NEW BLOG

metafragmenoi2.blogspot.com

amback

amhot
am a bakhot?

Eimai ki egw edw!

παιδάκια σας ζητώ συγγνώμη!

σας πέταξα όλους έξω από το blog μας μετά από υποδείξεις των παλιών καλών bloggers, γιατί λέει πρέπει να γυρίσουμε στη νέα βελτιωμένη έκδοση του blogger. αλλά δεν κατάφερα να κάνω την αλλαγή. κάντε λίγο υπομονή να δούμε τι παίζει και ή κάνουμε την αλλαγή και θα αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας ή σας ξανακαλώ όλους πίσω ή μαζευόμαστε όλοι μαζί να γαμήσουμε τον πάτερ-μπλόγκερ ή μεταφερόμαστε αλλού -για καλύτερα;
και πάλι ζητώ συγγνώμη για τις μαλακίες μου! :-)
σας αγαπώ

ΠΟΡΝΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΔΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Αν...

... ο καθένας μας ζει στον κόσμο του...

Υπάρχει καμία ελπίδα επικοινωνίας;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΚΑΙ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΝΙΟΝΙΟΣ,

ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΕΡΟΥΣ,

ΠΑΝΤΑ Ν'ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ

ΝΑ ΞΕΦΑΝΤΩΝΟΥΜΕ, ΒΡΕ!

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ...

ποδαρικό!!!

καλή χρονιά να 'χουμε!

Και οι εκπλήξεις συνεχίζονται...

Άγιε μου Βασίλη, δε θέλω να ακουστώ αχάριστη. Χάρηκα πολύ που μου έκανε έκπληξη και το Barbonny στο χωριό μου. Είναι μεγάλη μου χαρά να τον έχω μαζί μου, να μου λέει καλαμπούρια, να μου κάνει τερτίπια, τσαχπινιές, να θάβουμε όλο τον κόσμο, να βγάζει τον Αραφάτ βόλτα, να παιδεύει τον _δολοφόνο με το αγγελικό πρόσωπο_Μήτσο...Αλλά, βρε 'Αγιε Βασίλη μου, επειδή οι άνθρωποι ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι, μπορείς στην επόμενη έκπληξη να μου τους στείλεις όόόόλους μαζί?Και τον divine, και τον kosmo, και το p.r, gonzo, bigger, semaki, και γενικά όλους όσους αγαπώ? Και υπόσχομαι ότι θα είμαι πολύ καλό κορίτσι για τα επόμενα 10 χρόνια...Άντε, τα επόμενα 5....Καλά, θα είμαι ΠΟΛΥ καλή την επόμενη ώρα, το υπόσχομαι!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ 31η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

please allow me to introduce you to...

people/άνθρωποι

ένα φωτογραφικό blog με θέμα τους ανθρώποι.
εμπρός λοιπόν καλοί μου φωτογράφοι!!!

υ.γ. για να μη με λέτε γιαπωνέζα για το τίποτα...
υ.γ.2. για να ζείτε με το φόβο πότε θα σας κάνω ρόμπες στο δίκτυο!

Χαρείτε τη χειμωνιάτικη λιακάδα!

Αν και καθυστερημένα...

ΜΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΜΕΣΤΑ
γλυκέ μας φίλε P.R.

Χριστούγεννα είναι...

...να εμφανίζεται στο μαγαζί που δουλεύεις ανήμερα τα Χριστούγεννα (με το αζημίωτο,βέβαια, όπως θυμάστε από προηγούμενο post) η φίλη Φροσούλα και να σου κάνει σουρπράιζ! Ευχαριστώ Άγιε Βασίλη!

T E R I N A

Την βάφτισαν Κατερίνα, αλλά από μικρή όλοι τη φώναζαν Τερίνα. Όταν η μαμά της ήταν έγκυος διάβαζε ένα μυθιστόρημα με βασική ηρωίδα μια Τερίνα και είχε ενθουσιαστεί. Ήθελε το κοριτσάκι που θα γεννήσει να γίνει σαν την ηρωίδα της. Κι έγινε μάλλον γιατί όλοι την λάτρευαν την Τερίνα από την πρώτη στριγμή που την αντίκρυζαν. Ήταν μελαχροινή, με ένα τεράστιο χαμόγελο και μαλλάκια όλο μπούκλες. Μεγαλώνοντας γινόταν όλο και πιο όμορφη, όλο και καλύτερο παιδί. Ήταν υπεύθυνη, προσεκτική, πρόθυμη και υπάκουη. Οι γονείς της καμάρωναν καθημερινά. Ήταν το καμάρι τους, το καμάρι της οικογένειας όλης. Ακόμη και ο παππούς που ήθελε αγόρι να ήταν η Τερίνα, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του όταν στεκόταν μπροστά του και πιάνοντας τη φούστα της του τραγουδούσε με άπταιστη λημνιακή προφορά τον Κεχαγιά, το παραδισιακό τραγούδι της πατρίδας του. «Ετούτη εδώ είναι γνήσια δικιά μου απόγονος», έλεγε και καμάρωνε. Τα χρόνια περνούσαν και η Τερίνα μεγάλωνε, γινόταν όλο και καλύτερη. Στο σχολείο ήταν πρώτη, στους παραδοσιακούς χορούς πρώτη, ενώ τις ξένες γλώσσες τις ρουφούσε σα σφοθγγάρι. «Μωρέ, ετούτη έχει έφεση στα πάντα;», αναρωτιόταν η γιαγιά και καμάρωνε επίσης σα γύφτικο σκερπάνι. Κάποια μέρα, γυρνώντας από το σχολείο, η Τερίνα σιγοτραγουδούσε ένα σκοπό αλλιώτικο από τους άλλους, ένα σκοπό που δεν είχε ξανακούσει, ένα σκοπό που έμοιαζε με εμβατήριο. Έσκυψε να σηκώσει τις κάλτσες της και σώπασε. Ο σκοπός εξακολουθούσε. Κοίταξε γύρω της, δεν είδε τίποτα. Παραξενεύτηκε. Σηκώθηκε, ίσιωσε τη φούστα της και συνέχισε την επιστροφή στο σπίτι. Στο πατρικό της το τραπέζι ήταν έτοιμο στρωμένο για το μεσημεριανό. Η μαμά, η γιαγιά, ο παππούς κι εκείνη. Είχε μαγειρέψει η γιαγιά. πατάτες γιαχνί με αυγά μάτια. Έπλυνε τα χέρια της και πήρε θέση. «Πώς πήγε το σχολείο; Σε σήκωσε ο δάσκαλος σε κανένα μάθημα;», ρώτησε η γιαγιά. «Είπα ιστορία σήμερα», απάντησε αδιάφορα. Το μυαλό της ήταν αλλού. Το ίδιο βράδυ είδε στον ύπνο της πρίγκηπες και άσπρα άλογα, κάστρα και ποτάμια, πολέμους και εισβολές. Το επόμενο πρωί ξύπνησε μόνη της, πριν να μπει η γιαγιά στο δωμάτιο, να της χαϊδέψει τα μαλλιά και να ανοίξει τα παραθυρόφυλλα. Διάλεξε να φορέσει το μπορντώ φόρεμα. Μπήκε στην κουζίνα και η μητέρα της έμεινε άφωνη. «Τερινάκι μου, είσαι καλά; Γιατί ντύθηκες έτσι; Έτσι θα πας σχολείο, χαρά μου;». Η Τερίνα παραξενεύτηκε. Πήγε στον καθρέφτη του χωλ. Το μπορντώ φόρεμα της νονάς της για τα χριστούγεννα, τα λευκά μποτίνια που της έφερε ο μπαμπάς από το ταξίδι στην Ιταλία, το κόκκινο φτερό από τη στολή σπανιόλας από τις απόκριες, και το καπέλο που φορούσε ως μαρκησία στο θεταρικό που έκαναν στο σχολείο πέρυσι τις γιορτές. Δε θυμόταν να τα διάλεξε εκείνη. Δε θυμόταν πού βρήκε το καπέλο. Το είχε χάσει εδώ και καιρό, μάλλον όταν άλλαξε δωμάτιο και μεταφέρθηκε στο παλιό δωμάτιο του αδελφού της που τώρα σπούδαζε γιατρός στη Ρουμανία. «Έτσι, το έκανα, καλέ μαμά, για να γελάσουμε!» «Πάω να αλλάξω.» Κανένας δε γέλασε, όμως. Η Τερίνα λιγότερο απ’ όλους. Στο δρόμο για το σχολείο, έβλεπε μπροστά της άμαξες και άλογα, ενώ όταν θέλησε να περάσει απέναντι, ένας καλοσυνάτος νάνος με στολή γελωτοποιού της έκλεισε το μάτι, της έπιασε το χέρι και τη συνόδευσε μέχρι την άλλη άκρη του πεζοδρομίου. Την αποχαιρέτισε κάνοντας μια υπόκλιση, και η Τερίνα κοιτούσε γύρω της αποσβολωμένη για να δει αν και κάποιος άλλος είχε δει αυτό που ίδια ζούσε τα τελευταία 3 λεπτά. Κανείς. Μόνη της. Της ήρθε να βάλει τα κλάμματα, αλλά συγκρατήθηκε. Ένιωθε όμορφα, άνετα. Δύο κυρίες πέρασαν και τη χαιρέτισαν κάνοντας υπόκλιση. Η ομπρέλα της ήταν ίδιο χρώμα με το φόρεμά της. Το εμβατήριο που άκουγε την προηγούμενη, το άκουγε τώρα από τα μεγάφωνα της πόλης. Κι εκείνη ήταν ανεβασμένη σε ένα άρμα. Κόσμος πολύς δεξιά αριστερά με σημαιάκια. Και φώναζαν και τη θαύμαζαν. Ήθελε τη μαμά της. Την άκουσε που φώναζε. Από πόνο; Ήταν και ιδρωμένη. Ξαπλωμένη με τα πόδια ανοιχτά. Κι ένα σεντόνι ακουμπησμένο στα πόδια της. «Ήρθε η ώρα», είπε ο κύριος με την άσπρη ρόμπα στη μαμά της. «Έρχεται το κοριτσάκι σας», συμπλήρωσε. «Ήρθε η ώρα», σκέφτηκε κι κείνη. Δύο εργάτες μετέφεραν έναν καθρέφτη και χωρίς να το θέλει είδε το είδωλό της. Εκείνη, η Τερίνα, όχι από το Κατερίνα όμως. Από το Ελευθερία Ειρήνη Ρινάλντι, δούκισσα της Μαντσίτα, κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος «Τερίνα, η δούκισσα της Μαντσίτα».

KRONIA POLLA από τον Hector!

χρόνια πολλά και καλά παιδάκια!
υγεία, χαρά και ευτυχία!

Γιορτινό μήνυμα

To
those
who love
to sleep but
always wake up
in a good mood, to those
who still kiss when they say
hello, to those who work hard and
have even more fun, to those who rush to
work, but don't honk at the traffic lights, to
those who arrive late but don't look for excuses,
to those who switch off the t.v. to make conversation,
to happy people when they do twice as much, to those

who wake up early to help a friend, to those who have

the enthusiasm of a child and the thoughts of an adult,

to those who only see black when it is dark, to
those who don't wait
until Christmas time
to be a better
human being
Merry Christmas and A Happy New Year!!!

to patatras

Χρόνια πολλά unapatatras!!! Να σε χαιρόμαστε!!!

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ 700 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΕΥΡΩ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΑΡΓΙΕΣ, 6 ΜΕΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ. ΤΑ ΑΞΙΖΩ; 31 ΧΡΟΝΩΝ ΚΟΠΕΛΑ, ΜΕ ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ, ΤΑ ΠΙΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΑΛΕΤΑ ΤΗΣ? ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΩ ΛΙΓΟΤΕΡΑ. ΛΕΩ ΝΑ ΤΟΥ ΠΩ 500 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ. ΘΑ ΜΟΥ ΤΑ ΔΩΣΕΙ?

RADIO QUIZ

HOMO-WISHES

by kosmogyrismenos

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

Δεν είναι πολλά τα πρωινά

που σηκώνεσαι από το κρεβάτι

πρόθυμος να υποστείς

την αδιακρισία του νερού

(δεν είναι δικό μου)

ΣΤΙΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Στίχοι: Τάκης Σιμώτας
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Στη συμφορά του εικοσιδυό
πρόσφυγας η γιαγιά μου
από την Πάνορμο έφτασε
στη χώρα του Αλεξάνδρου

Τη νύχτα στους καταυλισμούς
φέγγανε τα καντήλια
στα στρώματα οικογένειες
τσαμπιά από σταφύλια

Γλυκιά πατρίδα, σπιτικό
μια ιστορική αρλούμπα
σε εικονοστάσι τα ‘κλεισε
καημένη κάτω Τούμπα

θα πληρωθεί άραγε ποτέ
και από ποιον γιαγιάκα
η θλίψη που σε γιαλαντζή
τύλιγες ντολμαδάκια

I am dreaming of a white christmas

Μέρες που 'ναι

Ανάμεσα στα εκατοντάδες γράμματα που λαμβάνω καθημερινά από τους θαυμαστές των μεταφραγμένων, ξεχώρισα σήμερα ένα που με συγκίνησε πραγματικά. Πρόκειται για το γράμμα-χείμαρρο ενός φίλου μας που σιχαίνεται τις μέρες που 'ναι. Επειδή, λοιπόν, βλέπω ότι αυτές οι μέρες χτυπάνε και το δικό μας ιστολόγιο, αποφάσισα να σταχυολογήσω υπό τη μορφή διαπιστώσεων, με τη βοήθεια πάντα της πιστής μου γραμματέως Αϋπνίτσας, μερικά από τα σημεία του πολυσέλιδου γράμματος τα οποία είχαν αρκετό ενδιαφέρον.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

Ή

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΌ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΥ

Διαπίστωση αρ. 1 (Κυριακή βράδυ)

Τα σαββατοκύριακα στα mmgχώρια κρατούν δυστυχώς μόνο δύο μέρες. Την Κυριακή επιστρέφεις στην πραγματικότητα.

Διαπίστωση αρ. 2 (Κυριακή πολύ αργά το βράδυ)

Η πραγματικότητα είναι σκληρή, ειδικότερα μετά την επιστροφή από τα mmgχώρια καθώς δεν υπάρχει πλέον η προσμονή της φυγής.

Διαπίστωση αρ. 3 (Δευτέρα)

Δεν κάνω για γονιός. Το πρωί, ενώ περπατούσα, ένα πιτσιρίκι ερχόταν τρέχοντας προς το μέρος μου και η μανά του φώναζε "καλέ πιάστε το παιδί". Φυσικά, δεν έκανα καμία κίνηση για να πιάσω το παιδί, παρά μόνο σκέφτηκα πόσο υστερικές είναι μερικές μάνες. Ευτυχώς, πίσω μου ήταν μια κυρία η οποία έπιασε το μπόμπιρα πριν γίνει αλοιφή. Τότε, συνειδητοποίησα ότι ο μικρός πήγαινε καρφωτός στο δρόμο. Εξακολουθώ, βέβαια, να πιστεύω ότι το παιδί δεν είναι ηλίθιο, έχει έντονο το αίσθημα αυτοσυντήρησης και φυσικά θα σταμάταγε στην άκρη του πεζοδρομίου. Παρόλ' αυτά, δεν θα ήθελα να είμαι εγώ αυτός που θα αποδείξει ότι έχω δίκιο.

Διαπίστωση αρ. 4 (Τρίτη)

Όταν πηγαίνεις στο καπνιστήριο με τη γραμματική της νεοελληνικής γλώσσας παραμάσχαλα, οι υπόλοιποι πιστεύουν ότι κάνεις μια πολύ σημαντική και δημιουργική δουλειά.

Διαπίστωση αρ. 5 (Τετάρτη)

Δυστυχώς, δεν θα τη γλυτώσουμε. Θα γιορτάσουμε και φέτος Χριστούγεννα. ΣΚΑΤΑ.

Διαπίστωση αρ. 6 (Τετάρτη βράδυ)

Όσο και άγιος να 'ναι ο manager σου, κάποια στιγμή δεν θα αντέξει και θα στην πει. Το χειρότερο με τον δικό μου είναι ότι είναι και διακριτικός. Ενώ θα έπρεπε να έχει φύγει πολύ νωρίτερα, περίμενε πρώτα να φύγουν όλοι οι άλλοι για να μου μιλήσει. Φυσικά, αυτό μου γάμησε τη διάθεση και τη δουλειά γιατί εγώ τόση ώρα θα μπορούσα να είχα ανοίξει τα παράθυρα, να είχα βγάλει τασάκι και να άκουγα μουσική. Έτσι κι αλλιώς, το ξέχεσμα θα ήταν το τελευταίο που θα με απασχολούσε αυτή την περίοδο, ακόμα κι αν γινόταν δημοσίως.

Διαπίστωση αρ. 7 (Πέμπτη)

Σιχαίνομαι τις εκφράσεις "Μέρες που είναι", "Το πνεύμα των ημερών", "Άγιες μέρες" και τα λοιπά.

Διαπίστωση αρ. 8 (Πέμπτη βράδυ)

Εδώ και καιρό βρισκόμασταν σε διάσταση, αλλά μετά τα mmgχώρια, ο ύπνος κι εγώ πήραμε οριστικά διαζύγιο.

Διαπίστωση αρ. 9 (Παρασκευή)

Θα θελα να φύγω, να πάγω σ' άλλη γη, να πάω σ' άλλα μέρη. Μπορώ; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.

Διαπίστωση αρ. 10 (Παρασκευή βράδυ)

"Το πνεύμα των ημερών" είναι πολύ ύπουλο. Έχει τρυπώσει παντού, ακόμα και στα καταγώγια. Πουθενά, δεν μπορείς να μεθύσεις αξιοπρεπώς χωρίς φωτάκια να αναβοσβήνουν μες στη μούρη σου και κακόγουστα πλαστικά αγγελάκια να ίπτανται πάνω απ' το κεφάλι σου.

Διαπίστωση αρ. 11 (Σάββατο αργά το απόγευμα)

Αν ο Θεάνθρωπος φανταζόταν ότι οι άνθρωποι θα έστηναν όλο αυτό το πανηγύρι και το καρακατσουλιό για να γιορτάσουν τη γέννησή του, θα είχε προτιμήσει να γεννηθεί στα ανάκτορα της Ρώμης με όλα τα κομφόρ κι όχι στη φάτνη με τα ζώα. Τζάμπα φασαρία, δηλαδή.

Διαπίστωση αρ. 12 (Σάββατο βράδυ)

Δεν μπορώ πλέον τα πλήθη. Μου προκαλούν άγχος, θλίψη και πανικό. Θα θελα να φύγω, να πάγω σ' άλλη γη, να πάω σ' άλλα μέρη. Μπορώ; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.

Διαπίστωση αρ. 13 (Κυριακή πολύ πρωί)

Ο ύπνος με ξεγέλασε. Ήρθε νωρίς εχθές το βράδυ, αλλά ήταν πολύ βαρύς, σχεδόν θανατερός. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, χτύπησε το τηλέφωνο. Έφυγε η γιαγιά.

Διαπίστωση αρ. 14 (Κυριακή πολύ πρωί)

Οι μεγάλες γυναίκες έχουν μαγικές ικανότητες. Προλαβαίνω τις θείες μου στην πόρτα. Φεύγαν για την εκκλησία. Φοράγανε τα καλά ταγιέρ της Κυριακής. Δεν περνάνε ούτε δέκα λεπτά και μου χτυπάνε το κουδούνι. Ανοίγω και τις βλέπω και τις δύο με στολή κηδείας. Μα πότε πρόλαβαν. Αν δεν τη φοράγανε κάτω από τα ταγιέρ, τότε σίγουρα είναι οι μαγικές θείες-transformers.

Διαπίστωση αρ. 15 (Κυριακή πρωί)

Φτάνουμε στο σπίτι και συνειδητοποιώ ότι μεγάλωσα. Πλέον, τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σαλόνι ή βόλτα στα παιδιά των απέναντι. Παρίστανται, βλέπουν, ακούν. Ευτυχώς, δεν είναι υποχρεωμένα να δουν το δειγματολόγιο με τις ξαπλώστρες της αιωνιότητας.

Διαπίστωση αρ. 16 (Κυριακή πρωί)

Τα φέρετρα δεν μπαίνουν στο ασανσέρ και βρίσκουν στις γωνίες της σκάλας. Ως εκ τούτου, μέχρι να φτάσεις στη λίμο σε ψιλοταλαιπωρούν. Πρέπει να αδυνατίσω, just in case.

Διαπίστωση αρ. 17 (Κυριακή μεσημέρι)

Τελικά, άμα μ' αφήσουν στην ησυχία μου, μπορώ ακόμα να κλάψω.

Διαπίστωση αρ. 18 (Κυριακή απόγευμα)

Θα ήταν καλύτερα οι οικογένειες των εκλιπόντων να τυπώνουν ένα δελτίο τύπου με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια, ώστε να μην είναι ανάγκη να επαναλαμβάνεται η ιστορία κάθε φορά που μπαίνει κάποιος στο σπίτι. Το δελτίο τύπου θα φωτοτυπείται και τα αντίγραφα θα τοποθετούνται σε ένα κομψό τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα.

Διαπίστωση αρ. 19 (Κυριακή απόγευμα)

Λατρεύω το κονιάκ. Ξεκίνησα με ένα το πρωί που έφτασα για να συγχωρεθεί η ψυχούλα της και άνοιξα ήδη δεύτερο δικό μου μπουκάλι.

Διαπίστωση αρ. 20 (Κυριακή βράδυ)

Συνειδητοποιώ ότι ο πραγματικός λόγος που έμεινα στους γονείς μου δεν ήταν για να είμαι κοντά στη μαμά αλλά επειδή δεν ήθελα να κοιμηθώ μόνος μου. Ανησυχητικό αλλά και ανούσιο, βέβαια, αφού δεν κοιμάμαι.

Διαπίστωση αρ. 21 (Δευτέρα μεσημέρι)

Τα νεκροταφεία έχουν ζώνες: Πολυτελείας, Α, Β, Γ, Δ.

Διαπίστωση αρ. 22 (Δευτέρα μεσημέρι)

Μπορείς να επιλέξεις αν θα έχεις κλασικό ψάλτη ή χορωδία. Εμείς πήραμε τη χορωδία. Όταν ρώτησα ποιος είχε αυτή τη φαεινή ιδέα, η μαμά είπε ότι αρχικά ζήτησαν ψάλτη αλλά μετά σκέφτηκε πώς αυτά της άρεσαν της γιαγιάς. Το σκέφτηκα λίγο και αποφάσισα πώς η μαμά έπραξε ορθά. Κηδεία της γιαγιάς ήταν, εμάς τι λόγος μας έπεφτε. Κι εγώ στην κηδεία μου θα προτιμούσα τη Μαντόνα ή έστω την Έλενα Παπαρίζου. Εξάλλου, η χορωδία δεν ήταν κακή. Τουναντίον, ήταν άψογη κι έδινε ένα τόνο πιο ανάλαφρο. Είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσε να περάσει με τόσο ομαλό τρόπο από το "μακαρία η οδός" στο "χριστούγεννα, χριστούγεννα ευτυχισμένα, δεν γίνονται αγάπη μου χωρίς εσένα" που δεν θα προκαλούσε εντύπωση σε κανέναν ή τουλάχιστον σε μας τα τζόβενα της οικογένειας.

Διαπίστωση αρ. 23 (Δευτέρα μεσημέρι)

Σε αυτές τις οικογενειακές στιγμές, ένας 32/χρονος είναι ακόμα αναγκασμένος να ακούει "Καλέ, πόσο μεγάλωσες" και "Κοίτα το, μωρέ, έγινε ολόκληρος άντρας" (Δύο πόδια, δύο χέρια, θώρακας, κοιλιά, κεφάλι. Να σας δείξω και το πιπί μου για να βεβαιωθείτε;). Ωστόσο, όταν έρθει η ώρα της σούπας και του ψαριού (μπλιαξ), ενώ όλα τα πρώτα, δεύτερα, τρίτα, τέταρτα κ.ο.κ. ξαδέλφια που είναι παντρεμένα κάθονται με τους μεγάλους, ο ανύπαντρος 32/χρονος "ολόκληρος άντρας" κάθεται με τα παιδιά ακόμα και αν το μεγαλύτερο από αυτά είναι 14 χρόνια μικρότερό του.

Διαπίστωση αρ. 24 (Δευτέρα μεσήμερι)

Άντε βρε, πέθανε η γιαγιά και δεν σε καμάρωσε γαμπρούλη. Πότε με το καλό θα παντρευτείς και συ, να σε δούμε;
Θα θελα να φύγω, να πάγω σ' άλλη γη, να πάω σ' άλλα μέρη. Μπορώ; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.
Θα θελα να τις δαγκώσω. Μπορώ; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.
Οι μαυροντυμένες θείες-transformers είναι δεκάδες, ξεχύνονται αδυσώπητες από παντού και θα σε φιλήσουν όλες.

Διαπίστωση αρ. 25 (Δευτέρα βράδυ)

Η μέρα τέλειωσε. Σήμερα, ξέκλεψα λίγο χρόνο το μεσημέρι και της είπα και γω το δικό μου καλό ταξίδι. Τώρα, μόνος μου στο σπίτι που εχτές δεν ήθελα να μείνω, μπορώ να στεναχωρηθώ και να κλάψω αν θέλω. Ίσως, και να κοιμηθώ.

Διαπίστωση αρ. 26 (Δευτέρα πολύ αργά το βράδυ)

Είμαι το πνεύμα των Χριστουγέννων και θα σε φάω...


Σας φιλούμε γλυκά,
PR και Αϋπνίτσα

για να αρχισει καλα η χριστουγεννιατικη εβδομαδα!

http://www.radioblogclub.com/open/63348/cocteau/cocteau%20twins%20-%20blue%20bell%20knoll

Mayda

οι φωτογραφίες μου την αδικούν.
αν τύχει να περάσετε από το κέντρο, από την οδό Μαντζάρου, πάροδος στη Σόλωνος, λίγο πιο πάνω από τη Νομική, στον αριθμό 6, 1ος όροφος,
στην άσπρη λέξη,
μη χάσετε την έκθεση της
Mayda.
η τεχνική, πουαντιγισμός αν δεν κάνω λάθος,
το αισθητικό αποτέλεσμα ένα όνειρο.
για πληροφορίες, κλικ στον τίτλο.
μέχρι τις 5 Ιανουαρίου.

ΔΩΡΑΚΙ, ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!...

http://www.amazon.com/gp/music/wma-pop-up/B00000DFII001013/002-7355170-3859207

Η Τζέι, Η Τζόι και η Τζάι

Ήταν η Τζέι, η Τζόι και η Τζάι. Όλοι τις ταύτιζαν με τους σούπερ ήρωες της μικρής πόλης, αυτούς που πάντα έσωζαν τους κατοίκους από καταστροφές. Είχαν και οι τρεις, ένα τσουλούφι να πετάει, να πέφτει μπροστά στα μάτια τους αλλά δεν τις ενοχλούσε, τους άρεσε. Η μια μελαχρινή, ή άλλη ξανθιά, ή τρίτη κοκκινομάλλα. Ο κόσμος τις φώναζε «τα τσουλοφοκόριτσα». Οι μεγαλύτεροι μπερδεύονταν και τις φώναζαν «τα τσουλοκόριτσα». Το άκουσαν λάθος στην αρχή, το συνέχισαν. Δυνατές δεν τις έκανε ούτε το σπανάκι, ούτε τα φιστίκια. Δυνατές ήταν από μόνες τους. Σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης εμφανιζόταν μια δεσμίδα πορτοκαλί φωτός που κάλυπτε όλη την πόλη και τις μετέτρεπε σε σούπερ, γενικά. Έτσι είχαν αποτρέψει εκείνη τη μεγάλη καταιγίδα το ‘68, τη μεγάλη ληστεία στην κεντρική τράπεζα της πόλης το ‘83, το σεισμό του ’87? Ναι, αλήθεια, δεν ήταν ότι κι ότι. Μεγάλες δουλειές αναλάμβαναν. Θεομηνίες και καταποντισμούς. Παρά τη σούπερ δύναμή τους, ήταν πολύ αδύναμες όταν πλέον έφταναν στο σπίτι τους. Κανένας δεν τις είχε ποτέ επισκεφτεί. Κανένας δεν ήξερε ότι με το που έμπαιναν στο σπίτι μετατρέπονταν σε γριές. Το ένιωθαν, δεν το έβλεπαν. Καθρέφτες δεν είχαν σπίτι τους γιατί την τελευταία φορά που αντίκρισαν το είδωλό τους, έπεσε το τσουλούφι τους. Το μάζεψαν και το άφησαν εκεί. Δίπλα στη μαγική σοκολάτα που είχαν κληρονομήσει από τους γονείς τους. Μια πλάκα σοκολάτα που ποτέ δεν τελείωνε. «Ένα κομμάτι καθημερινά», είχε συμβουλεύσει η μητέρα όταν άρχισαν να καταλαβαίνουν. «Δεν είναι για χόρταση, είναι για σας», συμπλήρωσε. Οι γονείς τους είχαν φύγει εδώ και 20 χρόνια. Σε κανέναν δεν έκανε εντύπωση. Δεν τις επισκέφτηκε η κοινωνική πρόνοια για να προνοήσει. Λες και υπήρχε μια συμφωνία, ανείπωτη. Ούτε και σε κείνες έλειπαν οι γονείς. Λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Ο κόσμος τις αντιμετώπιζε σαν τις Τζέι, Τζόι και Τζάι. Απλά.
Εκείνο το πρωινό, η Παναγιά τους ήρθε και τις βρήκε ενώ ψώνιζαν στο μπακάλικο της κυρίας Μαρίνας, δίπλα στην τράπεζα, στην κεντρική αγορά. Ψωμί, βούτυρο, φακές, λάδι, αλεύρι, σαρδελάκια σε κονσέρβα, χυλοπίτες χωριάτικες, αυγά. Ήταν πολύ χαρούμενες γιατί επιτέλους είχαν βρει μαύρη ζάχαρη για να φτιάξουν μπισκότα σοκολάτας. Σοκολάτα, όμως, δε βρήκαν. Ο προμηθευτής είχε να φέρει σοκολάτα 3 βδομάδες τώρα. Τα τσουλοφοκόριτσα κοιτάχτηκαν, πλήρωσαν, έφυγαν. Στο δρόμο για το σπίτι δεν αντάλλαξαν κουβέντα. Χαμογελούσαν, όμως.
Στο σπίτι χτύπησαν τη μαύρη ζάχαρη με το λιωμένο βούτυρο, προσθέσανε τα αυγά, λίγο αλάτι, το αλεύρι. Με μια κίνηση που έμοιαζε με ιεροτελεστία, άρχισαν να κόβουν τη σοκολάτα σε κομματάκια. Την έκοψαν όλη. Προσέθεσαν τα κομματάκια στη ζύμη και με κινήσεις προσεκτικές άρχισαν να αραδιάζουν με ένα κουταλάκι κομματάκια ζύμης στο ταψί του φούρνου. Ό, τι περίσσεψε το άδειασαν σε ένα δεύτερο ταψί για να φτιάξουν ένα μεγάλο μπισκότο σοκολάτας. Έφτιαξαν τσάι βανίλια και κάθισαν στο καθιστικό, μπροστά στην τηλεόραση να δουν τη Μελωδία της Ευτυχίας, ενώ περίμεναν να ψηθούν τα μπισκότα.
Στο σημείο που οι κουρτίνες γίνονται ρούχα για τα παιδιά, ένιωσαν μια γλυκιά σοκολατένια θαλπωρή να τις τυλίγει, ένιωσαν σοκολατένια γεύση στην άκρη της γλώσσας τους, άκουσαν τη σοκολάτα να λιώνει μέσα στη μπισκοτοζύμη. Σαν υπνωτισμένες και οι τρεις κατευθύνθηκαν προς την κουζίνα. Τα μπισκότα ψήνονταν κανονικά, αλλά η σοκολάτα είχε ξεχειλίσει από το φούρνο και τώρα έτρεχε αργά στο πάτωμα της κουζίνας. Κι έπαιρνε μορφές. Εικόνες από τη ζωή τους, εικόνες από το παρελθόν. Το μεγάλο μπισκότα φούσκωσε. Τόσο που έσπασε την πόρτα του φούρνου. Η καυτή ζύμη έγινε ένα με τη ρευστή σοκολάτα, κι εκείνη με τη σειρά της με τις μορφές, με τη ζωή τους. Γέλαγαν σα χαζές. Ευτυχισμένες. Η ζύμη φούσκωνε, η σοκολάτα ακολουθούσε. Άνοιξαν την πόρτα και βγήκαν στον κήπο. Η ζύμη από πίσω, η σοκολάτα έτρεχε. Ο κήπος έγινε σοκολατένιος, δημιουργήθηκε ρυάκι, κάτι σαν ποτάμι, δεν καταλάβαιναν το μέγεθος. Το ακολούθησαν και τις πήγε έξω από την πόλη. Χύθηκε στη θάλασσα, έκανε σοκολατένια τη θάλασσα. Και βούτηξαν. Και πνίγηκαν. Στη σοκολάτα.
Την άλλη μέρα όλη η πόλη μύριζε βανίλια και σοκολάτα. Η κυρία Μαρίνα ακολούθησε το ένστικτό της, τη μυρωδιά. Και την οδήγησε στο σπίτι τους. Χτύπησε, δεν πήρε απάντηση. Άνοιξε διστακτικά την πόρτα, προχώρησε στο καθιστικό. Στην τηλεόραση έπαιζε η Μελωδία της Ευτυχίας. Στο τραπεζάκι 3 κούπες με τσάι. Κρύο. Τράβηξε την κουρτίνα και μπήκε στην κουζίνα. Μια μεγάλη πιατέλα με ζεστά μπισκότα σοκολάτας. Δίπλα, μια πλάκα σοκολάτας. Χαμογέλασε και την έβαλε στην τσέπη της ρόμπας της. Την πήρε για να τη δώσει στις 3 κόρες της, τη Σούζι, τη Σάζι και τη Σέζι.

kalhmera

http://www.radioblogclub.com/open/116256/hint/Inlandis-%20Hint

ΠΩΣ ΣΚ**Α ΒΑΖΕΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑΚΙΑ ΣΑΣ?

ΘΕΛΩ ΚΙ ΕΓΩ, ΓΑ****ΤΗ ΜΟΥ!

ΕΙΜΑΙ ΖΗΛΙΑΡΑ, ΑΦΟΥ!

τσικ-του-τσικ

Κάλλιο αργά...παρά ποτέ

Σήμερα είδα τα posts με τα κρεμεζί και λοιπά πουκάμισα, τις διαφημίσεις, τον Όσιο Μπολσάι κλπ. Ένα έχω να πω: Μερσί τον Θεό που σας έχω φίλους. Ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ από κατάθλιψη, παρ'όλο που είμαι μεγάλη κωλοτρυπίδα και οι κωλοτρυπίδες συνήθως παθαίνουν κατάθλιψη (τόσα σκατά που βλέπουν...) Φιλιά σε όλους και ντοντ φοργκέτ: άιλοβγιου!

Η Βλάχα

ΠιΕς: Το μήνυμα της κυρά-Εβίνας ήταν ιδιαίτερα συγκινητικό...

ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ ΦΩΤΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=uWLsBHNY8Io&NR

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΡΑΚΑΔΑ?

Στίχοι: Λευτέρης ΠαπαδόπουλοςΜουσική: Μίκης ΘεοδωράκηςΠρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Το μπαλωμένο μου βρακί
τρελαίνεται για μουσική.
Πιάσ' τη φυσαρμόνικά σου να χαρείς τα γονικά σου
πιάσ' τη φυσαρμόνικά σου κι όλα τα φλουριά δικά σου.

Και τα κουρέλια που φορώ τρελαίνονται για το χορό.
Παίξε κάτι σαν καντρίλια να μας δουν από τη γρίλια
να μας δουν από τη γρίλια και να σκάσουν απ' τη ζήλεια.

Και τώρα πού 'μαι όλο χαρά, ε, ρε και νά 'χα ένα παρά
στο στριφτό να τον γυρίσω και να σε ξανακερδίσω
στο στριφτό να τον γυρίσω δυο φορές να σ' αγαπήσω.

ΠΟΥΚΑΜΙΣΙΑΔΑ

Στίχοι: Σταμάτης ΚραουνάκηςΜουσική: Σταμάτης ΚραουνάκηςΠρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κραουνάκης
Τέτοια νύχτα μην
τελειώσει ποτέ
κλαίει φεγγάρι βγαίνει η
πυγολαμπίδα
λέει το αηδόνι «τραγουδώ
ερασταί
απ' το χιόνι φεύγω κι όλο
καταφεύγω
σε μιαν αγκαλιά σαν
πατρίδα»

Κι όταν με τυλίγει βαριά
συννεφιά
κάτι με πνίγει το νιώθω
απ' τον πόθο

Κάποια νύχτα στην
τριανταφυλλιά
το πουκάμισο θα σκίσω,
θα ματώσω, θα μεθύσω
αχ, αχ για σένα ομορφιά

Φίλα με όσο αντέχει
ο ουρανός τα φιλιά να
ανάβει
τ' άστρο του να προσέχει
του καθενός που 'χει
μεταλάβει

Φίλα με όσο αντέχει
φως μου η αναπνοή
μια δραχμή κοράλια
σπάγκο και στραγάλια

κάποια νύχτα θα το πω
ξαφνικά
κι αν τυχόν μ' ακούσει
κανένας
στη χρυσή φωτιά μια
καδένας
θα σου ορκιστώ, μυστικά

Δε σερτ

Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Κάτω απ' το πουκάμισό μου
η καρδιά μου σβήνει
κι αν το σφάλμα είναι δικό μου
δείξε καλοσύνη
----------------------------------------------

Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, Βλάχος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Άσπρο πουκάμισο φορώ
και μαύρο θα το βάψω
μαύρα είν' τα μάτια που αγαπώ
γι' αυτά κοντεύω να χαθώ
γι' αυτά πολύ θα κλάψω

Μαύρα μου μάτια εγώ για σας
έκλαψα και θα κλάψω
και τ' άσπρο μου πουκάμισο
στα μαύρα θα το βάψω
-----------------------------------------

Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Βραδιάζει πάλι σήμερα βραδιάζει
κι έρχεται η ώρα η δικιά μου
Αυτή που σα πουκάμισο ταιριάζει
με τη μελαγχολία στη καρδιά μου, βραδιάζει
---------------------------------------------

Κι είχε ένα σίδερο μ’ ατμό- Λίνα Νικολακοπούλου
Την ώρα που σιδέρωνε της ήρθε πως ξημέρωνε και σφύριζε καράβι.
Σαν τότε που διαλέγαμε με ποιον μπορεί να φεύγαμε στην πρώτη αγάπη σκλάβοι
Κι είχε ένα σίδερο μ’ ατμό και λίγο ιδρώτα στο λαιμό
Σάββατο απόγευμα στην άκρη της κουζίνας.
Γυρνάει ραντίζει ένα γιακά και λέει στον άντρα ξαφνικά
πως πάει κι αυτός ο μήνας.
Την ώρα που σιδέρωνε της ήρθε πως ημέρωνε στα γόνατα λιοντάρι.
Διπλώνει ένα πουκάμισο κι ο γιος χρονώ ενάμισο στα πόδια της κουβάρι.
Κι είχε ένα σίδερο μ’ ατμό και λίγο ιδρώτα στο λαιμό
Σάββατο απόγευμα στην άκρη της κουζίνας.
------------------------------------------

Πώς περνούν οι ώρες τα μεσημέρια μου? Να, έτσι!

Λοιπόν αγαπημένοι-μεταφραγμένοι,
μια που πιάσαμε τη Μαρινέλα (με τρέλα κ κορδέλα),
κρίνω σκόπιμο να παραθέσω κ τους - annotated - στίχους από τα "αμερικάνικα" για να μην μπερδεύεται κ ο ντιβάιν (κάραβελ)
Με το ωραίο το κρεμεζί, σημειώνω τους στίχοι-κλειδί του άσματος...

Να παίζει το τρανζίστορ τ'αμερικάνικα (τα σέικ?)
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους (σαν τις θειάδες ή σαν τον Τρίτση?)
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα

Έρημος η αγάπη δίχως όαση (σ.τ.μ.: ναι ρε πούστη μου...)
στην άδεια κάμαρά μου να βλέπω τα όνειρά μου
σαν σήριαλ κομμένο στην τηλεόραση

Να παίζει το τρανζίστορ τ'αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους (από μέσα παίζει να φοράει κ κρεμεζί πουκάμισο)
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα

Άμμος είν'η αγάπη μέσα στα χέρια μου (ανατρίχιασα...)
τ'ανοίγω και τη χάνω, τα κλείνω δεν τη πιάνω
κι έτσι περνούν οι ώρες τα μεσημέρια μου...

ψιτ, έι, εσύ, παιδί με το κρεμ πουκάμισο! σκίστο ΤΩΡΑ!

Παιδί απ' την Ανάβυσσο

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Μαρινέλλα

Χάλασ' ο κόσμος μια βραδιά
και σβήσανε τα φώτα
και το κλειδί το γύρισα
πέντε φορές στην πόρτα.

Να μη σε δω που θα περνάς
απ' τα στενά της Κοκκινιάς
με κρεμεζί πουκάμισο*
παιδί απ' την Ανάβυσσο.

Πατέρα είχα στο γιαπί
και αδερφό στα τρένα
το τι περνά ο άνθρωπος
μου το 'πανε και μένα.

Γι' αυτό δεν θέλω να περνάς
απ' τα στενά της Κοκκινιάς
με κρεμεζί πουκάμισο*
παιδί απ' την Ανάβυσσο.

Τα γιορτινά σου φόρεσες
κι ένα σακάκι μαύρο
και χτες μου τηλεφώνησες
νά 'ρθω να σε ξανάβρω.

Μα εγώ δεν θέλω να περνάς
απ' τα στενά της Κοκκινιάς
με κρεμεζί πουκάμισο*
παιδί απ' την Ανάβυσσο.

*Κρεμέζι = κόκκινη χρωστική ουσία που παράγεται από ένα είδος εντόμου < ιταλ. chermes και chermisi = ζωηρό κόκκινο, πορφύρα < αραβ. qirmizi κατά το κρεμεζί

ανά(κατα)παύλα

οι μεταφραγμένοι και πάλι μαζί σας
από δευτέρα

-αποφραγμένοι;- μετά το διάλειμμα!

σμούτσιζ

διαφήμιση

Έργα & Ημέρες του Οσίου Μπουλζάι

Ο Όσιος Μπουλζάι πιστεύεται πως έζησε & έδρασε το 134 π.Χ(προ Χαρδαβέλλα),στο δάσος της Βουλώνης,καθώς-σύμφωνα με μαρτυρίες συγχρόνων του-διάβαζε βουλωμένο γράμμα.
Ήτο γόνος ευκατάστατης οικογενείας έως τη στιγμή που,συγκλονισμένος από το όραμα μίας φλεγόμενης γάτου,απαρνήθηκε το γόνο & ασπάσθηκε τη τσιπούρα.
Πριν τη μεταστροφή του & την προσχώρησή του στο Πριαπισμό,ονομάζετο Μπουλσίτ & διήγε βίον ακόλαστον.Λέγεται πως τρομοκρατούσε τους κατοίκους του δάσους της Βουλώνης,με την επιμονή του να τραγουδάει,σε ώρες καινής διαθήκης,το Hoo-babybaby-push it real good,συνοδεία κλακέττας.

Όμως,οι μυστικιστικές εμπειρίες των οραμάτων δεν στάθηκαν επαρκείς,προκειμένου να τον επαναφέρουν στην οδό της Αρετής.
Ώσπου,μία μέρα,καθώς περιφερόταν στο δάσος(της Βουλώνης),αναζητώντας αγρίους βουλώνες για να κορέσει την πείνα του,ενεφανίσθη ενώπιόν του ο Κύριος,& αφού του προσέφερε το καθιερωμένο-τις ημέρες εκείνες-σου,του είπε με φωνή πραεία μεν-αυστηρά δε:
Μπουλσίτ,γιατί με karaokeeς?
Ο Μπουλσίτ τότε,πλυμμηρισμένος από δέος & ειλικρινή μετάνοια,
προσέπεσε γονυπετής ενώπιον του Κυρίου,& αφού έφαγε το καθιερωμένο-τις ημέρες εκείνες-σου,ορκίσθηκε την αιωνίαν αφοσίωσή του στον Μεγαλοdynamo,& ετάχθη στην υπηρεσίαν Αυτού(νού).

Έκτοτε,υπήρξε πρότυπον Ηθικής & Αρετής,αλλά & πηγή έμπνευσης για τους κατοίκους του δάσους της Βουλώνης.
Καθώς διέθετε σπάνια σοφία & εξαίρετον νηφαλιότητα(όταν δεν ήτο τύφλα)στα θέματα δικαίου,πολύ συχνά οι Βουλώνιοι,κατέφευγαν σε αυτόν προκειμένου να επιλύσουν τυχόν διαμάχες τους.
Ένα κείμενο της εποχής,περιγράφει τα ακόλουθα,ενδεικτικά του αλάνθαστου κριτηρίου δικαιοσύνης που τον διέκρινε:
(...)Δύο γυναίκες ισχυρίζονταν πως ήταν μητέρες του ιδίου παιδιού-πράγμα φυσικά αδύνατον.Καμία εκ των δύο δεν έδειχνε πρόθεση υπαναχώρησης.
Τελικά οδηγήθηκαν ενώπιον του Μπουλζάι.
Ο Μπουλζάι άκουσε με προσοχή τα επιχειρήματά τους & μετά σιώπησε.
Έδειχνε να σκέφτεται,αλλά ταυτόχρονα & να προσεύχεται.
Όταν πλέον κατάλαβαν ότι κοιμόταν,πούλησαν το παιδί για όργανα & συμφώνησαν να μοιραστούν τα κέρδη.

Κάποια στιγμή,κατά τας Κεμπάπ,ο Κύριος αποφάσισε να δοκιμάσει τη πίστη του Μπουλζάι,& τον υπέβαλλε στην εξής δοκιμασία:
(...)Αφού του στέρησε όλα τα αγαθά του,ένα βράδυ του είπε να θυσιάσει το πρωτότοκο γιό του στο Όνομά Του.
Ο Μπουλζάι περιέπεσε σε βαθειά θλίψη,καθώς είχε παίξει τον πρωτότοκο γιό του στο μπαρμπούτι & τον είχε χάσει.Απελπισμένος εστράφη στον Κύριο,
όταν-αίφνης-θυμήθηκε πως ΔΕΝ γνώριζε το Όνομά Του,εξ'ού & τον αποκαλόυσε μονίμως Κύριο,ή Αρχηγό,ή ΈλαΡεΜεγάλε,ενίοτε & Τσαμπιόνι.

Ο Μπουλζάι πέθανε σε βαθύ γήρας γιατί κανείς δε μπορούσε να τον ανασύρει από τόσο βάθος.
Έχει αφήσει πλήθος γραπτών,αληθινά κοσμήματα γνώσης & σοφίας.
Δυστυχώς,καθώς ήτο αγράμματος,ουδείς μέχρι τις μέρες μας έχει καταφέρει να τα ερμηνεύσει.

AX! ΤΙ ΩΡΑΙΑ! ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΜΑΣ, ΤΙΣ ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΜΑΣ, ΤΙΣ ΚΟΡΔΕΛΙΤΣΕΣ ΜΑΣ! ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΕΞΙΤΕ ΠΟΥ ΕΧΩ ΙΝΤΕΡΝΕ!

I' M BACK!

This is Blaxoula talking from the beautifull village. Friend came and put internet in the house and now I can communicate with you all. All here ok. Kids, dogs, cats, good. The weather is also good. Can't wait to see all you the next psk in another village, to eat, drink, gossip and have fun.

Many kisses to all!

MATMOS

πρώτο ποστ της fifi στο κουσούρι! να παίξει η μπάντα παρακαλώ!

Φραντζή 63/ Ιπποκράτους 35

Σα να μην πέρασε μια μέρα...
semaki ευχαριστώ :)

καλό μήνα και καλό σαββατοκύριακο babies :-)

ελληνική δικαιοσύνη (παρδόν;)

30 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου

1η Δεκεμβρίου- Παγκόσμια ημέρα aids

30 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου στην Τεχνόπολη στο Γκάζι

Με το σύνθημα:

"Σταματάμε το aids- κρατάμε την υπόσχεση-αναλαμβάνουμε την ευθύνη"

η ΟΛΚΕ συμμετέχει μαζί με άλλες οργανώσεις στις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν από 30 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου στην Τεχνόπολη στο Γκάζι με αφορμή την 1η Δεκεμβρίου- Παγκόσμια ημέρα aids.

Θα χαρούμε να σας δούμε όλες και όλους ώστε να δηλώσουμε δυναμικά την παρουσία μας και να στηρίξουμε τις διεκδικήσεις μας για να σταματήσουμε το aids. Είναι ευθύνη όλων μας !!!!


ΟΛΚΕ

Η ΟΛΚΕ εισαι εσύ!! στήριξε την με την συμμετοχή σου!


Αναλυτικά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων:

Stop Aids
«Σταματάμε το AIDS- Κρατάμε την υπόσχεση- Αναλαμβάνουμε την ευθύνη ...»

«Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100, Γκάζι - ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2006
15.00- 19.00

15.00 Προσέλευση
16.00 Σεραφείμ Φυντανίδης, Διευθυντής Ελευθεροτυπίας
16.30 Γιώργος Πάνος, MD, Υπεύθυνος ΜΕΛ, 1ο Νοσοκομείο ΙΚΑ
17.00 Παναγιώτης Δαμάσκος, Κοινωνιολόγος, Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Kοινότητα Ελλάδας
17.30 Εκπρόσωπος Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών
Συντονιστής συζήτησης Τζανέτος Αντύπας, πρόεδρος PRAKSIS
Aμφιθέατρο «Αθήνα 9,84» (είσοδος από Πειραιώς),


Παρασκευή, 1η Δεκεμβρίου 2006
13.00- 23.00

13.00- 15.00 πορεία ενημέρωσης από εθελοντές των Οργανώσεων στο κέντρο της Αθήνας με τη συνοδεία μουσικής από Βασίλη Βασιλάτο με την Ομάδα Κρουστών Μουσικού Τμήματος ΕΜΠ
(τόπος συνάντησης πλ Δημαρχείου)


15.00 έναρξη των εκδηλώσεων στο χώρο της «Τεχνόπολις»

20.00 Έκθεση ζωγραφικής ?Drawing Aid(s)? με την ευγενική συμμετοχή των:
Μάντυ Αλμπάνη, Αλέξης Αυλάμης, Βασίλης Βασιλακάκης, Βαγγέλης Γκόκας,
Κατερίνα Διακομή, Χριστίνα Κάλμπαρη, Μαρία Κόντη, Παύλος Νικολακόπουλος, Νίκος Παπαδημητρίου, Νίκος Παπαδόπουλος, Λίλα Πολενάκη, Ράνια Ράγκου, Δημήτρης Τζαμουράνης
Αίθουσα «Τάκης Παπατσώνης» («Φούρνοι»)
Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς»

19.00 Δρώμενα από ζογκλέρ, ξυλοπόδαρους
Συναυλίες
Oμάδα Αφρο-βραζιλιάνικων κρουστών «QUILOMBO»
Party- DJ Nikolas Dales


Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2006, 14.00- 23.00

17.00 Έκθεση ζωγραφικής ?Drawing Aid(s)?
Αίθουσα «Τάκης Παπατσώνης» («Φούρνοι»)
Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς»
19.00 Δρώμενα από ζογκλέρ, ξυλοπόδαρους

Συναυλίες
Θοδωρής Λιοντής
Υπόθεση Χ
Απόστολο Ρίζο
Υπόγεια Ρεύματα


Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2006, 14.00- 23.00

17.00 Έκθεση ζωγραφικής ?Drawing Aid(s)?
Αίθουσα «Τάκης Παπατσώνης» («Φούρνοι»)
Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς»
19.00 Δρώμενα από ζογκλέρ, ξυλοπόδαρους

Συναυλίες
Sugahgalore
LOCOMONDO
Αίθουσα «Τάκης Παπατσώνης» («Φούρνοι»)


Καθ' όλη τη διάρκεια του τριημέρου διανέμεται ενημερωτικό υλικό,
ενώ γιατροί και ειδικευμένοι επαγγελματίες απαντούν σε απορίες σας.


ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
PRAKSIS

Με τη συνεργασία
ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ:

AIDS & MOBILITY

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΚΕΝΤΡΟ ΖΩΗΣ

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗ ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΟΛΚΕ)

ΣΥΝΘΕΣΗ


ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:
MEGA
9,84
ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5
ΣΚΑΙ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Actclick

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΔΩΡΕΑ:
Tibotec a Janssen-Cilag division

silence=death

EMAIL ΣΤΟΝ ΑΗ-.....ΒΑΣΙΛΗ (νομίζω)

Aγαπητέ Άγιε Bασίλη, πρώτα πρώτα θέλω να σε ευχαριστήσω για το περσινό σου δώρο που ήταν μια ωραιότατη ρυτίδα στο μεσόφρυδο και έχω να σου πω ότι αν φέτος επιχειρήσεις να μπεις απ' την καμινάδα μου θ' ανάψω τζάκι και θα σε κλάψουν οι τάρανδοι.

Kατά τα άλλα, όπως τα ξέρεις. Eτοιμαζόμαστε για γιορτές καπάκι Xριστούγεννα-Πρωτοχρονιά και θα περάσουμε κα-τα-πλη-κτι-κά όπως κάθε χρόνο. Tις ημέρες των παραμονών θα επωφεληθούμε από το συνεχές ωράριο των καταστημάτων για να ξεχυθούμε σύσσωμοι στα μαγαζιά και να ψωνίσουμε ό,τι να' ναι και μετά θα κουβαλάμε τα ό,τι να' ναι μας φορτωμένοι με τις σακουλάρες πάνω κάτω στη Σκουφά, ψάχνοντας δύο ώρες για ταξί. Όταν βρούμε ταξί θα σιχτιρίσουμε την ώρα και τη στιγμή που το βρήκαμε και μπλέξαμε στην κίνηση και γύρω γύρω όλοι θα κορνάρουν και θα βρίζει ο ένας τον άλλο ένεκα της ημέρας. Tο βράδυ της παραμονής των Xριστουγέννων, θα βγούμε έξω για να τιμήσουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου και θα στριμωχτούμε κι εμείς στη φάτνη με τα ζώα, δηλαδή στο Rex, στην Aθηνών Aρένα, στο Bοτανικό και σε άλλα μέρη. Kαι θα φοράμε όοολες το «μικρό μαύρο φόρεμα». Kαι όοοολοι οι άντρες θα καπνίζουν μια τεράστια γιορτινή πουράκλα που θα βρωμάει και θα ζέχνει. Ύστερα, αφού χορέψουμε τσιφτετέλι και πιούμε ό,τι σκατο-ποτό κυκλοφορεί σε μολότοφ στην αγορά, θα γυρίσουμε στο σπίτι για να ξεράσουμε και να περιμένουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
Tην παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα ξαναξεχυθούμε στα μαγαζιά να ξαναψωνίσουμε τα ό,τι να 'ναι που περίσσεψαν απ' τα Xριστούγεννα και θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας πτώματα για να ετοιμαστούμε άρον άρον για το ρεβεγιόν. Tο πιο ευχάριστο απ' όλα είναι ότι επιτέλους θα συναντηθούμε όοοοολοι μαζί γιατί θα εγκλωβιστούμε στο Σύνταγμα και στην Kηφισίας πρωτοχρονιάτικα και θα καπνίζουμε μέσα στα αυτοκίνητα με αναμμένο το κλιματιστικό και όλα θα είναι ένα σίχαμα. Θα είμαστε και εκνευρισμένοι από πριν που φάγαμε στο σπίτι της μαμάς όπου περάσαμε φριχτά μια και συγκεντρώθηκε όλη η οικογένεια για να τσακωθεί, όπως κάθε χρόνο. Eπίσης όπως κάθε χρόνο, το φαγητό θα είναι χάλια, γιατί το κρέας της γαλοπούλας είναι απαίσιο και σκληρό και άμα κρυώσει γίνεται σαν βατραχοπέδιλο. Παρ' όλα αυτά, θα καταβροχθίσουμε τον άμπακο με έμφαση στη γέμιση και στη βασιλόπιτα και θα σκάσουμε και μετά θα νυστάζουμε και θα θέλουμε να χωρίσουμε τους γκόμενούς μας, γιατί φυσικά αυτοί φταίνε που τραβιόμαστε στη μέση της νύχτας σαν τους ηλίθιους, και στο μεταξύ όλα τα μαγαζιά θα είναι γεμάτα από κόσμο που καλωσορίζει το νέο χρόνο με ξέφρενο ενθουσιασμό, πράγμα το οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω. Aυτό το στίχο «πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά» πρέπει να τον έχει γράψει ο Φόρεστ Γκαμπ γιατί μόνο αν είσαι ο Φόρεστ Γκαμπ γιορτάζεις που λιγοστεύει κατά ένα χρόνο η ζωή σου και θα σε φάει το μαύρο χώμα μια ώρα αρχύτερα. Aυτά. Όσο για το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν μας θα το περάσουμε κι αυτό φα-ντα-στι-κά ξαναζουλιγμένοι στα μπουζούκια ή στα κουλά κυριλέ κλαμπ με τους πορτιέρηδες Mίστερ Γαμάω και τις πορτιέρησες Mις Tσιμπούκι, όπου θα πιούμε πετρέλαιο και θα πάρουμε και μερικά ναρκωτικά για το καλό. Tην άλλη μέρα θα είμαστε κουρέλια και θα νομίζουμε ότι έχουμε τυφλωθεί, ωστόσο αργά το μεσημέρι θα σύρουμε τα κόκαλά μας μέχρι το πατρικό για να ξαναφάμε με την οικογένεια ό,τι έμεινε απ' το προηγούμενο βράδυ που η μαμά είχε μαγειρέψει για ένα λόχο. Mετά θα κάνουμε φύλο και φτερό τη χτεσινή βασιλόπιτα για να βρούμε το φλουρί που δεν θα βρεθεί ποτέ γιατί θα το έχει καταπιεί ο παππούς με το πρωινό του ρόφημα. Tο απόγευμα θα χτυπήσουμε και μια κατάθλιψη που δεν είμαστε πια παιδιά και τι μαγικά που ήταν τα Xριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά κάποτε. Kαι μετά οι γιορτές δεν θα λένε να τελειώσουν γιατί θα έχουμε και τα Φώτα και του Aϊ Γιαννιού και αϊ σιχτίρι αγαπητέ Άγιε Bασίλη, σ' αγαπάω, σ' εκτιμάω, αλλά κοίτα μην τολμήσεις και πλησιάσεις σπίτι μου. Φέτος θέλω μόνο Kαλικάντζαρους. Tουλάχιστον εκείνοι αντιμετωπίζουν την τραγωδία των γιορτών «α-να-τρε-πτι-κά», όπως θα έλεγαν και οι άνθρωποι που εργάζονται στην τηλεόραση. Kαι τώρα κλείνω γιατί πρέπει να γράψω και σ' άλλο κουλό άγιο. Σε κάνα μήνα έχουμε Bαλεντ

Μου ήρθε με email... και καλά έκανε!

where is my mind? oeo?

frosoula akous???

ΑΝΤΙΟ ΚΟΣΜΕ...

Bookcrossing

Έτσι απλά το βρίσκεις να στέκεται δίπλα σου στο παγκάκι; Στο ΜΕΤΡΟ; Και αυτούς που τα αφήνουν, δεν τους βλέπει καμιά κυρία να τους πει "Παιδί μου, ξέχασες το βιβλίο σου;"

HOLD ON TO YOUR FRIENDS

Morrissey - Hold On To Your Friends
A bond of trust Has been abused
Something of value May be lost
Give up your job
Squander your cash - be rash
Just hold on to your friends
There are more than enough To fight and oppose
Why waste good time Fighting the people you like
Who will fall defending your name
Oh, don't feel so ashamed To have friends
But now you only call me When you're feeling depressed
When you feel happy I'm So far from your mind
My patience is stretched
My loyalty vexed
Oh, you're losing all of your friends
Hold on to your friends
Hold on to your friends
Resist - or move on
Be mad, be rash
Smoke and explode
Sell all of your clothes
Just bear in mind : Oh, there just might come a time When you need some friends
-----------------------------------------------------------------------------------
για την αγαπημένη μου φίλη που φεύγει από κοντά μου με ταχύτητα φωτός, χρόνια τώρα, αλλά ακόμα διακρίνω τη μορφή της που γίνεται όλο και μικρότερη, μέχρι να γίνει μια μικρή κουκίδα-αστεράκι
που δεν ήταν εκεί στη συναυλία, κι αυτό ήταν ένα τεράστο χαστούκι-υπενθύμιση, γιατί μπορεί να ήταν εκεί, αλλά δεν ήταν εκεί μαζί μου, και δε θέλω καν να ξέρω πως ήταν στον Μόρισεϊ και αυτόματα δε σκέφτηκε εμένα, αφού εγώ είμαι αυτός που της μιλούσε μέσα από τα τραγούδια του, χρόνια τώρα, χρόνια πριν
νομίζω πως δεν υπάρχει επιστροφή
αλλά εγώ το γράφω