The ultimate place to be, publish, comment...

31 Ιουλίου 2006

ΓΙΑ ΔΕΣ ΓΙΑ ΠΟΤΕ ΝΥΧΤΩΣΕ

I got me some Horses
to ride on
to ride on
they say that your demons
can't go there
so I got me some Horses
to ride on
to ride on
as long as your army
keeps perfectly still

-Tori Amos-
(είπα να το πει αυτή, αφού εγώ δεν μπορώ να το εκφράσω, τι καλά που υπάρχει η βοήθεια του κοινού!)

29 Ιουλίου 2006

ΓΥΡΙΣΑΜΕ





γαμώτο...

28 Ιουλίου 2006

Αφιερωμένο στη Frosoula

Καρκίνοι του δέρματος που προκαλούνται από την υπερβολική έκθεση στον ήλιο προκαλούν 60.000 θανάτους το χρόνο σε παγκόσμιο επίπεδο, προειδοποιεί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Μείνετε στη σκιά, χρησιμοποιήστε αντηλιακό με δείκτη τουλάχιστον 15 και σταματήστε το σολάριουμ, συμβουλεύει.
«Η εφαρμογή αντηλιακών δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να παρατείνεται η έκθεση στον ήλιο, αλλά για να προστατευτεί το δέρμα όταν η έκθεση είναι αναπόφευκτη» αναφέρει η έκθεση του ΠΟΥ, όπως αναμεταδίδει το Reuters.
Η υπεριώδης ακτινοβολία του ήλιου (UVA και UVB) προκαλεί μελάνωμα και άλλους καρκίονους, έγκαυμα, καταράκτη και ρυτίδες. σύμφωνα με το κείμενο που για πρώτη φορά αποτιμά τις επιπτώσεις της έκθεσης στον ήλιο σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αν και λίγη λιακάδα είναι απαραίτητη σε όλους για την παραγωγή της βιταμίνης D στον ανθρώπινο οργανισμό, η υπερβολή είναι επικίνδυνη, ακόμα και θανατηφόρια. Κάθε χρόνο καταγράφονται 48.000 θάνατοι από μελάνωμα και 12.000 θάνατοι από άλλους κακοήθεις όγκους του δέρματος που δημιουργούν μεταστάσεις.
Το 90% των περιστατικών αυτών θα μπορούσε να προληφθεί με απλά μέτρα προφύλαξης.

Μαυρίστε ρεεεεε!

24 Ιουλίου 2006

Δύσκολο να είσαι γιατρός


Ο Γιαννης, γιατρος στο επαγγελμα, εχει δεσμο με εναν απο τους ασθενεις του..

Ειναι ομως πολυ προβληματισμενος με το γεγονος, μιας και θεωρει πως εχει παραβει τους κωδικες επαγγελματικης δεοντολογιας, τον Ορκο του Ιπποκρατη κλπ, κλπ, κλπ..

Η συνειδηση του, του μιλαει με δυο φωνες....

Η μια φωνη του λεει:

"Μην το παιρνεις τοοοσο βαρια! Αλλωστε, δεν εχεις σχεση, δεν εισαι παντρεμενος, δεν απατας κανεναν.. Ανθρωπος εισαι κι εσυ βρε αδερφε! Και ουτε ο πρωτος εισαι, ουτε ο τελευταιος που διατηρει σχεσεις με ασθενη του!"

Η δευτερη φωνη του επισημαινει:

"Γιαννη, εισαι ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ!!!!"

20 Ιουλίου 2006

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ


μην ανοίγετε τα παράθυρα, το λεωφορείο κλιματίζεται

19 Ιουλίου 2006

?VIVA MEXICO CABRONES!

Ναι λοιπόν, είναι αλήθεια. Τα κατάφερα. Γύρισα. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Αλλά δεν πειράζει, θα πάμε μαζί την επόμενη φορά :-)
Δεν έχω συνέλθει ακόμα. Θα αργήσω να συνέλθω από αυτό το ταξίδι. Που να μη σώσω να συνέλθω δηλαδή. Και δεν εννοώ το τζετ λαγκ και αηδίες, εννοώ τις εικόνες, τις μυρωδιές, το κάψιμο στη γλώσσα (οι πουτανίτσες οι πιπερίτσες, εκατόν τόσα είδη, καίνε αλλά μ' αρέσουν, η τεκίλα όλα τα σβήνει), τις μουσικές, τα χρώματα, τα χαμόγελα. Είναι πολύ έντονα ακόμα -ευτυχώς!- φλασάκια ατέλειωτα και απορίες: γιατί δεν μιλάμε ισπανικά εδώ; Γιατί είμαστε όλοι τόσο λευκοί εδώ; Γιατί πόλεις και άνθρωποι δεν είναι το ίδιο πολύχρωμοι εδώ;











Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου την έκαναν οι άνθρωποι. Φιλικοί, εγκάρδιοι κι αληθινοί. Κι εγώ μου έκανα εντύπωση. Που ενώ εδώ αν ένας άγνωστος μου πει στο δρόμο καλημέρα μπορεί και να τον κοιτάξω στραβά και να σκεφτώ ότι είναι τρελός κι εκεί έσκαγα χαμόγελο και δεν το πίστευα ότι έπιανα κουβέντα στο δρόμο από το τίποτα. Όχι όλοι, όντως, τα κοριτσάκια στην πρώτη φωτό ήθελαν τα πέσος τους για να τα φωτογραφίσω. Κι ακόμα κι έτσι δε μου χάρισαν το χαμόγελό τους. Πολλοί ιθαγενείς δε δέχονται καθόλου τις φωτογραφίες (κλέβουν την ψυχή τους). Στην εκκλησία Σαν Χουάν δε Τσαμούλα στην Τσιάπας αν σε δουν να μπαίνεις με μηχανή ή κάμερα μπορεί και να στη σπάσουν (για να μην αποτυπώσεις τα χριστιανικά αγάλματα που θυμίζουν τραβεστί και τους ιθαγενείς να προσεύχονται οικογενειακώς, με τη μάνα να βυζαίνει το μικρό ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά γλείφουν γλειφιτζούρια και ο πατέρας κάνει μετάνοιες μπροστά σε τεκίλες ή και κόκα-κόλες, και κάνουν εξαγνισμούς και σφάζουν κότες -κότες είδαμε, ζωντανές ακόμα, αλλά μας έδωσαν να καταλάβουμε ότι περίμεναν να αποχωρήσουμε για να τις σφάξουνε). Σεβαστό απολύτως.
Οι άνθρωποι που λέτε. Αυτή η επιμειξία ιθαγενών και ισπανών που έχει κάνει τους σύγχρονους μεξικάνους να θεωρούν τη λέξη 'indio' (=ινδιάνος, ιθαγενής) τη μεγαλύτερη βρισιά κι αν τους ρωτήσεις για την ινδιάνικη καταγωγή τους να σπεύσουν να σε ενημερώσουν όλο καμάρι πως 'ναι, αλλά ο παππούς μου ήταν Ισπανός!'. Όπως λέει κι ο φίλος μου ο Εντμούντο, πιο πιθανό είναι να κατέβει η Παρθένος της Γουαδελούπης για να βάλει ένα χεράκι να φτιάξουν λίγο τα πράγματα, παρά να συνειδητοποιήσουν και να αποδεχτούν οι Μεξικάνοι την ταυτότητά τους και τη δύναμή τους. Προσπαθούν όμως. Το απέδειξαν οι εκλογές που έφεραν την κεντρο-αριστερή παράταξη μία σκανδαλώδη μονάδα πίσω από τη δεξιά και οι πορείες διαμαρτυρίας αμέσως μετά με αίτημα τη νέα καταμέτρηση των ψήφων. Κι από την άλλη, μεγάλη εντύπωση προκάλεσε στον ξεναγό η ελληνική συμπάθεια για τον subcomandante Μάρκος που
'δεν είναι καν Μεξικανός και εκμεταλλεύεται τους ιθαγενείς και τους βάζει να σκοτώνονται...' Πάλι καλά που δεν κατηγόρησε και τους απελπισμένους δασκάλους της Οαχάκα που για τέσσερις περίπου εβδομάδες κατέβηκαν στους δρόμους, κατέλαβαν την πόλη, κοιμόντουσαν στο δρόμο, έκλεισαν τους δρόμους με οδοφράγματα, απαιτώντας κονδύλια για την παιδεία και παντού στους δρόμους:


όπου Ulises όχι ο Οδυσσέας της ελληνικής μυθολογίας αλλά ο κυβερνήτης της Οαχάκα

κι αυτά τα ολίγα για όσους έφαγε προσπαθώντας να καταπνίξει τον ξεσηκωμό των δασκάλων, μας μίλησαν για 2 νεκρούς (ή μία ήταν έγκυος γυναίκα) και ομαδικούς βιασμούς γυναικών στα αστυνομικά τμήματα, γεγονότα που δεν έφτασαν ποτέ στα δελτία ειδήσεων,
άρα... δεν έγιναν ποτέ. Ω-αί-ο;
Μα, θα μου πείτε, τι μ' έπιασε τώρα το κοινωνικο-πολιτικό μου -ποιον, εμένα!- εκεί που σας έλεγα για το υπέροχο Μεξικό γεμάτο χρώματα κι αρώματα... Όλα αυτά όμως είναι Μεξικό. Δεν τα 'ξερα παρά σαν γενική ιδέα, δεν τα φανταζόμουν, αλλά ήταν εκεί και τα ζήσα και τα πόνεσα κι αυτά. Και δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή φόβο ή ανασφάλεια τριγυρνώντας στους δρόμους μέχρι τα ξημερώματα (καλά, στην Πόλη του Μεξικού δεν επικρατεί παντού τάξη και ασφάλεια -μιλάμε για 22 εκατομμύρια κατοίκους, έτσι;-, αλλά εκεί που κινείται ο επισκέπτης δεν έχει φόβο, λίγο τα παράνομα ταξί πρέπει να 'χει το νου του).

Κι αν φαντάζεται κανείς τη μεξικάνικη επαρχία όλο έρημο και κάκτο, ευπειθώς αναφέρω ότι έχασε. Οκ, βόρεια στα σύνορα παίζει (αλλά εκείθε δεν πήγαμε). Καταπράσινο, απίθανο, απίστευτο!!!


και λίγη ακόμα φύση, κάπου εκεί, στα σύνορα με Γουατεμάλα (Lagos de Montebello) πριν περάσουμε σ΄άλλα...

Monte Alb?n. Αχ, αυτός ο μεξικάνικος ουρανός με τα συννεφάκια του!!! Όλα τα λεφτά κι όλες οι τεκίλες και τα μεσκάλ του κόσμου! Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς στην Οαχάκα και να βλέπεις αυτό από το παράθυρό σου;


και ολίγον Παλένκε, μέσ' τη ζούγκλα (ήταν κάποτε, τώρα λίγο γιαλαντζί η ζούγκλα, με πολλά αμερικανάκια όσο πλησιάζουμε την Καραϊβική)


τα πέσος εξαφανίζονται στην Καραϊβική και κυριαρχούν τα δολάρια. Οι τοπικοί πράκτορες για να σε πάνε στα κοντινά νησάκια σου τάζουν 'φρι μπαρ, φρι μπίερ και φρι μπουφέ γουίδ χάμπεργκερς εντ χοτ ντογκς' και νομίζουν ότι πας μη μεξικάνος = αμερικάνος...

το προσπερνάς όμως, όταν εκεί που είσαι χαλαρός στην παραλία,
με την πίνια κολάδα σου -ή έστω ένα φρέσκο χυμό μάνγκο-μούρλια!-, σκάει ο σενιόρ με το όργανό του...


...και έναντι ολίγων πέσος σου παίζει μουσικές στην arpa jarocha του στην Playa del Carmen και δεν πιστεύεις στ' αφτιά σου!!!!!!!!!!!

Σας κούρασα όμως, και το παρα-βάρυνα το μπλογκάκι μας...

Αλλά, επιτρέψτε μου κάτι ακόμα. Αυτές οι τοιχογραφίες του Ριβέρα, του Ταμάγιο, του Σικέιρος και των ομότεχνων είναι από τα τελευταία πράγματα που είδα πριν φύγω, και το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι συγκλονίστηκα. Σε φυσικό μέγεθος κόβουν την ανάσα...


Τόσα κι άλλα τόσα, εκατοντάδες φωτογραφίες, χιλιάδες ήχοι και εικόνες και μυρωδιές και γεύσεις, κάμποσοι δίσκοι και βιβλία... Mexico lindo y querido. Τα ρέστα θα τα π(ι)ούμε από κοντά. Αν χρειαστείτε διερμηνέα στο ταξίδι σας, είμαι στη διάθεσή σας :-)
Σας φιλώ. Σας αγαπώ.

18 Ιουλίου 2006

ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ

Ο kosmo έφυγε, ήρθε το mms από τη Σύρο, εγώ έψαχνα να βρω τσιγάρο (γαμώτο), αντί για Haig ήπια Johnny και νομίζω πως δε μου άρεσε, έβλεπα "κατοίκους περιοχής" να αντιδρούν στη λειτουργία ξενώνα για άτομα με ειδικές ανάγκες στην περιοχή τους και να μη ντρέπονται να το λένε στην τηλεόραση, έδειχναν τη φάτσα τους και την αγανάκτησή τους, με εξοργίζει αυτό, η απώλεια της αίσθησης της ντροπής, η αίσθηση ανωτερότητας για κάτι για το οποίο δεν πάλεψες ποτέ και απλά σου χαρίστηκε (η σωματική και πνευματική σου υγεία), αυτό εμένα το μυαλό μου δεν το χωράει, όπως και πολλά άλλα εξάλλου, ίσως να 'χω μικρό εγκέφαλο τελικά. Άλλοι "ένοικοι πολυκατοικίας" αντιδρούν στην κατασκευή ειδικής ράμπας για να μπορεί να μετακινείται η ανάπηρη κοπέλα που είναι επίσης "ένοικος πολυκατοικίας". Και πάλι δεν ντρέπονταν. Πρώτη μούρη στην κάμερα, με το ονοματάκι από κάτω. Γι αυτό η έρμη μάνα μου νόμιζε πως στην Ολλανδία υπήρχαν πολλοί ανάπηροι λόγω κλίματος! Η διαφορά είναι ότι εκεί τους έβλεπε, παντού, στην αγορά, στα εστιατόρια, στα λεωφορεία, στα θέατρα. Και τώρα που η μάνα έχει κινησιακές δυσκολίες, καταλαβαίνει δύσκολο είναι εδώ να πάει μέχρι το σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς! Άθλος!
Ε ρε ξύλο που θέλουν οι "κάτοικοι περιοχής"
(είχα ξεχάσει να τους βάλω στο "να φύγουν", αλλά τους κάνω ειδικό αφιέρωμα)

17 Ιουλίου 2006

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Με τούτα και με κείνα έφτασε η Κυριακή. Βογγώντας και σιχτιρίζοντας την διαπυούσα τύχη μου, η οποία προσφάτως απέκτησε ταυτότητα χάρη στην Αναστασία τη Μεγάλη, ετοιμάστηκα και σύρθηκα μέχρι το ζαχαροπλαστείο για να προμηθευτώ κανά κιλό από το νέο εφιάλτη που απειλεί τη διατροφική μου ειρήνη που με τόσο αγώνα είχα καταφέρει να επιβάλω τον τελευταίο χρόνο: σιροπιασμένα κρουασανάκια με μερέντα ή κρέμα και σιροπιασμένα μηλοπιτάκια. Πήρα ένα ταξί και διασχίζοντας τη γοητευτικά άδεια Αθήνα των Κυριακών του καλοκαιριού, έφτασα στη Frosoula. Κάτσαμε και φάγαμε, είπαμε βλακειούλες και σοβαρά, σχολιάσαμε τη νεολαία και τις στυλιστικές της ανησυχίες και περάσαμε έτσι ένα ήρεμο και ξένοιαστο μεσημέρι. Το απογευματάκι έφυγα νωρίς και ανέβηκα στο σκατοχώρι, που λέμε και με το Μανώλη, για να δώ τη μαμά και το μπαμπά, τη γιαγιά και την Αλεξάντρα. Ο αδερφός μου δεν μας έκανε τη χάρη αφού είχε πάει για μπάνιο με τη γκόμενα. (Αχ, τα κατάφερε η άτιμη και τον έχωσε στο βρακί της.) Τελικά, γύρισα στο σπίτι αρκετά αργά και μάλλον εξουθενωμένος. Η νύχτα προμηνυόταν εύχαριστη: Θα κατάφερνα να κοιμηθώ. Έκανα τις σχετικές προετοιμασίες, άνοιξα το ραδιόφωνο, πήρα το Βήμα και έπεσα στο κρεβάτι.

Κάποια στιγμή, έκλεισα τα μάτια και άφησα τις εικόνες της μέρας να περάσουν από μπροστά μου. Η άδεια Αθήνα, το φαγητό στη Frosoula, η Λυκόβρυση. Ωραία, ήταν σήμερα. Ήρεμα και κοντά σε ανθρωπους που αγαπάω. Τι άλλο καλύτερο θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς για να κλείσει τον απολογισμό της μέρας. Όμως, το μυαλό μας δε σταματά και πάντα ξεστρατίζει.

Σιγά σιγά, οι εικόνες άρχισαν να θολώνουν και η γλυκιά ανάμνηση της μέρας να γίνεται θυμός, λύπη, απελπισία. Είδα έναν άλλο PR κάπου μακριά που μόνο από φωτογραφίες και περιγραφές γνωρίζω. Είναι κι αυτός σαν και μένα. Έχει τους φίλους του, την οικογενειά του, τα όνειρα και τις ανησύχιες του. Όμως, αυτός ο PR δεν μεγάλωσε σαν και μένα. Μεγάλωσε σε έναν τόπο όπου επικρατούσε το χάος, το μίσος και ο παραλογισμός. Είδε ανθρώπους να σκοτώνονται και την πόλη του να κατστρέφεται. Έμαθε να ζεί με το φόβο και να τον αντιμετωπίζει. Τα τελευταια χρόνια, τα πράγματα είχαν αλλάξει. Η χώρα του είχε αρχίσει να αναγεννάται από τις στάχτες της και οι άνθρωποι, μαζί και ο άλλος PR, να κοιτούν αισιόδοξα μπροστά θέλοντας να ξεχάσουν. Έκαναν όνειρα, προσπαθούσαν να φτιάξουν τα σπίτια τους, σχεδιάζαν τη ζωή τους. Αλλά ξαφνικά όλα αυτά σταμάτησαν και άρχισαν πάλι οι καπνοί, η φωτιά και η απογοήτευση. Αυτός ο PR δεν μπόρεσε αυτή την Κυριακή να πάει στη φίλη του, στη δική του Frosoula, για να φάει. Είδα και μια άλλη Frosoula λίγο πιο κει, σε έναν τόπο που δεν ήταν η πατρίδα της γιατί κάποιοι αποφάσισαν όταν αυτή δεν είχε ακόμα γεννηθεί πώς η πατρίδα της θα πρέπει να γίνει η πατρίδα κάποιων άλλων, να μαγειρεύει. Αυτή η Frosoula δεν ήταν χαρούμενη. Ήταν σκεπτική και κουρασμένη. Μαγείρευε για να φάνε μόνοι τους στο σπίτι. Κανείς δεν κυκλοφορούσε έξω αυτή την Κυριακή. Και είδα στο τέλος και μια άλλη μάνα και έναν άλλο πατέρα. Αυτοί δεν περίμεναν το γιο τους να γυρίσει από την παραλία, γιατί δεν είχαν πλέον γιο. Ο δικός τους γιος είχει σκοτωθεί παλεύοντας για την πατρίδα που ούτε και εκείνος είχε γνωρίσει. Ήταν ένας άθλιος τρομοκράτης που σκότωνε αθώους.

Άνοιξα τα μάτια μου γιατί δεν ήθελα να βλέπω άλλες εικόνες. Ήθελα να βγώ έξω να φωνάξω, να κάνω κάτι, αλλά τι. Ένιωθα τόσο μικρός και ανίσχυρος, όπως ένα παιδί που σφίγγει το χέρι του πατέρα του και τον ρωτά: Μπαμπά, γιατί οι άνθρωποι κάνουν ΠΟΛΕΜΟ;

14 Ιουλίου 2006

ΝΕΟΤΕΡΟΣ ΝΕΟΣ

ετών έως 42, ιατρός δερματολόγος-δερματοπαθής. Συγκινήθηκα με την αγγελία σου. Πιστεύω πως ταιριάζουμε πολύ. Αγαπώ τη γεωγραφία. Έχω γνώσεις. Έχω και ψυχολογία, κι αν έχεις το Θεό σου, παρακολουθώ μόνιμα τον απέναντι! Από τις αγαπημένες ταινίες το βαθύ λαρρύγι, έτσι ξέρω και για την αμυγδαλίτιδα. Είμαι υπομονετικά επίμονος, διψάω, πεινάω, αντέχω στη θέληση, ποτέ δε θα μπω σ' άλλο σώμα, φοβάμαι το άπειρο, νευριάζω με την αμφιβολία. Μιλάω πολύ δυνατά και είμαι κακός ακροατής, άρα συμπληρώνω τη δική σου υπέροχη ύπαρξη. Κάνω καλό μακροβούτι, κρατάω την ανάσα μου πάνω από ένα λεπτό, και συχνάζω στα άδυτα, πάντα άντυτα!
Νομίζω πως καταλαβαίνεις πως εγώ είμαι αυτός που ψάχνεις μόνος.
Θα γιατρέψω το πύον σου και θα τυπώσω τον άτλαντά σου.
Μη διστάζεις.
C'est moi.

στείλε mms με τη φωτογραφία του χάρτη σου, εγώ θα σου στείλω το χάρτη της Αττικής, εκεί θα με βρεις

ΝΕΟΣ ΜΟΝΟΣ ΒΡΙΣΚΕΙ

Aγαπητέ Αίλουρε.
Είμαι ακριβώς έωςκαι42 ετών,με Ντοκτοκρά στη Πυρηνική Αστροφυσική Ιστορία της Τέχνης & εξασκώ το λειτούργημα του Ιατρού μόνο τις ζυγές Παρασκευές,με πανσέληνο κατά προτίμηση.
Θεωρούμαι από τους καλύτερους Ω-ΡΥ-ΛΑ(αν & ενίοτε με λές
& ΓΟ-ΡΙ-ΛΑ)στη Καλαμπάκα.
Η ευαίσθητη αγγελία σου με άγγιξε & καθώς θεωρώ ότι συγκεντρώνω όλα αυτά που ζητάς σε ένα σύντροφο-πλην ίσως της υπομονής,της επιμονής,της θέλησης,των αντοχών,της δίψας για γνώση & εμπειρίες-
θα ήθελα να σε γνωρίσω & να εξερευνήσω τους ορίζοντες του άτλαντά σου.Να κραυγάσω στα αυτιά σου,την ένταση των συναισθημάτων μου.
Ελπίζω να μη σε ενοχλεί η υπερχείλιση & εξακόντιση σιέλου.
Να βουτήξω μαζί σου στα άδυτα της φυσιο-ψυχοπαθολογίας,αρκεί να μην έχουμε φάει πριν.
Τις φοβίες σου & τις νευρώσεις σου,ΜΑΖΙ θα τις παλέψουμε-ΚΑΙ ΘΑ ΤΙΣ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ,πίστεψέ με.Είμαι πολύ καλός στο να καθοδηγώ χαμένες ψυχές πίσω στα σπίτια τους.Μόλις προχθές βρήκα μία έξω από τη πόρτα μου & τη πήγα αμέσως στην αστυνομία.
Είμαι γενικά καλός στο να καθοδηγώ.
Έχω & ημιεπαγγελματικό δίπλωμα καθοδήγησης,& θα μπορώ να σε πηγαίνω μακρινές ρομαντικές εκδρομές με το αγροτικό,& να συζητάμε με τις ώρες για τις αμυγδαλές σου.
Η τελευταία μου σχέση έληξε μάλλον άσχημα,τεμαχισμένη & σκορπισμένη ανά το λεκανοπέδιο,αφήνοντάς μου πληγές που ακόμα δεν έχουν κλείσει.Παρόλο που διατηρώ τα πληγωμένα μέλη στα κατάλληλα διαλύματα.
Καταλαβαίνεις λοιπόν πόση ανάγκη από ζεστασιά & κατανόηση έχω.
Γράψε μου,σε παρακαλώ.
Η απάντησή σου θα με γεμίσει χαρά,ελπίδα & εξανθήματα.

ΥπέρΛαμπρος Αστέρας της εξοχικής Ανατολής.

ΥΓ.έχω κρύψει καλά το πραγματικό μου όνομα μέσα στο ψευδώνυμό μου.Αν το βρείς-ποιός ξέρει-ίσως η γνωριμία μας να είναι θέλημα θεού

ΝΕΟΣ ΜΟΝΟΣ ΨΑΧΝΕΙ

Νέος, ετών 32, τρομακτικτής ομορφιάς, οικονομικά αστήριχτος και επαγγελματικά καθιδρωμένος αναζητά νέο έως 42 ετών, γιατρό δερματολόγο με γνώσεις ψυχιατρικής και ωτορυνολαρυγγολογίας για μόνιμη παρακολούθηση. Αν είσαι υπομονετικός και επίμονος, έχεις θέληση και αντοχές, διψάς για γνώση και εμπειρίες, έλα να γνωριστούμε. Μπορώ να σου προσφέρω το δερματολογικό άτλαντα σε ένα σώμα, άπειρες φοβίες, αμφιβολίες και νευρώσεις. Υπόσχομαι να είμαι καλός ακροατής αν προσπαθήσεις να μιλάς όσο πιο δυνατά μπορείς. Μη διστάζεις, έλα να βουτήξουμε μαζί στα άδυτα της φυσιο-ψυχοπαθολογίας.

Αν ενδιαφέρεσε, άφησε μου μήνυμα στη γραμματεία του προνοιακού ιδρύματος "ΟΙ ΜΕΤΑΦΡΑΓΜΕΝΟΙ". Θα σου απαντήσω αμέσως με πλήρες ιατρικό ιστορικό.

Πυομένος αίλουρος

Definitely Definite Self Definition

ΕΙΜΑΙ?
εμμμναι-μάλλον

ΘΕΛΩ?
...(?)ννναιοοχχχχεεε,άσε ..ίσως αργότερα

ΠΑΛΕΥΩ?
νικάω?

ΜΠΟΡΩ?
εεε,να σου πώ σε λίγο?

ΠΙΣΤΕΥΩ?
υπό προϋποθέσεις,ίσως..

ΠΟΝΑΩ?
μόνο όταν γελάω

ΑΥΡΙΟ?
χθές?

ΕΧΩ?
πιθανόν,δηλαδή νομιζωναί-ε?

ΘΑ?
λασσα κι'αλμυρό νερό

ΦΟΒΑΜΑΙ?
φοβάμαι πως ναί

ΞΕΡΩ?
ξεράδια

ΠΑΝΤΑ?
τίφ

ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΜΑΙ?
κατά πάσα πιθανότητα


aaaax-aftoprosdioristika πάλι

13 Ιουλίου 2006

IN WEITER FERNE, SO NAH!

Anytime
Soon
The
A Tempo

Love you
As usual

Vibrant
Illusionist
Sailing
To
Apart

Many
Of
None

Godspeed
On your
Destiny's
Occult
Travels

12 Ιουλίου 2006

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ...ΚΟΤΟΠΟΥΛΟΥ!

Γεια σας. Ήμουν στη γειτονιά και είπα να περάσω να πω μία καλησπέρα. Ελπίζω όλοι να είστε καλά στην υγεία σας. Εγώ είμαι στην Αθήνα, για λίγες εμφανίσεις μόνο, την Παρασκευή ξαναφεύγω για το χωριό. Ελπίζω να σας δω σύντομα γιατί μου λείψατε!
Έχω και μία μικρή παρατήρηση να κάνω: Γιατί τόση κατύφλα στο blog; Τόσο πολύ σας έχει πάρει από κάτω που λείπω; Σοβαρά τώρα, έχω χάσει κάτι; Σας παρακαλώ, ανεβείτε λίγο. Είναι και καλοκαίρι, θα πιείτε την μπυρίτσα σας, θα φάτε τα χταποδάκια σας, θα έρθετε στα ίσια σας. Ε; Ναι; Έχω που έχω τον πόνο μου που θα φύγω και θα σας αφήσω μόνους κι έρημους στην Αθήνα...δεν μπορώ να σκέφτομαι ότι έχει πέσει και μαζική κατύφλα! ΑΝΕΒΕΙΤΕ! Η Ζωή δεν είναι πολύ κακή (αν και μερικές φορές, το ομολογώ, τα'χει μ'άλλον...)
Φιλιάάάάάάάά

10 Ιουλίου 2006

οιδυοχοίρος

οιτρεισχοίρος

οιτεσσερισχοίρος

οιπεντεχοίρος

οιεξιχοίρος

οιεπτα

...

το φεγγάρι γέμισε κι είναι ψηλά, ο kosmos μου τώρα θα σχολάει, έλαβα το mms του με τη γατούλα που γέννησε, εκεί στο μπαράκι, σ'ένα κουτί μέσα, τέσσερα είναι, τα είχα δει κι εγώ, δυο πορτοκαλί και δυο ασπρόμαυρα, και μου ήρθανε κλάματα, ήταν ωραία, αλλά και πριν μου ήρθαν κλάματα, τέλειωσα τη δουλειά, κι έπινα ένα ποτό στον καναπέ κάνοντας ζάπινγκ, κι είχε ER και κόλλησα και φυσικά ήταν κακό, θυμήθηκα τον Φρανκ που δεν ξέρει που θάψαν τον καλό του αφού του τον πήρε η οικογένεια που έχει το νόμο με το μέρος της, εμείς για το νόμο δεν υπάρχουμε... σκέφτηκα ποτέ ότι αν χρειαστεί, θέλω ο kosmo ν'αποφασίσει για μένα, αλήθεια το λέω, δε θέλω άλλους, μόνο αυτός, γιατί τον άφησα να πάει πολύ μέσα μου, και να δει καθαρά, και θέλω να έχει λόγο, να έχει αυτός την τελική απόφαση...
δεν θα την έχει, κι ίσως να μη χρειαστεί γιατί όπως έλεγε κι η Μαρίκα έχω άστρο από πάνω και μου στέκεται και με φυλάει (το κάλό που της θέλω να είναι αλήθεια αυτά που λέει!)
πάω για ύπνο τώρα
μια γλυκιά καληνύχτα- κι ας βγήκε μαύρη, κι η ζάχαρη έχει δύο χρώματα- σε όλους που είστε εσείς και είστε οι δάφνες μου και τα παράσημά μου
πάλι δευτέρα αύριο, γαμώτο

07 Ιουλίου 2006

ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ

Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

05 Ιουλίου 2006

Χαλάκι Εξώπορτας

Συνόδευα τη ζωή του, εκείνη όμως δεν με άφηνε να μπω μέσα. Κι εγώ εκεί. Στο ύψος μου. Η τέλεια συνοδός ζωής. Πάντα δίπλα, ποτέ αρκετά κοντά. Να μην ενοχλήσω. Εμπιστοσύνη στη ζωή ή σε μένα; Στο τι μπορούσα να καταφέρω. Μεγάλη σιγουριά. Όλα θα έπαιρναν το δρόμο τους. Και μετά από λίγο δεν ήμουν η μόνη. Κι άλλη συνοδός. Εκείνη όμως ήξερε να διαπραγματεύεται. Τι κι αν δεν είχε εμπιστοσύνη στη ζωή; Τι κι αν δεν είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό της; Και; Κατάφερε και την εμπιστεύτηκε. Η ζωή. Κι εγώ τότε μούτρωσα. Έγινα χώμα; Μπορεί. Ένιωσα χαλάκι εξώπορτας σίγουρα. Και η «θεά» μπαινόβγαινε και πολλές φορές ξεχνούσε να σκουπίσει και τα πόδια της. Σπίτι της έμπαινε, άλλωστε. Ό,τι γούσταρε έκανε. Το χαλάκι- εγώ, εκεί βέβαια. Και είχα μαζέψει τόση σκόνη? Κανένας δεν με τίναξε. Λες και το έκανε επίτηδες για να βλέπω τι γίνεται. Ποιος μπαινοβγαίνει, τι λένε, πώς φέρεται στη «θεά». Να παρατηρώ. Απ’ έξω όμως. Περίμενα κάποια στιγμή να με πάρει να με πετάξει. Να με σώσει. Δεν ήθελε. Μια χαρά ήταν έτσι. Βόλευε. Όταν έλειπε η «θεά», με έβαζε μέσα, στην έξοδο για τη μπαλκονόπορτα. Όταν πλένεις τη βεράντα, για να μην μπουν τα νερά μέσα. Δεν ήμουν και άχρηστη τελικά. Και μετά πάλι έξω. Στη θέση μου. Χαλάκι εξώπορτας. Και τότε ξαναμούτρωσα. Κρατάω μούτρα κι εκείνοι... τη ζωή. Την κάνω ως χαλάκι γιατί σε λίγο θα μπαινοβγαίνουν 3 εκεί μέσα. Και τόση σκόνη που έχω πάνω μου, μπούκωσα η γυναίκα. Γυναίκα; Ναι, είμαι γυναίκα. Το είχα ξεχάσει. Την κάνω- η γυναίκα- για άλλη παραλία. Μαζί με τα κουβαδάκια μου. Σιγά μην τα άφηνα να παίζουν. Κι έχει τόσο θόρυβο εκεί. Φωνές πολλές και ο Μιχαλάκης εννοεί να την κάνει συνέχεια για τα βαθιά μετά από τόσα χρόνια. Κάπου ήρεμα παρακαλώ, πάρτε με. Να ξαπλώσω και να βαρεθώ από την ηρεμία. Να διαβάζω και να με ενοχλεί το πλίτσι πλίτσι της θάλασσας. Και να χαμογελάω από ευτυχία; Αυτό θα πάρω. Σε 46 το έχετε;

03 Ιουλίου 2006

Έτσι λοιπόν πήγε καλά ο γάμος στο χωριό.Εδώ στην πρωτεύουσα πάλι, έγινε γάμος, πρώην εκπροσώπων της μικρομεσαίας τάξης - νυν επιχειρηματίες με μεγάλο βαλάντιο - σε ένα από τα γνωστά "κτήματα", όπου η τελετή λαμβάνει χώρα έξω από την εκκλησία ( κατά κανόνα το εκκλησάκι χτίζεται για να παραχωρηθεί άδεια ρευματοδότησης-στη θρησκόληπτη χώρα μας, όπου χτίσεις εκκλησία έχεις και ρεύμα αυτομάτως )και όλα τα λεφτά είναι στο τραπέζι.Κυριολεκτικά.Οκ. Το είδαμε και μας εντυπωσίασε σε γάμο φίλων μας, το ξαναείδαμε σε επόμενο γάμο πιο ψύχραιμα, το ξανα-ματα-είδαμε σε γάμο, όπου πήγαμε από υποχρέωση, το βαρεθήκαμε, γκώσαμε οι ανθρώποι...Οι μελλόνυμφοι δε, στην προσπάθειά τους να πρωτοτυπήσουν, κάνουν ό,τι μπορούν κι αυτοί, ούτως ώστε ο δικός τους γάμος να χαρακτηριστεί "ο καλύτερος".Στο δικό μας γάμο,μας σέρβιραν "kir royal" σε μια ωραία πισίνα, στο όρθιο, ενώ, ωραιότατες ξαπλώστρες μας έβγαζαν τη γλώσσα, και ενώ η ζέστη δεν είχε αφήσει make-up σταθερό σε καμμία μούρη (τι να σώσει και η δόλια πούδρα με 34 βαθμούς στις εννέα το βράδυ?), στην πισίνα - την οποία θα τονίσω μπορούσαμε μόνο να βλέπουμε - ήταν σε λειτουργία τα μπέκ του jakuzzi...Κατά τα άλλα, ωραιότατη η διακόσμηση με κεράκια λαχανί, λαχανιά και λευκά υφάσματα και κορδέλλες να κρέμονται από παντού, φαναράκια κάθε μεγέθους, είτε με κεριά είτε με λαχανί νερό και κάλλες εντός, ( ελπίζω να μην ακούγεται κακόγουστο γιατί, παραδόξως, δεν ήταν )και τραπέζια των δέκα ατόμων - μιά χαρά το βρήκα.Η μπομπονιέρα - μπουμπουνιέρα δεν κάνει να το λές, δείχνεις βλαχάρα - εκρού κουτάκι, με κορδελίτσες εκρού και λαχανί, που έκρυβε-ω! τί έκπληξη- ένα διακοσμητικό τύπου swarovski σαν ανάποδη στρογγυλή πυραμίδα, με ένα είδος πτηνού στην κορυφή ( γλάρος δεν έμοιαζε, πάπια ήταν τώρα, κότα, θα σας γελάσω και δεν θα τό'θελα )ακαθόριστης λειτουργικότητας - λέτε να ήταν ένα ξερό διακοσμητικό?- και τέσσερα-πέντε κουφέτα, για να μήν ξεχνιόμαστε:στην Ελλάδα της Χριστιανοσύνης, στους γάμους και τις βαφτίσεις κουφέτα μοιράζουμε. Και δίπλα στο κουτάκι, τυλιγμένο στο χαρτί το γλυκάκι - δίπλα με κουφέτο στην κορφή.Κι αφού πέρασαν οι ώρες, κι αφού κάναμε ακτινοσκόπηση σε όλες τις τουαλετταρισμένες κυρίες (φόραγαν στρίνγκ ή σλίπ, το σουτιέν ήταν στράπλες ή ανύπαρκτο, ποιά είχε βάλει σιλικόνη, ποιά φορούσε Ηaute Couture και ποιά ράφτηκε στην εξωτική Πετρομαγούλα) έφτασε η στιγμή της αποκάλυψης:Από την κορφή ενός λόφου με γκαζόν, κατεβαίνει, στα εκρού ντυμένη - ομολογουμένως πολύ όμορφη - η νύφη, συνοδευόμενη από δύο κομψότατους κυρίους. Κι ενώ η Ελευθερία αναρωτιέται: " Tί λείπει, τί φταίει και η καρδιά μου κλαίει", απ΄τα μεγάφωνα που ωρύονται στη διαπασών, η νυφούλα μας χορεύει - μιλάμε για μπρίο, για κέφι τρελλό και άνεση Καλομοίρας στην πίστα - και ύστερα θυμάται ότι κάτι της λείπει και το ψάχνει στον κόσμο ( βάζει και το χέρι σκέπαστρο για τους προβολείς, της φωνάζει ο βιντεάς, το βγάζει και ψάχνει χωρίς οίκτο στο πλήθος ), ξάφνου, από την άλλη άκρη του χώρου εμφανίζεται ο γαμπρός με εκρού κοστούμι και γραβάτα υπερπαραγωγή ( φαρδιά, μαύρη-εκρού, είχε και κουμπάκι επάνω - όχι δυστυχώς, δεν προλαβαίνανε να ράψουν φωτάκια που να αναβοσβήνουν με το ρυθμό )υπό τους ήχους ενός άσματος ( ζητώ συγγνώμη, δεν το είχαν ξανακούσει τα αυτιά μου, εύχομαι να μην το ξανακούσω ) του οποίου τους στίχους αδυνατώ να σας μεταφέρω πλην ενός:" Νάτος έρχεται ο άντρας ο σωστός, ο πρόστυχος κλπ κλπ"???? ( για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα άσματα και τη γραβάτα - τούρτα, παρακαλώ όπως απευθυνθείτε στον biggg.)Μια φαντασμαγορία, μια φωταψία, ένα "ελάτε να δείτε και μην παίρνετε, είναι ακριβά", μου ήταν αδύνατο να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω τους. Έμεινα άναυδη.
Το κλου της βραδιάς ήταν όταν η νύφη πήρε το μικρόφωνο - και δεν το άφηνε - για να μας ευχαριστήσει.Τί ευφράδεια, τι πρωτοτυπία λόγου, τί προσεκτική επιλογή λέξεων...Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της. Καί το πιστεύω ακράδαντα αυτό, γιατί η συγκεκριμένη κοπέλα, ετοιμαζόταν για το χθεσινό πανηγύρι εδώ και ενάμισι χρόνο! Και μετά το τέλος του ταξιδιου του μέλιτος, που θα ζευτούν τα παιδιά το παχνί τους, θα έχουν τουλάχιστον να θυμούνται...Τί ωραία μέρα - και πόσα λεφτά τσάμπα...
Κι επειδή έχω το γνώθι, ξέρω ότι όλα αυτά θα τα λουστώ από το σπλάχνο μου, που βλέπει νύφη και σεληνιάζεται, που βλέπει πίστα και δίνουμε μάχη να το κρατήσουμε μακριά, όσο για μικρόφωνο, ε, όσοι την ξέρετε, γνωρίζετε τι εννοώ.Συγκεντρώνω πληροφορίες και πρωτότυπες ούτως ώστε ο γάμος της να είναι πραγματικά το μιούζικαλ που ονειρεύεται: αεροφωτογραφίες, μπουρμπουλήθρες, σαμπάνια που ξερνάει ασημένιες κορδέλλες, συντριβάνια σοκολάτας, φωτογραφία του ζεύγους σε αιώρα...Και τί άλλο θα δούν τα μάτια μας μέχρι τότε, ο Θεός να μας λυπηθεί.
Παρόλα αυτά, να ζήσουν τα παιδιά και να είναι ευτυχισμένα όλη τους τη ζωή, όσο ήταν χθές βράδυ. Οι ανύπαντροι, και στα δικά σας. Όσοι δεν επιθυμούν να παντρευτούν, ας έχουν στο πλάι τους καλούς συντρόφους, με όλη μου την καρδιά το εύχομαι. Καλή σας εβδομάδα.

02 Ιουλίου 2006

BILLIE


κι έτσι κύλισε το όλο το σαββατοκύριακο, με (εξαιρετικά βαρετή) δουλειά, γάμο στο χωριό (πως μεγάλωσες έτσι βρε! τόσο δα ήσουν και σ' έπαιζα στα γόνατα... δεν πιστεύω να μην καθίσεις στο τραπέζι- πίστεψέ το, κι όμως δεν θα καθίσω) και τη Φωνή στα ηχεία (όλοι οι δίσκοι, non-stop, ξάνα-ξάνα)
σα να τη χρώσταγα τη φωτογραφία
(καλή ήταν η βροχή, μαζεύτηκε η γειτονιά)

01 Ιουλίου 2006

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

απόγευμα απίστευτης συναισθηματικής φόρτισης, βράδυ λύτρωσης με τη μουσική του kosmo μου και χορού με mmg και pr, ξύπνημα από εφιάλτη αγγίζοντας τα δόντια μου να δω αν είναι όλα εκεί
δεν υπάρχει τίποτα πνευματώδες στο έτσι κι αλλιώς ακόμα κοιμισμένο μυαλό μου
μόνο μια ειλικρινής και αγωνιώδης ευχή για ένα καλό μήνα (για αρχή) σε όλους