.

Ο γράφων άφησε την Ο.Α πριν 5 έτη και πήγε σε μία μεγάλη ιδιωτική εταιρεία εξυπηρέτησης αεροσκαφών με καλά λεφτά και προοπτικές. Υπήρχε χώρος και για άλλους αξιόλογους συναδέλφους οι οποίοι δεν ακολούθησαν . Αποδείχτηκαν αρκετά τυχεροί διότι λίγο καιρό μετά ο γράφων με αφορμή τα γεγονότα τις 9/11 έχασε τη δουλειά του μαζί με άλλους 200. Δεν διανοήθηκε όμως ούτε για μια στιγμή να ξαναγυρίσει στην Ο.Α . Αποφάσισε να ψάξει αλλού. Και βρήκε εργασία ως πωλητής υπηρεσιών σε μία μεγάλη εταιρεία. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Απεναντίας. Αλλά τουλάχιστον πληρώνεται πολύ καλύτερα και κάποιο λίγοι αναγνωρίζουν το έργο του εμπράκτως. Τις προοπτικές του ο γράφων μπορεί πλέον σε μεγάλο βαθμό να τις επηρεάσει θετικά ή και αρνητικά. Την ευτυχία πάντως ακόμη την ψάχνει αλλά με καλύτερα εφόδια στο ταξίδι.

Πολλοί φίλοι μου στην Ο.Α έχουν ήδη 14 και 15 συμβάσεις. Η ηλικία τους πια δεν τους επιτρέπει να είναι ανταγωνιστικοί στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά δεν γνωρίζουν να κάνουν και κάποια άλλη εργασία έτσι και αλλιώς. Κάποιοι κοντεύουν τα 40. Κάποιοι χώρισαν , κάποιοι έπαθαν κατάθλιψη, κάποιοι έφυγαν, κάποιοι άλλοι περιμένουν την μονιμότητα. Οι τελευταίοι πιστέψτε με είναι οι περισσότεροι.

Καλή τύχη σε όλους. Και καλά μυαλά.



τρίτο mail

Καλημέρα, ευχές και συγχαρητήρια. Πάω απευθείας στο λόγο της επικοινωνίας: Το ακόμη πιο σκανδαλώδες της υπόθεσης με τους συμβασιούχους του Τρίτου έγκειται στο γεγονός ότι η διοίκηση εξακολουθεί να μεταδίδει ?σε επανάληψη- τις εκπομπές τους και μάλιστα την ίδια ώρα που μεταδίδονταν κανονικά. Και αυτό μπορεί μεν να ικανοποιεί όσους γινόμαστε ευτυχείς ακούγοντας, λ.χ. τον Ιλάν το πρωί αλλά ταυτόχρονα είναι εξοργιστικό καθώς επιβεβαιώνει κατά τον πανηγυρικότερο τρόπο ότι οι άνθρωποι όχι μόνο καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες αλλά προσφέρουν και κάτι ακόμη σημαντικότερο: Το πρόσωπο που ο σταθμός θέλει (και καλά κάνει) να βγάλει προς τα έξω ?γιατί, τι άλλο από τους παραγωγούς του, μπορεί να είναι ένας σταθμός;

Μιας και σου γράφω, μια παρατήρηση για το μήνυμα του φίλου που ήταν στην Ολυμπιακή: «Γιατί όμως ένας καλός παραγωγός δεν αναζητά εργασία και σε έναν Ιδιωτικό σταθμό; Υπάρχει πληθώρα από δαύτους». Ενδιαφέρον. Μήπως θα μπορούσε να μας γράψει τους σταθμούς που παίζουν τις μουσικές του Τρίτου να τους ακούμε και εμείς; Χωρίς διάθεση πολεμικής, σταματώ σε αυτή την απορία ?επί του μουσικού- για να μην μακρηγορήσω αναφερόμενος στα θέματα λειτουργίας του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα που θίγει ο φίλος ή σε θέματα εργασιακών σχέσεων. Κάποια άλλη φορά, κάποια άλλη ώρα, ίσως.



Ευχαριστώ και καλή δύναμη

.......

(Δημοσιογράφος που, ακριβώς λόγω επαγγέλματος, ποτέ δεν είχε ούτε θα έχει μονιμότητα αλλά πάντα είχε ?και ελπίζει να έχει και στο μέλλον- συμβάσεις που τους διασφαλίζουν άδειες, δώρα εορτών και αποζημίωση ?άλλο που πάντα φεύγω παραιτούμενος)
---------------------------------------------------------------------------------------
THN TRITH 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ 5 ΣΤΙΣ 9.30 ΤΟ ΠΡΩΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΤΗς ΕΡΤ. ΑΠΟΦΑΣΗ ΘΑ ΒΓΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 1-2 ΜΗΝΕΣ. ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕΙ ΑΝ ΟΙ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΒΑΣΕΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ! ΤΟ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΣΟΧΑ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ. ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΣΑΣ.
ΚΟΣΜΟ-ΣΥΧΤΙΡΙΣΜΕΝΟΣ

29 Οκτωβρίου 2006

a big fat F-word 4 u

Fχαριστούμε για τη τέλεια νύχτα στο ΜnΜσπιτο.
Fχαριστούμε που αυξήσατε τα amperes
(& τη κάβα),
όλοι-σχεδόν-όσοι αγαπάμε.

Everybody I love is in this room!! :)))
Where's Joy?.. :(

Phoebe Buffay
Friends


ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ

συναισθήματα λόγω των ημερών

I am the man unburied
who CANNOT sleep
IN FORTY PIECES!!!!!

I am the girl,
dismembered
and unblessed,

I am th open mouth
that drags your flesh
and that can never rest

until

MY DEATH IS WRITTEN
IN A ROCK THAT CAN
NOT BE
BROKEN!

And these are the orders
from the Dead.

(words Diamanda Galas)

[γιαγιά - παππού, γειά]

28 Οκτωβρίου 2006

28η Οκτωβρίου

Πάει κι ο Οκτώβριος. Φέτος, μετά από πολλά χρόνια, αισθάνθηκα ότι είχαμε Φθινόπωρο. Λίγο οι βροχές, λίγο η ψύχρα της προηγούμενης εβδομάδας, λίγο το καλοκαιράκι του Άι Δημητριού, θυμήθηκα παλιότερες εποχές που τα πράγματα ήταν κάπως πιο ξεκάθαρα. Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη και ξανά απ' την αρχή. Θυμήθηκα επίσης τον παππού μου. Τέτοιες μέρες έβγαζε από το ντουλάπι τη σημαία, την ξεδίπλωνε με προσοχή, την ίσιαζε και την κρεμάγαμε στο μπαλκόνι μας. Κάθε χρόνο, την ημέρα του Αγίου Δημητρίου. Την αγάπαγε ο παππούς τη σημαία. Ήταν σύμβολο, έλεγε, και 'γω δεν πολυκαταλάβαινα αλλά χαιρέμουν γιατί ένιωθα ότι κάναμε κάτι σημαντικό όταν κρεμάγαμε αυτό το κομμάτι πανί. Μου έλεγε ιστορίες για το 40, το μέτωπο και την κατοχή. Εγώ τον ρώταγα αν οι Ιταλοί ήταν οι κακοί και εμείς οι καλοί και εκείνος μου απάνταγε ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Οι Ιταλοί, μου έλεγε, είχαν έναν τρελό που τους έβαλε να πολεμήσουν και μεις έπρεπε να πολεμήσουμε γιατί δεν μπορούσαμε να έχουμε στη χώρα μας κάποιους άλλους να μας διατάζουν. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να αποφασίζει και να ζει όπως θέλει, μου έλεγε. Μετά, σαν σήμερα ήταν η παρέλαση. Πριν πάω σχολείο, μου αγόραζε μια σημαιούλα και πηγαίναμε μαζί να την παρακολουθήσουμε στη Δαβάκη. Όταν πήγα στο Δημοτικό και άρχισα και γω να κάνω παρέλαση, εκείνος ήταν πάντα εκεί και με παρακολουθούσε περήφανος. Ήμουν το πρώτο του εγγόνι βλέπεις. Και μετά την παρέλαση, με περίμενε και πηγαίναμε βόλτα στον Εθνικό Κήπο. Τελοσπάντων, αυτά δεν έχουν πολύ σημασία, τα χρόνια πέρασαν, ο παππούς έχει πεθάνει, εγώ δεν πηγαίνω πια σε παρελάσεις εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αυτό το κομμάτι πανί το πέταξα στα σκουπίδια όταν καθάριζα το σπίτι, συχνά αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς που ζει πραγματικά ελευθερος και αν ο παππούς το εννοούσε αυτό που έλεγε. Απλά, χτες γυρίζοντας αργά το βράδυ στο σπίτι, είδα μερικές σημαίες κρεμασμένες σε μπαλκόνια και τον θυμήθηκα τον παππού και κάπως μελαγχόλησα.

26 Οκτωβρίου 2006

ΝΥΧΤΑ ΓΙΑ ΠΟΣΤ

μουσικές διαμάντια του μαυροντυμένου kosmogyrismenoy μου, σωστή σύνθεση πίσω από την μπάρα (ο καλός ο μπάρμαν + το καλό αφεντικό, ξέρω τι πίνεις, κερνάω τα πάντα από το δεύτερο και πέρα), σωστή σύνθεση έξω από την μπάρα (χρόνια πολλά Μητσάκο έλεγαν τα κορίτσια μετά τις 12 κι έφερναν τα σφηνάκια), κι εγώ κι ο Κ. σε μεγάλα κέφια, εκ βαθέων εξομολογήσεις, αναλύσεις, φιλοσοφικά θέματα, τάλαντα-ταλέντα, μπλα-μπλα, Μητσάκο οφείλεις να μιλάς, Κ. υπερβάλλεις όπως πάντα, είναι το δράμα μέσα σου, γι' αυτό είσαι θεϊκός στο σανίδι. (πώς πέρασαν έτσι 6 ώρες; κλείνουμε. πάμε kosmogyrismene μου;)

25 Οκτωβρίου 2006

ας σηκώσει κάποιος το τηλέφωνο!!!

ΚΙ'ΕΓΩ

ΛΑΜΠΩ
ΝΤΑΜΠΟ

24 Οκτωβρίου 2006

ΣΥΓΧΥΣΗ(πήρα μία)

Ανακάλυψα πως είμαι μαλάκας.
Δηλαδή,είχα κάτι υπόνοιες το τελευταίο καιρό,
αλλά έβαλα & με παρακολούθησαν.

Και σιγουρεύτηκα.

21 Οκτωβρίου 2006

Συγγνώμη κύριε, ποιός είστε;


(όποιος το βρει κερδίζει βρακί μεταχειρισμένο Burberry, από τις εκπτώσεις του Galleries Lafayette, εξαιρετικό!)

Να'μαι κι εγώωωω...τς τς τς καινούριος καλεσμένος κι ούτε ενα κουλουράκι δεν βλέπω...ούτε κόκκινο χαλί...ούτε καν ένα κιλίμι Αφρικάνικο! Τί να πεις... (κούκλα το trebuchet μου βρίσκω...)

Να'μαι λοιπόν με τη σαγιονάρα μου (Island Style εξαιρετική!), τη βερμούδα μου (να μην σας πρήξω, αλλά εξαιρετική κι αυτή!), το αμάνικο μου, και το μαλλί αφάνα...στη σαβάννα! Όπου ήρθα να σώσω τον κόσμο...βεβαίως βεβαίως...αντ'αυτού τρέχω να σώσω τις La Prairie για να μην τις κλέβει η καθαρίστρια...χμμ...λεπτομέρειες...

Την Τρίτη θα βρίσκομαι στο Cape Town...άντε μπας κι ανασάνω...

και γι'αυτούς που ακόμη αναρωτιούνται τις ει, τις ομιλεί...ε να!!




Σας φιλώ
οΚαταΦαντασίανΣας



la-la (say cheese!)

20 Οκτωβρίου 2006

ΚΟΣΜΟΥ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΣΥΝΕΧΕΙΑ

από το in.gr που κάλυψε αξιοπρεπώς το θέμα που δεν έκανε το θόρυβο που θέλαμε και περιμέναμε (γιατί άραγε, αναρωτιέμαι...)

17 Οκτωβρίου 2006

To whom it may concern...

  • ΠΟΙΟΙ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ?

  • ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ?

15 Οκτωβρίου 2006

Η ζωή μας είναι σουγιάδες

Σε βρώμικά αδιέξοδα

Σάπια δόντια, ξεθωριασμένα συνθήματα...

Πάνω - κάτω. Πάνω - κάτω, η Πατησίων.

Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε

την ίδια διαδρομή

Ξευτίλα - μοναξιά - απελπισία

Κι ανάποδα

Εντάξει δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε

Μονάχα όταν βρέχει

βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας

Και καπνίζουμε...

Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά...
---
Κατερίνα Γώγου (1940 - 1993)

11 Οκτωβρίου 2006

να μην ξεχάσω να θυμηθώ...

...ότι σαν σήμερα έφυγαν ο Ζαν Κοκτώ και η Εντίθ Πιάφ.

(και ο μητσάκος τους θυμήθηκε)



Δραμαμίνη

Ο λόγος που της φώναξε, βγαίνοντας από την πόρτα, να του αγοράσει ασπιρίνες, ήταν για να την καθυστερήσει ακόμη περισσότερο. Βαρέθηκε να την έχει συνέχεια στα πόδια του. Έπεσαν πολλά μαζί τον τελευταίο καιρό και μπούχτισε. Την ήξερε χρόνια, γνωρίζονταν από παιδιά. Ήταν μαζί στα 20, για 2 χρόνια. Καλά περνούσαν. Μετά, την άφησε. Εκείνη ποτέ δεν του το συγχώρησε. Ποτέ δεν το συγχώρησε στον εαυτό της. Δεν έλειψε ποτέ από δίπλα του, γιατί ήξερε ότι θα του τελειώσει. Και τελείωσε, κι εκείνος βρήκε άλλη, κι άλλη, κι άλλη κι άλλη. Ήταν φίλοι πια. Εκείνη πιο φίλη απ’ ότι εκείνος. Και μια μέρα, μεγάλοι πια, τους προέκυψε. Και κοιμήθηκαν μαζί. Κι έκαναν παιδάκι. Και αποφάσισαν να το μεγαλώσουν μαζί. Ο μπαμπάς επέμενε να παντρευτούν. Για το εγγόνι του. Τότε φαινόταν λογικό. Τώρα σιγά- σιγά μπουχτίζει. Θα ήταν άνετοι και οι δύο μέσα σε αυτό. Εκείνος τώρα, γιατί πνίγεται; Θέλει να την κάνει. Να πιει με φίλους και να μην τον νοιάζει τι ώρα θα γυρίσει. Και μετά να φύγει, χωρίς να τον κρατάει κάτι πίσω. Άνεση? Μόνο στα σήριαλ υπάρχει. Άκουσε την πόρτα να κλείνει. Είχε επιστρέψει. Του έδωσε τις ασπιρίνες κι ένα φιλί. Του χάιδεψε τα μαλλιά και τον ρώτησε αν πονάει. Ήπιε την ασπιρίνη. Έβαλε τα παπούτσια του και πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Κοντοστάθηκε στην πόρτα και της είπε «Πάω για τσιγάρα».

ΚΟΣΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Πρόκειται για τον ίδιο δημοσιογράφο, ο οποίος σε προηγούμενα δημοσιεύματά του κατηγορούσε τους παραγωγούς του ΚΟΣΜΟΣ 93,6 για το ίδιο ζήτημα σαν ανθρώπους που νοιάζονται μόνο για τη τσέπη τους και τη μονιμότητα στην ΕΡΤ και τώρα προσπαθεί(?) να συμμαζέψει τη λάσπη του. Να πώς μερικοί δημοσιογραφίσκοι της πλάκας εννοούν πως πρέπει να λειτουργούν το επάγγελμά τους ως άλλα φερέφωνα των εκάστοτε πληροφοριοδότων τους οι οποίοι ως δια μαγείας επανεντάχθησαν στο πρόγραμμα του σταθμού αφού δεν έκαναν μέτρα και χαίρουν της εκτίμησης των προισταμένων των πληροφοριοδοτών τους.
Αλαβάνος κατά Σανιδά

Πλήρως ταυτισμένο με τις θέσεις και τις επιδιώξεις της κυβέρνησης στο θέμα των συμβασιούχων, βρίσκει τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ο Αλέκος Αλαβάνος.

«Η εισήγηση του κ. Σανιδά επιδιώκει να βάλει φραγμό στη δικαίωση χιλιάδων συμβασιούχων του Δημοσίου, οι οποίοι έχουν ήδη δικαιωθεί από την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την απόφαση 18/2006», τονίζει ο πρόεδρος του ΣΥΝ και τον παραπέμπει στην πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (αρ. 54/06), το οποίο, σε προδικαστικό ερώτημα ελληνικού δικαστηρίου, αποφάνθηκε ότι η οδηγία 99/70 «εμποδίζει την εφαρμογή κάθε εθνικής νομοθεσίας, η οποία απαγορεύει απολύτως -στον δημόσιο τομέα και μόνο- τη μετατροπή σε σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου μιας σειράς διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου, που στην πραγματικότητα αποσκοπούσαν στην κάλυψη παγίων και διαρκών αναγκών του εργοδότη και πρέπει να θεωρηθούν καταχρηστικές». Παρατηρεί επίσης ότι, αν επιθυμεί ο κ. εισαγγελέας να υπηρετεί μόνο τη Δικαιοσύνη, «οφείλει να μην εμποδίζει τους εργαζομένους να προσφεύγουν στα αρμόδια πολιτικά δικαστήρια και, αν έχει αντίθετη νομική άποψη, ας εισηγηθεί την έκδοση προδικαστικού ερωτήματος, προκειμένου να αποφανθεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο».
Το Τρίτο Πρόγραμμα σε αποσύνθεση

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Το Τρίτο Πρόγραμμα (στους 90,9 και τους 95,6 των FM) αποτελούσε -και αποτελεί ακόμα- μια όαση στα ερτζιανά. Το θέμα είναι αν θα αποτελεί και στο μέλλον. Γιατί, όπως φαίνεται, κατά το τελευταίο διάστημα παραπαίει. Κάτι το (όπως έχει επικρατήσει να λέγεται) Προεδρικό Διάταγμα Παυλόπουλου, κάτι η αδράνεια των ιθυνόντων του, το Τρίτο έφτασε σε τέτοιο σημείο που, αν δεν δημιουργεί εκνευρισμό στους ακροατές του, σίγουρα προκαλεί αδιαφορία. Γιατί, όσο φανατικός κι αν είσαι, πόσες φορές μπορείς ν' ακούσεις την ίδια εκπομπή σε επανάληψη; Ούτε καν έξι-επτά...

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Οχι βέβαια από τότε που ο Μάνος Χατζιδάκις έφτιαξε ένα από τα πιο ζωντανά ραδιόφωνα που έχουμε ακούσει ποτέ στην Ελλάδα. Αλλά αργότερα, από τότε που ουκ ολίγοι άρχισαν να στελεχώνουν την ελληνική ραδιοφωνία, δίχως να θεωρούνται άμεσα εργαζόμενοι στην ΕΡΤ- και χωρίς να είναι μόνιμοι. Εκ πρώτης όψεως, αυτό μοιάζει -και ίσως να είναι- λογικό. Πώς είναι δυνατόν να γίνεται μόνιμος ένας παραγωγός σε ραδιοφωνικό σταθμό, ακόμα κι αν αυτός είναι κρατικός; Τι σημαίνει αυτό, δηλαδή; Οτι θα σταματήσει να κάνει εκπομπές όταν συμπληρώσει τα συντάξιμα χρόνια; Εχει τις ιδιαιτερότητές του ως μέσον το ραδιόφωνο. Δεν αποτελεί μία ακόμη κρατική υπηρεσία, όπως είναι (ήταν, δηλαδή) ο ΟΤΕ.Το διαβόητο Προεδρικό Διάταγμα Παυλόπουλου διασφάλιζε τη μη δυνατότητα μονιμοποίησης των εργαζομένων στην ΕΡΤ. Πώς; Διά της πλαγίας οδού. Προέβλεπε την ανά 18μηνο υποχρεωτική παύση τριών μηνών των παραγωγών, ώστε να αποφεύγεται το, εκ του νόμου, δικαίωμά τους να διεκδικήσουν τη μονιμοποίησή τους. Ενα μέτρο πονηρό στη σύλληψή του, το οποίο δημιούργησε προβλήματα όχι μόνο στους εργαζομένους, που μόλις τελείωνε η σύμβασή τους έμεναν χωρίς δουλειά, αλλά και στους διευθυντές των ραδιοφώνων της ΕΡΤ, οι οποίοι ξαφνικά βρίσκονταν με μεγάλα κενά στο πρόγραμμα. Και όχι μόνο στο Τρίτο, αλλά και στο «Δεύτερο 103,7», στο «Kosmos 93,6» και αλλού. Πώς να φτιάξεις ανταγωνιστικό πρόγραμμα, όταν δεν μπορείς να δουλέψεις με τους ανθρώπους που επιλέγεις; Αδιέξοδο εν όψει.Η κατάσταση ήταν ακόμα πιο απελπιστική στο Τρίτο. Ολο το καλοκαίρι δεν ακούγαμε τίποτε περισσότερο από επαναλήψεις παλαιότερων εκπομπών. Ημασταν στα τέλη Αυγούστου, λόγου χάριν, και οι πρωινοί παραγωγοί έλεγαν για «το καλοκαίρι που είναι μπροστά μας». Ποιος εχέφρων άνθρωπος θα παρέμενε συντονισμένος στη συχνότητα; Ούτε καν ο ίδιος ο διευθυντής του Τρίτου, Δημήτρης Παπαδημητρίου. Ακόμα και ο Σκαλκώτας, έργα του οποίου μεταδίδονταν εκείνη τη στιγμή, ακόμα κι αυτός θα μετακινούσε τη βελόνα του ραδιοφώνου του.Κι ας πάσχιζαν κάποιοι (πρώην;) παραγωγοί του σταθμού να βελτιώσουν την κατάσταση. Χωρίς φυσικά να πληρώνονται. Ηχογραφούσαν καινούργιες εκπομπές, άλλαζαν κάποιες άλλες, ώστε να μην είναι τόσο... εξόφθαλμα ετεροχρονισμένες κοκ. Τουλάχιστον στους υπόλοιπους σταθμούς τής δημόσιας ραδιοφωνίας υπήρχαν άνθρωποι που το πάλευαν εκ των έσω. Στο Τρίτο η κατάσταση ήταν (είναι) ακόμα χειρότερη, γιατί δεν υπήρχαν ούτε καν αυτοί για να διασώσουν το σκάφος, που πήγαινε (πηγαίνει) στα... τυφλά. Και χωρίς αυτόματο πιλότο...Μεσούντος του θέρους δε, ορισμένοι από τους (προσωρινά; Ποιος ξέρει;) απολυμένους στράφηκαν δικαστικά εναντίον της ΕΡΤ, διεκδικώντας μονιμοποίηση. Προχώρησαν λοιπόν σε ασφαλιστικά μέτρα για να συνεχίσουν τις εκπομπές τους και κέρδισαν προσωρινή διαταγή γι' αυτό. Αλλο μπέρδεμα κι ετούτο. Και τι θα πράξουν οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ; Θα πάρουν πάλι πίσω όσους προσέφυγαν εναντίον της εταιρείας; Φαύλος κύκλος.Ενα είναι σίγουρο, πάντως, ότι επιτυγχάνεται με αυτήν την κατάσταση: η σταδιακή απαξίωση των δημόσιων ραδιοφώνων, σε μια εποχή στην οποία όχι μόνο γίνονται όλο και καλύτερα, αλλά αποσπούν όλο και μεγαλύτερο μέρος της διαφημιστικής πίτας. Οσον αφορά το Τρίτο Πρόγραμμα, αποσυντίθεται σιγά-σιγά το μοναδικό ραδιόφωνο της μπάντας των FM, που ξεφεύγει από την εμπορική λογική, αποτελώντας καταφύγιο ποιότητας για ακροατές οι οποίοι θέλουν να ακούσουν πραγματικά καλή μουσική. Και όχι μόνο κλασική, αλλά όλων των ειδών.Εκτός κι αν, σε τελική ανάλυση, τα οικονομικά μεγέθη είναι τόσο μεγάλα, που η ΕΡΤ αδυνατεί να αντεπεξέλθει. Δεν λέμε να μην ασχολείται με τις κάθε Eurovision ή να μην πληρώνει υπέρογκα ποσά για τις αποκλειστικές μεταδόσεις ποδοσφαιρικών ομάδων. Εμπορικές κινήσεις είναι αυτές, που ίσως αποφέρουν και κέρδη. Ας στρέψει όμως και λίγο την προσοχή της στο Τρίτο ή στα υπόλοιπα ραδιοφωνικά προγράμματά της. Κι από εκεί οφέλη θα έχει. Κι ας μην είναι οικονομικά.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/10/2006

ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΜΑΝΑ

Πάντα ξιπάζομαι για τους αγαπημένους μου(είναι-δειγματοληπτικά-ό,τι τελειότερο στο μη πεπερασμένο σύμπαν).
Αλλά σήμερα,η frosoula με έκανε ΩΠΟΣΟΧΑΡΟΥΜΕΝΗ.
Κυρίως,επειδή επέλεξε να μην ευχαριστήσει-τουςγονείςσυνεργάτεςπαραγωγότης.
Frosoula:)))))))))))))))))))))))
alwz up'n'highAIR,μωρό μας.

10 Οκτωβρίου 2006

Ο ΜΠΙΛΙ, ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΛΑΙΜΑΡΓΟ ΜΩΡΟ

Από τη μέρα που γεννήθηκε, ο Μπίλι Μπουζόνι έτρωγε όσο είκοσι μωρά, μπορεί και παραπάνω. Έτρωγε πατάτες, χυλό, δαμάσκηνα, ψωμί, φασόλια, σούπα, μακαρόνια και παγωτό- κι αυτό ήταν μόνο το πρωινό του.
Ο Μπίλι έτρωγε εφτά φορές την μέρα- και τσιμπούσε και κάτι στα ενδιάμεσα. Όλοι λέγανε ότι ο Μπίλι είναι το πιο λαίμαργο μωρό που είχαν δει. Οι κακόμοιροι οι γονείς του δεν ήξεραν τι να κάνουν. Μόλις ο Μπίλι έμαθε να πιάνει, δεν τολμούσαν να τον πάρουν μαζί τους όταν πήγαιναν για ψώνια.
Μόλις ο Μπίλι άρχισε να μπουσουλάει, έβαλαν ένα λουκέτο στο ψυγείο. Και από τότε που έμαθε να περπατάει, έβαλαν τα τρόφιμα στο πιο ψηλό ράφι του ντουλαπιού.
Στο τέλος του φαγητού δεν τολμούσαν να πουν «Δεν έχει άλλο». Δεν περνούσαν λίγα λεπτά, κι ο Μπίλι άρχιζε να μασουλάει ένα περιοδικό ή λουλούδια απ΄ το κήπο.
Μια μέρα ο κύριος Μπουζόνι ήρθε από τον κήπο και είπε στην κυρία Μπουζόνι:
«Ξέρεις ότι το κουνελάκι όσο πάει κι αδυνατίζει. Μπορείς να μαντέψεις ποιος τρώει το φαγητό του;»
Στο τέλος άρχισαν να ανησυχούν τόσο, που πήγαν τον Μπίλι στο νοσοκομείο. Όμως την ώρα που μιλούσαν στο γιατρό, ο Μπίλι όρμησε στην κουζίνα του νοσοκομείου. Πολλοί ασθενείς έμειναν νηστικοί εκείνη τη μέρα..
Ο Μπίλι έτρωγε τα πάντα και δεν άφηνε τίποτα και η οικογένειά του κόντευε να μείνει στο δρόμο. Η κυρία Μπουζόνι χάζευε τα άδεια ντουλάπια της κουζίνας. Στα ράφια είχε μείνει μόνο ένα φύλλο μαρούλι. Κι ένα μακαρόνι. Και δεν τους είχε μείνει δεκάρα. Τι θα ‘καναν;
Τότε λοιπόν, πηγαίνοντας στο σούπερ μάρκετ, είδαν μια αφίσα:

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ: ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ
ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ 1.500 EURO

Για μια στιγμή οι Μπουζόνι σκέφτηκαν: «Τι ανοησίες!» Ξαφνικά όμως κοίταξαν ο ένας τον άλλον και φώναξαν μαζί:
«Θα φέρουμε το Μπίλι στο διαγωνισμό!»
Αμέσως την άλλη μέρα ξεκίνησαν την προπόνηση του Μπίλι. Δύσκολη δουλειά για τη μαμά και τον μπαμπά, αλλά για τον Μπίλι ήταν η καλύτερή του- έτρωγε το ένα γεύμα μετά το άλλο!
Στα ενδιάμεσα τον πήγαν μακρινούς περιπάτους για να του ανοίγει η όρεξη. Και μετά από κάθε γεύμα, όταν ο Μπίλι έδειχνε πως είχε τελειώσει, αντί να λένε «Γρήγορα! Να κρύψουμε ότι έχει απομείνει για να μην το δει!» τον παρακαλούσαν:
«Έλα, Μπίλι, φάε άλλη μία μπουκίτσα!»
«Παράξενο», αναρωτήθηκε ο Μπίλι. «Γιατί έχουμε πάλι τηγανίτες για βραδινό;»
έφτασε η μέρα του διαγωνισμού. Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Ο κακομοίρης ο Μπίλι δεν είχε φάει τίποτα όλη μέρα. Ο κύριος και η κυρία Μπουζόνι τον έβαλαν να καθίσει στο τραπέζι. Κι επιτέλους άκουσαν το διαιτητή να λέει:
«Εμπρός, λοιπόν. Δεν ξεκουραζόμαστε. Δεν κλέβετε. Πρέπει να τρώτε συνέχεια. Έτοιμοι? Εμπρός?. Αρχίστε να τρώτε!»
Η παραφουσκωμένη Σίνθια ξεκίνησε καλά χώνοντας στο στόμα της τέσσερις τηγανίτες κάθε φορά.. Και ο τεράστιος Μπομπ τις κατέβαζε με μπίρα.. Ο κόσμος ζητωκραύγαζε. Οι μάγειροι έφερναν συνέχεια και άλλες τηγανίτες?
Μα τι έγινε; Ο τεράστιος Μπομπ άρχισε να τρώει πιο αργά. Και τη Σίνθια άρχισε να την παίρνει ο ύπνος!
«Ελάτε τώρα!» φώναζε ο κόσμος. «Μη σταματάτε! Πρέπει να νικήσετε. Έχουμε βάλει στοιχήματα!»
Όμως ο τεράστιος Μπομπ δεν έδειχνε καλά.
«Οχ η κοιλιά μου», μούγκριζε. «Νοιώθω άρρωστος. Δεν μπορώ να φάω άλλο- αλλά αυτό το μωρό μπορεί!»
Ο κύριος Μπουζόνι χαμογελούσε στη γυναίκα του και ψιθύριζε:
«Συνέχισε να μασουλάς, Μπιλ».
Ο κόσμος μέτραγε τις τηγανίτες που εξαφανίζονταν η μία μετά την άλλη.
«Εκατόν δύο; Δεν είναι δυνατόν! Διακόσιες τέσσερις; Και θέλει και άλλες!»
Ο διαιτητής σηκώθηκε.
«Μπορεί να είναι μωρό ακόμα και στα πρώτα του βήματα», είπε, «αλλά ο Μπίλι Μπουζόνι είναι ο νικητής!»
Ο κύριος και η κυρία Μπουζόνι αγκάλιασαν σφιχτά το Μπίλι- και πολύ προσεκτικά. Ο διαιτητής τους έδωσε μια επιταγή για χίλια πεντακόσια ευρώ. Ρώτησε τους Μπουζόνι τι θα κάνουν με τα λεφτά. Θα πήγαιναν διακοπές; Θα αγόραζαν καινούργιο αυτοκίνητο;
Ο κύριος Μπουζόνι απάντησε:
«Μπορεί να αγοράσουμε ένα δυο πραγματάκια, αλλά με τα περισσότερα λεφτά του βραβείου θα αγοράσουμε φαγητό για το μωρό!»
Το ίδιο βράδυ, οι Μπουζόνι πήγαν στο καλύτερο εστιατόριο της πόλης για να το γιορτάσουν. Παραγγείλανε το πιο ακριβό γεύμα που υπήρχε- φρέσκο αστακό, ροστ μπιφ, παγωτό βατόμουρο, τούρτα και τυρί.
Και ο Μπίλι ο κακομοίρης δεν μπορούσε να βάλει μπουκιά στο στόμα του..

09 Οκτωβρίου 2006

Κάνω πάπια, κάνεις πάπια;

Το πιο ανασφαλές άτομο, που όμως είναι μια χαρά χαρούμενο μέσα στο δικό του κόσμο. Σε έναν κόσμο που έπλασε όταν ήταν μικρή κι ακόμη εκεί μέσα μένει. Από τη στιγμή που έζησε το παραμύθι, τα έχει φορτώσει όλα σε άλλους. Μιλάει διαφορετικά, συμπεριφέρεται διαφορετικά, έχει αποκτήσει μια περίεργη άνεση που την κάνει να μοιάζει σαν ψάρι σε κοτέτσι. Παρά τα χρώματα στο κορμάκι, όλοι για κότα την περνάνε. Προσπαθεί να πείσει τους φίλους της ότι τώρα πια είναι μια από αυτούς, αφού όπου να’ ναι θα μείνει και έγκυος γιατί τόσο πήδημα στη ζωή μας όλη, δεν το βρήκαμε. Και εκείνος άρχισε να την πηδάει αφού μπήκε το στεφάνι. Πριν από αυτό, σε συζητήσεις τέτοιου είδους ομολογούσε ότι αυτά είναι πολύ προσωπικά δεδομένα. Τώρα ξαφνικά όχι μόνο απαριθμεί τα πηδήματα, αλλά τα στολίζει και με τόνους νεραϊδόσκονη. Έγινε ο καλός της, ο άνθρωπός της. Ο καλός μας , μας πηδάει και καλά και γερά και πολύ, που έλεγε μια γνωστή! Και καλά κάνουν τα παιδιά, αλλά? Επειδή εγώ με αυτόν τον άνθρωπο δουλεύω, και πολλές φορές το πόσο θα μείνω στο γραφείο εξαρτάται από την εργατικότητα και τη συνέπειά της, με πιάνει κάτι να πω? Ερώτηση: Ζητάς από έναν συνάδελφο να κάνει ένα τηλέφωνο για κάτι που αφορά σε πελάτη σας. Τι κάνεις? Το τηλέφωνο ή την πάπια? Εκείνη, λοιπόν, κάνει την πάπια με μια απίστευτη αναισθησία. Και μετά μιλάει με τη μαμά της, πολύ επιτυχημένη στα νιάτα της αφού ήταν γυναίκα καριέρας- δημόσιος υπάλληλος- και μετά την παίρνει ο μπαμπάς της, πολύ επιτυχημένος μάνατζερ- λογιστής-, ρίχνει κι ένα τηλέφωνο στον καλό της, πολύ επιτυχημένος πνιγμένος στις ευθύνες της οικονομικής διεύθυνσης- λογιστής- και μετά τη φίλη της ? «φορετή» φίλη αφού είναι γκόμενα και νυν σύζυγος του κολλητού του καλού της- από το φιλικό τους ζευγάρι για να της πει για την πεθερά της- πολύ λαϊκή για τα γούστα της- και μετά τον φίλο του καλού της- καλό παιδί αλλά πρέπει να νοικοκυρευτεί κι αυτός γιατί μεγαλώνουμε- να του πει ότι θα μαγειρέψει μοσχαράκι το Σάββατο το βράδυ να περάσει να φάνε- θα είναι και τα «παιδιά» -πολύ πετυχημένα- εκεί που σημαίνει τα φιλικά τους ζευγάρια- και μετά την πεθερά της ? τη λαϊκή- για να της την «πει» που μίλησε στον καλό της αλλά όχι σε εκείνη και μετά τις εξαδέλφες της ? «τρελοκόριτσα»- που έχουν «γκομενέους», όπως τους αποκαλεί και οι εξαδέλφες είναι τόσο κακάσχημες που μου θυμίζουν τις κακιές αδελφές αυτηνής που είχε στάχτες στα μπούτια (λέω εγώ), ωστόσο λες και το κάνουν επίτηδες, ο τρόπος που χτενίζονται, ο τρόπος που ντύνονται και ο τρόπος που μιλάνε τις κάνει ακόμη πιο άσχημες, αλλά είναι οι «μικρές», σε αντίθεση με εκείνη που τώρα πια νοικοκυρεύτηκε και μπορεί να τις συμβουλεύει κιόλας, χωρίς να έχω καταλάβει αν εννοεί ότι οι συμβουλές αφορούν στην αναζήτηση κελεπουριού ομοίου με το δικό της, όλο και περνάνε από το σπίτι γιατί πρέπει να τις προσέχει κιόλας, μεγαλύτερη ούσα, αφού η θεία- αδελφή της μαμάς της μεγάλη στρίγγλα που από μικρή ζήλευε τρελά τη μαμά της επειδή ήταν η πιο έξυπνη, πιο όμορφη, πιο συνεπής, γενικά «πιο»- ανησυχεί για τα κορίτσια της.
Ουφ!Για γέλια είμαστε!

08 Οκτωβρίου 2006

Εσύ κι ο άλλος το Σαββάτο

Σιωπή. Αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να ζεις σε ένα σπίτι μόνος σου. Ανοίγεις τα μάτια σου όταν ξυπνάς και βλέπεις το ταβάνι. Ανέκφραστο και σοβαρό, σε καλοσωρίζει και πάλι στην πραγματικότητα χωρίς όμως να βγάλει άχνα. Σηκώνεσαι, πλένεσαι, πίνεις καφέ, ντύνεσαι και δεν ακούς τίποτα. Κι ύστερα συνειδητοποιείς ότι έχεις ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο στη διαθεσή σου. Είναι τόση η χαρά που δεν την αντέχεις και ξαναπέπφτεις στο κρεββάτι. Κοιτάς το ταβάνι και σε κοιτάει κι αυτό, πάντα σιωπηλό. Εσύ του μιλάς, του αναλύεις πράγματα, βρίζεις, κάνεις γκριμάτσες κι αυτό σ' ακούει χωρίς να αθρώσει λέξη. Βαρέθηκες; Δεν πειράζει. Ώρα να αυτοσχεδιάσεις. Σκέφτεσαι τι θέλεις να κάνεις, τοποθετείς τους πρωταγωνιστές στις θέσεις τους, κάθεσαι κι εσύ στη θέση σου και η παράσταση αρχίζει. Υπέροχη παράσταση. Εσύ είσαι ο συγγραφέας, ο σκηνοθέτης, ο βασικός πρωταγωνιστής. Κι αν δεν πάει καλά χέστηκες. Το ξανακάνεις από την αρχή. Σηκώνεσαι από την πολυθρόνα που καθέσουν, σκοτώνεις τη συμπρωταγωνίστρια που τόλμησε να σου κάνει ένα μορφασμό, βάζεις το συμπρωταγωνιστή σου να ακουμπήσει στον τοίχο κοιτώντας τον καναπέ, κάθεσαι εσύ στον καναπέ, ανάβεις τσιγάρο κι η παράσταση ξαναρχίζει από την αρχή. Μεγάλο πράγμα η σιωπή.

Πωπώ, με κείνα και με τούτα η ώρα πέρασε. Είπαμε, είναι Σάββατο απόψε. Τι δεν θα βγεις; Α, όλα κι όλα, ωραία η σιωπή, αλλά δεν θα γίνεις κι αντικοινωνικός κιόλας. Το Σάββατο οι άνθρωποι βγαίνουν για να διασκεδάσουν. Δεν το άκουσες, το είπε κι η κοπελίτσα στο ραδιόφωνο. Εμπρός, ντύσου να φύγουμε. Άντε, ακόμα να ετοιμαστείς, δεν θα σε περιμένω για πάντα.

Ώρες ώρες θες να τον σκοτώσεις. Το καταλαβαίνω καλέ μου, αλλά τι να κάνεις; Είσαι καταδικασμένος να ζεις μαζί του για πάντα. Τυχερός όμως είσαι απόψε. Μόλις έπιασε μπόρα και η Αθήνα θα είναι άδεια. Τι καλύτερο θα μπορούσε να σου συμβεί.
Ευτυχώς, η στάση είναι κάτω από το σπίτι σου.

Βγαίνοντας από την πόρτα, να σου δυο γκόμενες με γόβα στιλέτο και κακόγουστα μαύρα φορέματα. Έχουν κουρνιάσει στην είσοδο της πολυκατοικίας για να μη βραχούν και χαχανίζουν ακατάπαυστα. Θες να τις κλωτσήσεις και να τους αδειάσεις τη σακούλα με τα σκουπίδια που 'χει μέσα και τα γιουβαρλάκια που είχε φέρει η μάμα το προηγούμενο Σάββατο. Δεν το κάνεις όμως γιατί ο άλλος θα σου βγάλει τα μάτια. Α, όλα κι όλα, θα σου πει, όταν είμαστε σπίτι κάνε ότι θες, αλλά έξω θα μαστε κύριοι. Δε θα με κάνεις εσύ ρεζίλι.

Ευτυχώς, ήρθε γρήγορα το λεωφορείο. 'Εχεις εισητήριο; Που λες να πάμε; Εγώ προτείνω Κολωνάκι. Τι λες κι εσύ; Καλέ σου μιλάω. Τι παράξενος που 'χεις γίνει πια. Μια βόλτα είπαμε να πάμε και θα μου το βγάλεις ξινό. Να, σήκω, φτάσαμε στο Σύνταγμα. Α, τι ωραία, κόπασε κι η βροχή.

Ο άλλος ετοιμάζεται να περάσει απέναντι για ν' ανέβει προς Κολωνάκι, αλλά εσύ δεν θα του κάνεις τη χάρη. Αφού η Όαση είχε κλείσει, στρίβεις κι αρχίζεις να καταβαίνεις τη Μητροπόλεως. Ο κακομοίρης τρέχει να σε προλάβει. Θαυμάσια, το καφέ στη γωνία με την Ευαγγελιστρίας είναι σχεδόν άδειο. Πιάνεις μια καλή θέση, παραγγέλνεις και αρχίζεις το αγαπημένο σου σπορ: χαζεύεις το δρόμο και τους περαστικούς. Ο άλλος σου κρατάει μούτρα. Θύμωσε που τον έφερες εδώ και δεν σου μιλάει. Τυχεράκια, σιωπή. Η βροχή έχει ξαναδυναμώσει. Κοιτάς το δρόμο και χάνεσαι. Ο άλλος ψιλοβαριέται, ξεφυλλίζει την εφημερίδα, κουνάει το πόδι του, καπνίζει. Που και που, κοιτάει και κείνος το δρόμο, βλέπει τις λιγοστές παρέες και τα αμάξια που κατεβαίνουν προς του Ψυρρή, αναστενάζει και σκέφτεται πως θα ήθελε και κείνος να είναι ντυμμένος όμορφα, χτενισμένος και παρφουμαρισμένος, αξιοπρόσεκτος, πετυχημένος και έτοιμος για ξέφρενα σαββατόβραδα. Ώρες ώρες σου θυμίζει τους "απέναντι" που έλεγε κι η Frosoula, κι αυτό σε εξοργίζει και σε κάνει να τον σιχαίνεσαι. Τελοσπάντων, βαρέθηκες κι είπες να σηκωθείς.

Που θα πάμε, σε ρωτάει όλο περιέργεια. Προχώρα και βλέπουμε, του απαντάς κοφτά. Σκύβει το κεφάλι και σ' ακολουθεί. Δεν είναι η μέρα του σήμερα. Κατά βάθος έχει αρχίσει και κείνος να αρέσκεται στο ρόλο της ατυχήσασας συμβίας που η μοίρα της έμελλε να δεθεί για πάντα μ' έναν χαμένο. Βέβαια, και συ ακόμα τον αγαπάς κατά βάθος. Του αναγνωρίζεις τις προσπάθειες που κάνει. Διαφορετικά, θα χες βρει τον τρόπο να απαλλαγείς απ' αυτόν μια και καλή.

Περνάς γύρω από τη μητρόπολη και χάνεσαι στα στενάκια προς την Πλάκα. Τι όμορφη που είναι αυτή η γωνιά της Αθήνας, ειδικά τη νύχτα κι όταν ψιλοβρέχει. Τα στενά ερημώνουν και είναι λες και βρίσκεσαι στο σκηνικό μιας ταινίας. Μπορείς να σιγοτραγουδάς, να μιλάς με τον άλλο, να γελάς, να κλαις, να φαντάζεσαι ιστορίες και τη ζωή όπως τη θες εσύ. Σήμερα, θα ταν ωραία ν' ανέβαινες στην Ακρόπολη. Θ' άρεσε και στον άλλο. Το σκέφτεσαι, κοιτάς τον ιερό βράχο αλλά νιώθεις εξαντλημένος. Αλήθεια, γιατί κουράζεσαι τόσο εύκολα τον τελευταίο καιρό; Τελικά, το παίρνεις απόφαση, δεν θ' ανέβεις. Τι θα κάνουμε, θα γυρίσουμε σπίτι, σε ρωτά αποκαμωμένος σχεδόν ψιθυριστά. Το σκέφτεσαι λίγο μιας και συ δεν θες να γυρίσεις ακόμη. Θυμάσαι που 'χαμε δει ένα μαγαζάκι στη Βουλής; Θες να πάμε να πιούμε ένα κρασί, τον ρωτάς. Σου γνέφει καταφατικά.

Αρχίζεις να κατεβαίνεις προς τα κάτω, περνάς από την Κυδαθηναίων, χώνεσαι πάλι στα στένα και φτάνεις στη Βουλής. Ανοιχτό είναι. Έξω δεν κάθεται κανείς, είναι όλοι μέσα και παρακολουθούν τον αγώνα. Μα καλά πόσο έχει κρατήσει αυτός ο αγώνας; Στις ενιάμιση δεν άρχιζε; Καλύτερα. Εσένα δεν σε πειράζει, θα 'χεις την ησυχία σου. Το γκαρσόνι σε κοιτάει λίγο σαν εξωγήινο, σου φέρνει το κρασί και θεωρεί καλό να σε ψυχαγωγήσει. Ξαφνικά, αρχίζεις ν' ακούς σε πολύ χαμηλή ένταση την Έλλη να αναρωτιέται "τι της έχεις βρει, τι της έχεις βρει, ώρες την κοιτώ σου λέω μα δε βλέπω κάτι ωραίο". Αχ, καλοσύνη βέβαια του παιδιού, αλλά μάλλον λίγο άστοχη η επιλογή. Πάντως το κρασί είναι πολύ ωραίο κι είναι καλά γιατί ακόμα ψιλοβρέχει. Έρχεται και κάθεται και ένα ζευγάρι τουρίστες. Πλάκα έχουν, πενήντα και κάτι, ήρθαν στην Ελλάδα για τον ήλιο και τους βρήκε η βροχή. Παρατηρείς λίγο τους τουρίστες, λίγο το απέναντι νεοκλασικό, λίγο το δρόμο. Ο άλλος δεν μιλάει. Κοιτάζει σιωπηλός τους τουρίστες και χαμογελά. Ξέρεις τι σκέφτεται. Του αρέσει να βλέπει τέτοια ζευγάρια, ανθρώπους κάποιας ηλικίας που δεν το βάζουν κάτω, κάνουν τα ταξίδια τους, πινούν το ποτό τους, γελάνε κι είναι ερωτευμένοι ακόμα ο ένας με τον άλλο. Όλα είναι ωραία μέχρι που εμφανίζεται ένας μαλάκας με το τζιπ του ο οποίος προσπαθεί να παρκάρει στη Βουλής όπου ούτε Smart δε χωράει να περάσει. Morbleu!!! Είχε δεν είχε, στα σπασε τα νεύρα ο κύριος. Καιρός να φεύγεις.

Θα περπατήσουμε, σε ρωτάει. Φυσικά, του λές, και ξεκινάς για το Σύνταγμα. Παίρνεις το Βήμα και μετά η πεπατημένη. Μία από τις αγαπημένες σου βόλτες. Ζάππειο, Αρδηττού, Μετς, Πρώτο Νεκροταφείο, Αγία Φωτεινή. Πότε ψιλοβρέχει και πότε σταματά. Έχει ελάχιστο κόσμο. Κάνεις και κανά δυο στάσεις στο πράσινο, απλά και μόνο για να συνειδητοποιήσεις πως εσύ δεν έχεις καμιά δουλειά εκεί πέρα, και συνεχίζεις να περπατάς χωρίς ομπρέλα μες στο ψιλόβροχο. Τι να την κάνεις την ομπρέλα αφού δεν έχεις πουθενά να πας. Εσύ εξάλλου την αγαπάς τη βροχή. Όταν πια φτάνεις στη Συγγρού, αποφασίζεις να πάρεις ένα ταξί και να γυρίσεις πίσω. Έχει παει σχεδόν τέσσερις πια. Ο άλλος σε ακολουθεί στωικά. Είπαμε δεν ήταν η βραδιά του απόψε. Μιλάει εκείνος βέβαια με το λαλίστατο ταξιτζή αφού εσύ δεν έχεις καμία διάθεση. Στην αρχή, μέχρι που ξέχασες να του πεις που πας.

Στο σπίτι, πέφτεις στο κρεβάτι χαρούμενος αφού τελικά σου άρεσε η βόλτα σου η αποψινή. Κοιτάς το ταβάνι και σκέφτεσαι ότι αύριο πρέπει να ανέβεις επάνω. Κυριακάτικο γεύμα με την οικογένεια. Δεν έχεις καμία όρεξη αλλά πρέπει να πας. Ευτυχώς, θα αναλάβει δράση ο άλλος. Θα μιλά, θα ρωτάει, θα σχολιάζει και θα είναι ένας πρόσχαρος γιος ώστε κανείς να μην καταλάβει ότι εσύ θα προτιμούσες να είσαι παρέα με το αγαπημένο σου ταβάνι. 'Υστερα σκέφτεσαι ότι μετά ξανάρχεται η Δευτέρα. Θα πρέπει και πάλι να συρθείς στη δουλειά, να βλέπεις φάτσες που σιχαίνεσαι, να κάνεις κάτι που δεν σου λέει τίποτα πια. Κι όλο το βάρος πέφτει στις πλάτες του άλλου που θα πρέπει να 'ναι επαγγελματίας, να προσπαθεί να δουλέψει ενώ εσύ έχεις παραιτηθεί από καιρό πια. Κοιτάς το ταβάνι που σε συντροφεύει τις νύχτες πιστά έντρομος κι απελπισμένος, και κείνο σου χαμογελά και σου λέει σιωπηλά: Κοιμήσου. Δεν ωφελεί να σκοτίζεσαι πια. Εγώ θα 'μαι πάντα εδώ για να σου μιλώ σιωπηλά.

07 Οκτωβρίου 2006

ΑΝΤΙΟ & ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΑ ΜΟΥΡΑ

Δε μπορώ να γράψω το τελευταίο καιρό.Ούτε να διαβάσω μπορώ.
Ούτε καν.
Ίσως είναι που ζώ πολύ μέσα στο κεφάλι μου,σκέφτομαι πολύ-πολλά-συνέχεια, & δεν υπάρχει χώρος για σκέψεις άλλων.
Ίσως πάλι,έχω κάψει εγκέφαλο & ό,τι απέμεινε δεν επαρκεί για την επεξεργασία των συρρεόντων δεδομένων.
Ίσως απλά βαριέμαι.
Πάντως δε μπορώ να διαβάσω.Ούτε να γράψω.Τόπαμε.
Ούτε καν.
Αποχή.Απόχη.Απόξω.
Και κοιτάζω.Απόξω-μέσα.
Στο σπίτι του νεραϊδονονού μου,κοιμάμαι στο καναπέ.Αν πάω στη κρεβατοκάμαρα,θα επικυρώσω την απουσία μου.Νομίζω.
Αλλά δεν απουσιάζω.
Απλά απέχω.
Συμβαίνουν πολλά.Σ’εμένα,στους αγαπημένους μου.
Καλά.Κακά.Αλλαγές.
Αλλαγές ουσίας & από τις άλλες.
-Σήμερα θα αλλάξουμε σώβρακα
-HORAAAAYYYYYY
-Εσύμαυτόν-εσύμαυτόν-εσύμαυτόν
Τέτοιες αλλαγές.
Και ασχήμιες.
Είναι καιρός που έκανα το πηδηματάκι στο πλάι & έφυγα απ΄τα ρεύματα.
Και κοιτάζω τα δρώμενα από άλλη γωνία.Τη νοτιοανατολική που έχει εφτά κιλά φενγκ-σούι,με το συμπάθειο.
Έπρεπε μάλλον.Ή αν δεν έπρεπε,ήθελα-& αυτό μου αρκεί σαν επιχείρημα.
Αν δε σε καλύπτει,πάρε πάπλωμα.Εγώ είμαι πετσετάκι.
Πίσω από το σκρίνιο,λοιπόν.Αν κρύβεσαι & κοιτάς πίσω από το σκρίνιο,τα χρώματα αλλάζουν & οι σκιές γίνονται ενεργά μέλη στο μονόπρακτο.
Θέατρο σκιών εναπράμα?Αυτό.
Κοίταζα-κοίταζα,κατέληξα ότι δε μου αρέσω.Πάλι.Καταλήγω συχνά σε αυτό.
Εντάξει,δε με πειράζει,απλά βαριέμαι να με αναστηλώνω,διαρκώς & αενάως.
Τί άλλο?Α-ναί.Δε μου αρέσουν & πολλοί άλλοι,οπότε δεν αισθάνομαι τόσο μόνη πλέον.
(ε?)
Επίσης,κατέληξα στο δυσάρεστο συμπέρασμα,ότι δε καταλαβαίνω.
ΔΕ καταλαβαίνω.
Και ΔΕ ΘΕΛΩ να καταλάβω.
(πώς?)
Ας πούμε:
ΔΕ καταλαβαίνω πώς λειτουργεί ο καταλύτης.Να με σταυρώσεις,όμως,δε θα το καταλάβω.Για κούνα το κεφάλι σου-ναιμάλιστα-ακούς ένα κουδούνισμα?-ναιμάλιστα.Κάπως έτσι.
Αλλά τη μεταβλητή φιλία,ΔΕ ΘΕΛΩ να τη καταλάβω.Αν είσαι φίλος μου,είσαι φίλος μου.Τέλος.Τη τίναξα & έπλυνα & τα χέρια μου(προς γνώση & συμμόρφωση αυτό).
U knοw?Filos?
Αυτό το πράμα που είναι μέρος σου?Όχι όπως λέμε παωστομέρος.
ΌΟΟΟΟΟΟχι.Μέρος,όπως κομμάτι σου.
Ωραίο πράμα ο φίλος.Σε βγάζει για ούζα,σου πατάει ένα ξέχεσμα για το πόσο μαλάκας είσαι,γίνεσαι αλλακουρέλιλεμε,& αύριο είσαι καλύτερος άνθρωπος.
Είσαι.Όντως.
Φίλος,όπως υποχρεώσεις.
Όχι,χρονιαπολλαΣούλαμου-χαθήκαμεβρεψυχη-ναβρεθουμεναταπούμε & στα δύσκολα fffsssssst.
Τστστς.Λυπάμαι-χάσατε.Ντομπουλοντώρα,& μη ξεχάσετε την αναμνηστική σας φοντανιέρα.
Φίλος όπως προτεραιότητα. Δεν υπάρχει αντικειμενική θεώρηση στη φιλία.Μάλλον τη συγχέεις με το κρίκετ.
Λυπάμαι,που στο λέω εγώ,αλλά ο φίλος κερδίζει πάντα.Και όταν έχει άδικο.
Συνήθως το ξέρει,& αν δε το ξέρει,θα του το πείς,αλλά δεν υπάρχει δίλλημα-ποιούτομεροςναπάρω?-τύπου. Μάλλον συγχέεις τη φιλία με τις κυνοδρομίες.

Πίσω από το σκρίνιο,θυμήθηκα,ότι κέρδισα & έχασα,αλλά ΔΕΝ κατάλαβα γιατί.
Θυμήθηκα αυτούς που κέρδισα,αλλά έχασα,χωρίς να τους κοιτάζω.
Γιατί το αγαμήσου έχει ισχύ-αλλά όχι διάρκεια-όταν στο λένε 3D.
Και θύμωσα.Και στεναχωρήθηκα.

Σταθερά,πίσω απ'το σκρίνιο,κατέληξα,ότι η θλίψη είναι Αρμένης & έχει αναδρομική ισχύ.Έρχεται,σου κατσικώνεται,& όταν φύγει έχει ποτίσει τους τοίχοι.

Πίσω από το σκρίνο,δεν υπάρχει πολύς χώρος.Αλλά είναι φιλόξενα & κερνάμε ρακή Τήνου.
Dress code:επώνυμο

ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΑ

epanerxomai me neotera!Τη Δευτερα 9 Οκτωβρίου 2006 στο πρόγραμμα του Κοσμος 93,6 επανέρχονται οι συνεργάτες του σταθμού Εύα Χρόνη και Ματούλα Κουστένη. όμως παρά τις διαβεβαιώσεις του συντονιστή(χα!) του σταθμού κ. Γιώργου Μουχταρίδη οι ΠΈΤΡΟΣ ΑΔΑΜ, ΛΟΥΚΙΑ ΣΟΥΠΟΥΛΗ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΙΚΡΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ ΤΣΑΛΑ με ευθύνη, όπως ο ίδιος τους διαμύνησε, δική του και αν και έχουν από τις 6 Σεπτεμβριου κερδίσει τα προσωρινά δικαστικά μέτρα (όπως έχει το ίδιο συμβεί και με παραγωγούς του Τρίτου Προγράμματος) δεν επανέρχονται στο πρόγραμμα. Δηλ. αν και πληρώνονται κανονικά τελούν υπό υποχρεωτική αργομισθία, χωρίς τη θέλησή τους και χωρίς να είναι επ' ουδενί αυτός ο σκοπός τους. Τα συμπεράσματα στον κάθε σκεπτόμενο και φορολογούμενο πολίτη αυτής της χώρας!από τον ΚΟΣΜΟ 93,6

06 Οκτωβρίου 2006

ΗΤΑΝ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ





στο Λονδίνο, και πήγαμε με τον PR να δούμε τη (Μαντο)Νίτσα. Κάπως έτσι βλέπαμε καθότι είμαστε και ψιλο-άφραγκοι και πιο κοντά δε μας έπαιρνε να βρούμε θέση.
Μεταφέρω μερικές από τις εικόνες γιατί χάρηκα και το μοιράζομαι μαζί σας.
Να!

Ηθικά Διδάγματα

Μεσημέρι και όλα τα μαγαζιά κλειστά. Η νοικοκυρά ψάχνει να βρει χόρτα για να φτιάξει χορτόπιτα. Πάει στο μανάβικο και το βρίσκει κλειστό. Τι να κάνει, τι να κάνει, πάει δίπλα στο συνεργείο.
- Έχετε χόρτα;
- Όχι.
Πάει δίπλα στο ηλεκτρολογείο.
- Έχετε χόρτα;
- Όχι.
Πάει δίπλα στο βιβλιοπωλείο.
- Έχετε χόρτα;
- Όχι.
Πάει δίπλα στη σχολή κουνγκ φου.
- Έχετε χόρτα;
- Βεβαίως! Όσα θέλετε... Oρίστε! Eδώ, δίπλα στην πόρτα.
Οπότε και η νοικοκυρά μαζεύει τα χόρτα και επιστρέφει ευχαριστημένη σπίτι της.
Ηθικό δίδαγμα: Στου κουνγκ φου την πόρτα, όσα θέλεις χόρτα...

Ο Σβαρτζενέγκερ και ο Σταλόνε αποφάσισαν να διαγωνιστούν για να αναδειχτεί ο πιο δυνατός. Πηγαίνουν σε έναν καλόγερο Σαολίν και τον ρωτάνε τι πρέπει να κάνουν. Εκείνος τους λέει να προσπαθήσουν να σηκώσουν στον αέρα μια ιερή, λευκή φοράδα και όποιος το καταφέρει, θα είναι ο νικητής.
Πρώτος προσπαθεί ο Σταλόνε που ζορίζεται, τη σηκώνει, αλλά εκείνη τη στιγμή η φοράδα τον... χέζει!!!
Ποίο το ηθικόν δίδαγμα της ιστορίας;;;
Χέστηκε η φοράδα, Σταλόνε!!!

Ήταν δυο Ουκρανοί, ο ένας μες τη βρώμα κι ο άλλος μόλις είχε κάνει μπάνιο. Εκεί που καθόντουσαν σε μια πλατεία, συναντούν 2 Αυστραλές τουρίστριες, φοβερές!!!
"Πω-πω, λέει ο ένας Ουκρανός, είναι φοβερές γκόμενες αυτές οι Αυστραλές, αλλά πώς να πάω να τους μιλήσω αφού είμαι μες στη λίγδα, θα με πάρουν στο ψιλό."
"Κάλα, λέει ο άλλος, θα πάω εγώ!"
Ποίο είναι το ηθικό δίδαγμα?
Καθαρός Ουκρανός, Αυστραλές δε φοβάται!!!

Είναι ο βασιλιάς Νηρ και πλήττει αφόρητα... Αποφασίζει, για να περάσει την ώρα του, να ακούσει μουσική και γεμίζει όλο το κάστρο με ηχεία... Βάζει στη διαπασών τη μουσική και από την πολλή ένταση πεθαίνει.
Ποίο το ηθικό δίδαγμα;
Παειονήρ!!!!

Ο Κάχι Καχιασβίλι, παραμονή του μεγάλου αγώνα στην Ολυμπιάδα του 2004, βρίσκεται στο Ολυμπιακό χωριό μαζί με τους συναθλητές του και τον προπονητή Χρήστο Ιακώβου στο εστιατόριο. Εκεί βρίσκεται όρθιος με το
δίσκο του και επιλέγει το τι θα φάει. Αφού παίρνει σαλάτα λάχανο, μαύρο ψωμάκι, παραγγέλνει και μια μερίδα μακαρόνια με κιμά. Τη στιγμή εκείνη του λέει ο Ιακώβου:
"Ρε 'συ, πάρε κάτι άλλο γιατί τα μακαρόνια είναι βαριά και αύριο που θα ζυγιστείς για τον αγώνα, δε θα είσαι στα κιλά που πρέπει. Δεν πρέπει να ρισκάρεις τη συμμετοχή σου στην Ολυμπιάδα."
Ποίο είναι το ηθικό δίδαγμα?
Ακάκιε... τα μακαρόνια θα 'ναι ρίσκο.

05 Οκτωβρίου 2006

Ινσάιντ Χάπινες (Τζουλάι 2005)

03 Οκτωβρίου 2006

ΕΛΕΟΣ

Μετά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, η οποία βασιζόμενη στην ελευθερία της έκφρασης, του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, δεν απαγόρευσε την ίδρυσή του, η Ολλανδική Κυβέρνηση αναγνώρισε και επίσημα το νεοϊδρυθέν Κόμμα των Παιδοφίλων (PNVD).
Σε αυτή την περίπτωση η ελευθερία της έκφρασης λειτούργησε εναντίον των δικαιωμάτων των παιδιών.
Βασικοί στόχοι του κόμματος είναι:
Η νομιμοποίηση της σεξουαλικής επαφής μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων από 12 ετών
Η νομιμοποίηση της κατοχής παιδικού πορνογραφικού υλικού για προσωπική χρήση
Επίσης, κάθε νομοθεσία, που απαγορεύει την σεξουαλική επαφή μεταξύ ανθρώπων και ζώων, τους βρίσκει ρητά αντίθετους.
Κάθε συνειδητοποιημένος πολίτης στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο οφείλει να αντιταχθεί στην νομιμοποίηση αυτού του πολιτικού κόμματος.
Η Φινλανδία, έχοντας την Προεδρία της Ε.Ε. πρόκειται να αιτηθεί την καταστολή της δράσης του Κόμματος των Παιδοφίλων στην Ολλανδία. Η αίτηση από την Πρωθυπουργό της Φινλανδίας κα. θα παραδοθεί στον Επίτροπο της Ε.Ε. κ. Franco Frattini, Αρμόδιο για Εσωτερικές Υποθέσεις, στο τέλος του τρέχοντος έτους.
Στα πλαίσια Άτυπης Συνάντησης μεταξύ των Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών της Ε.Ε. η οποία πραγματοποιήθηκε 20-22 Σεπτεμβρίου στην πόλη Tampere, οι Φιλανδοί πολίτες παρέδωσαν τις πρώτες υπογραφές στην Υπουργό Δικαιοσύνης της χώρα τους.
Όσο περισσότεροι σε ολόκληρο τον κόσμο συνυπογράψουμε το αίτημα τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ισχύς του!
Σας καλούμε όλους να συμμετέχετε στην παγκόσμια αυτή διαμαρτυρία
Επισκεφθείτε το sitehttp://www.hamogelo.gr
συμπληρώστε το ονοματεπώνυμο & την ηλεκτρονική σας διεύθυνση
Όλα τα στοιχεία θα αποσταλούν από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» στην αρμόδια Επιτροπή Συλλογής Υπογραφών (Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το http://www.adressit.com/pedonkielto)

02 Οκτωβρίου 2006

COULD NOT HAVE BEEN WORSE

COULD NOT HAVE BEEN WORSE
Παραθέτω το σχολιο που έκανα για την κατάσταση στην Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση και συγκεκριμένα στο Κοσμος 93,6 στο blog του Νίκου Δήμου doncat

πρώτη φορά γράφω εδώ θέλοντας να αναφερθώ "από μέσα" για όσα τραγελαφικά συμβαίνουν στην ΕΡΤ και συγκεκριμένα στο ΚΟΣΜΟΣ 93,6. κατ΄αρχήν δε συμφωνώ με την άποψη ότι πρέπει να κλείσουν όλοι οι στα8μοί της ΕΡΤ και να παραμείνει μόνο το ΤΡΙΤΟ. εμείς, οι απολυμένοι παραγωγοί του ΚΟΣΜΟΣ έχοντας κερδίσει τα προσωρινά ασφαλιστικά μέτρα, δεν μας επιτρέπεται να επανέλ8ουμε κανονικά στις εκπομπές μας, κατόπιν άνω8εν εντολής. στις ερωτήσεις μας για το αν και πότε η απάντηση είναι μία: Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΙ Η ΝΟΜΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ. (το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους συναδέλφους του ΤΡΙΤΟΥ). παρ' όλ' αυτά όλοι οι άλλοι συμβασιούχοι από διάφορα τμήματα της ελληνικής ραδιοφωνίας (τεχνικοί και δημοσιογράφοι της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου) που κέρδισαν μαζί μας με παρόμοιες αποφάσεις τα προσωρινά μέτρα εργάζονται κανονικά. μάλλον 8α φοβούνται μήπως τους κάνουμε ρεζίλι στον αέρα. και μάλλον μας νομίζουν άτομα με χαμηλή νοημοσύνη. κλείνοντας αυτή τη πρώτη επαφή με όλους τους επισκέπτες αυτού του εξαιρετικού blog του κ. Νίκου Δήμου 8α ήθελα να αναφέρω την αιτιολόγηση και τον χαρακτηρισμό που απήυθηνε σε όλους τους μουσικούς παραγωγούς ο δικηγόρος της ΕΡΤ, Ο οποίος ήταν και ο μοναδικός εκπρόσωπός της: '' ΚΑΙ ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΕ ΔΙΚΑΣΤΑ ΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΤΗΣ ΕΡΤ. ΚΑΤΙ ΠΑΙΔΑΡΕΛΙΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΟΥΝ, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΩΡΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΠΕΝΤΕ ΣΙΝΤΑΚΙΑ. ΕΧΕΙ ΚΑ8Ε ΔΙΚΑΙΩΜΑ Η ΕΡΤ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΥΓΕΙΟΥΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΠΕΝΤΕ-ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ΒΑΡΕ8ΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΛΛΟΥΣ."" αυτό φυσικά ισχύει και για τον ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ!!! ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΕΙΔΕΙΝ Κ Ο Σ Μ Ο Σ 93,6
Κυρ Οκτ 01, 11:53:16 μμ

01 Οκτωβρίου 2006

αν έβλεπα έναν υποψήφιο δήμαρχο να βγαίνει σήμερα από το αττικόν...

...θα τον ψήφιζα.
Βγαίνοντας από την αίθουσα μετά την προβολή του ντοκυμαντέρ The Times of Harvey Milk (Η δολοφονία του Χάρβεϊ Μιλκ) δεν μπόρεσα να αποφύγω τη σύγκριση των όσων είχα δει με τις εν εξελίξει προεκλογικές εκστρατείες εκατέρωθεν του Αττικόν, αλλά και γενικότερα σε όλη τη χώρα. Αλλά πού καιρός για σινεμάδες οι υποψήφιοι δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι. Έχουν τόσα λεφτά να χαλάσουν για να τυπώσουν φυλλάδια που κανείς δε θα διαβάσει γιατί κανείς δεν τους πιστεύει και τόσα πανηγύρια να στήσουν μέχρι την ημέρα των εκλογών. Ακόμα και αν, καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους ή για να προωθήσει το "ίματζ" του, ένας υποψήφιος δήμαρχος της Αθήνας (αναφέρομαι σ' αυτούς επειδή τα περίπτερα των υποψηφίων των δύο μεγάλων κομμάτων είναι σε απόσταση 3-4 λεπτών από το Αττικόν όπου έτυχε να προβάλλεται η ταινία) αγόραζε και χάριζε τα μισά εισιτήρια της συγκεκριμένης προβολής σε περαστικούς, θα του έβγαζα το καπέλο. Μήπως να προτείνω στις Νύχτες Πρεμιέρας μια ειδική προβολή μόνο για τους υποψηφίους στις επερχόμενες εκλογές; Μήπως καταλάβουν τι θα πει να νοιάζεσαι για τη γειτονιά και την πόλη σου, για το συνάνθρωπό σου, για το περιβάλλον στο οποίο ζεις, πώς να είσαι ειλικρινής, πώς να μην το βάζεις κάτω, πώς να υπερασπίζεσαι τις ιδέες και τα πιστεύω σου, χωρίς να φοβάσαι την αλήθεια, χωρίς να φοβάσαι να πας κόντρα στο κατεστημένο; Πώς να ευαισθητοποιείς το διπλανό σου, πώς να του δείχνεις ότι νοιάζεσαι και κατανοείς ότι το πρόβλημά του είναι και δικό σου, πώς να τον βγάζεις στο δρόμο για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του;
Μοναδικό το ντοκυμαντέρ, και βραβευμένο με Όσκαρ -χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι από μόνο του- για έναν άνθρωπο που δολοφονήθηκε επειδή πάλευε για την ανθρωπιά και το σεβασμό στο διπλανό του, ανεξάρτητα από χρώμα, θρησκεία, σεξουαλική προτίμηση, έναν άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης και του αγώνα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στο Σαν Φρανσίσκο και σε όλες τις Η.Π.Α., τον πρώτο γκέι δημοτικό σύμβουλο στο Σαν Φρανσίσκο, τον
Χάρβεϊ Μιλκ.
Όλα τα λεφτά ήταν ο τύπος που εμφανίστηκε 2-3 φορές στην ταινία, κάτοικος της περιοχής του Μιλκ, και είπε ότι μέχρι να γνωρίσει τον Μιλκ, πίστευε ότι καλά κάνανε οι μπάτσοι που την πέφτανε στα γκέι μπαρ και έσπαγαν τις αδερφές στο ξύλο. Γιατί οι γκέι δεν ήταν σαν κι αυτόν. Ήταν κάτι άλλο. Και μετά τον γνώρισε. Και τον συμπάθησε. Γιατί; Επειδή συμφωνούσε με όλα όσα έλεγε ότι πρέπει να γίνουν για να βελτιωθεί η ζωή των ανθρώπων στη γειτονιά τους. Ο τύπος φαίνεται ότι ψιλοντρέπεται που το ομολογεί, αλλά δηλώνει κοιτώντας την κάμερα ότι αν δεν είχε γνωρίσει τον Μιλκ δε θα είχε καταλάβει ότι οι γκέι είναι άνθρωποι σαν όλους τους άλλους. Δυστυχώς ο δολοφόνος του Μιλκ δεν ήταν εξίσου ανοιχτόμυαλος. Ούτε οι ένορκοι που τον δίκασαν.
Και μετά σιωπή. Και δάκρυα.
υ.γ. στα σχολεία θα έπρεπε να προβάλλεται αυτό το ντοκιμαντέρ, όπως είπε ο Pink Revolution, και στα πανεπιστήμια.